Een paar dagen geleden, heb ik voor het eerst een fotoshoot gedaan met een amateurmodel. Voorheen heb ik eigenlijk alleen vrienden en klanten gefotografeerd zonder ervaring met poseren. Ik moet toegeven dat ik bij het woord ‘model’ visioenen had van omhooggevallen barbies en pretentieus gevolgte dat aan de ophokplicht ontsnapt is.
Tot mijn grote opluchting bleek Marijntje een gezellige zelfbewuste jonge artieste waarmee het aangenaam samenwerken was.

Foto: Eigenlijk hadden we geen tijd meer maar ik wou absoluut nog een foto met dit schilderij, dus het moest allemaal net iets te snel gaan. Het hoofdlicht komt van een groot raam rechts. Het schilderij hing gedeeltelijk in de schaduw dus heb ik een beetje ingeflitst. 1/80 – f2.8 – 50mm

Ik ben van mening dat een professioneel fotograaf het aan zichzelf verplicht is om zich af en toe bezig te houden met vrij werk. Je kan alleen maar evolueren door ongedwongen te experimenteren en dat is niet altijd mogelijk met klanten.Dat is de reden waarom ik af en toe een dergelijke pro bono shoot wil doen.Een ongedwongen model als Marijntje die weet hoe ze moet poseren en creatief meedenkt, laat me toe om meer op andere dingen te letten. Bovendien leer ik zo iets bij over poses, kledingkeuzes, …Ik heb een heleboel minder goeie foto’s gemaakt maar ik heb uit elke foto wel iets geleerd. Gelukkig heb ik ook een paar foto’s gemaakt waarvan ik best tevreden ben en waarvan ik hoop dat Marijntje ze ook kan smaken.

Een andere bron van informatie en inspiratie was de aanwezigheid van Johan, een goeie vriend en ervaren fotograaf. We hebben afwisselend gefotografeerd. Als hij aan het werk is, hou ik mijn ogen en oren zeer goed open. Ik let op zijn standpunten, lenskeuze en vooral op de manier waarop hij een model kan regisseren.

Foto: Een achter de schermenshot van Johan in actie. Hier heb ik bewust de sluitertijd aan de lage kant gehouden (1/30) om wat beweging in de hinkelende Marijntje te krijgen.

Het is fantastisch dat ik zomaar mag meegenieten van zijn ervaring. Kwaliteit is voor hem heel belangrijk en mijn aanwezigheid zal daarop misschien wel een negatieve invloed gehad hebben. Daarom appreciëer ik het des te meer dat ik mee mocht fotograferen tijdens wat uiteindelijk zijn shoot was.Vele fotografen houden hun technieken, truukjes, ervaringen en kennis angstvallig voor zich. Volgens mij is dat een spijtige zaak want als iedereen zijn kennis zou delen, zouden we allemaal betere fotografen worden. Ik las een paar weken geleden een artikel over een groepje vooraanstaande Engelse fotografen die regelmatig bijeenkomen. Tijdens zo’n bijeenkomst geeft één van hen dan een soort workshop over een bepaalde fotografische techniek, postprocessing, marketing, … Economisch gezien zijn die fotografen concurrenten van elkaar maar ze slagen er in om zich daarboven te stellen op hun bijeenkomsten. Een voorbeeld voor de Belgische fotografen???

Foto: De locatie voor deze shoot was een school. De bewolkte dag zorgde voor zacht natuurlijk licht dat door de ramen naar binnen viel. Het groene schoolbord bleek een goeie achtergrond om de ogen van Marijntje tot hun recht te laten komen. 1/50 – f2.8 op 41mm

Als fotograaf (zeker digitaal), ben je constant bezig met het herladen van accu’s voor de camera, flitser, laptop, X-drive, … Maar af en toe moet je ook de mentale batterijtjes eens herladen. Ik was er zelf erg aan toe en daarom kwam een korte skivakantie op het ideale moment.

Ik ben zeker geen goed skiër en ik lig evenveel onder de latten als dat ik er op sta. Maar ik hoef geen wereldkampioen slalom te zijn om van een skivakantie te genieten. Want vakantie is in de eerste plaats bedoeld om onbekommerd te relaxen zonder de dagelijkse bekommernissen.

Voor mij is het ook heerlijk om eens al mijn aandacht aan de kinderen te kunnen schenken zonder dat ik in mijn achterhoofd met een to do-lijstje hoef rond te lopen. Fotografie is mijn passie maar mijn kindjes zijn mijn obsessie. Tijd om ze even voor te stellen.

Kobe is met zijn drie jaar de oudste maar toch nog net te jong om zelf op de latten te staan. Maar hij is de Mohammed Ali van de sneeuwbalgevechten en op zijn slee laat hij Schumacher ver achter zich.

Maya’s anderhalf jaar oude voetjes vonden niet veel grip op al die sneeuw maar vanuit haar buggy was ze in staat om verschillende adembenemende bergexpedities te leiden. In haar vrije tijd is ze een getalenteerd standup (en fall over) comedian.

Voor mijn werk zit ik vaak binnen en als ik al buiten ben, is dat hoofdzakelijk in stedelijk gebied. Maar eigenlijk ben ik een echte natuurmens. Als ik daar in de bergen sta, voel ik me thuis. Ik fotografeer niet vaak in de natuur omdat ik het gevoel heb dat ik de schoonheid ervan toch niet kan vastleggen in een foto. Maar af en toe waag ik toch een bescheiden poging.

Het vervelende aan vakanties is dat ze zo snel voorbij zijn. Maar ik kan er nu weer even tegen. Mijn batterijtjes zijn weer helemaal opgeladen.

Na al dat donkere, grauwe weer van de afgelopen weken en maanden, kregen we gisteren eindelijk weer het zonnetje te zien.

Ik verbaas me er steeds weer over hoeveel invloed het licht op mijn humeur heeft. Het zonnetje dat ’s morgens door het raam scheen was meteen goed voor een serieuze humeurboost.

Foto: Op wandel met mijn zoontje wierp de laagstaande zon lange schaduwen op de grond. Zelfportretje met de Powershot S50

Voor een fotograaf is hard zonlicht meestal niet meteen een zegen want het zorgt voor harde contrasten die iemands gezicht niet meteen op zijn best laat zien. Maar het is zeker niet zo dat je je camera beter thuis laat op dit soort dagen. Het is vaak moeilijk om de harde contrasten onder controle te houden maar hard licht zorgt ook voor uitgesproken schaduwen. En één van de mooiste neveneffecten van licht is nu net de schaduw.Net zoals stilte vaak meer zegt dan een lang betoog, is het vaak de schaduw die meer impact heeft dan het licht. Schaduwen geven sfeer, zorgen voor mysterie en geven diepte aan het beeld.Schaduwen zorgen ook voor textuur. Vaak lopen we een mooie textuur gewoon voorbij maar op een foto komt de grafische eenvoud van structuur dikwijls helemaal tot zijn recht.

Foto: Kinderkopjes in het park van Zaventem. Gemaakt met de S50. Ik koos voor zwart/wit om de nadruk te leggen op de structuur.

Vele fotografen zijn van mening dat een foto pas geslaagd is als er nog detail zit in zowel de diepste schaduw als in de lichtste gedeelten. Zelf ben ik van mening dat het soms beter is om een schaduw te laten dichtslibben tot volledig zwart of een licht gedeelte te laten uitbranden. Natuurlijk is dit niet altijd geldig. Maar het zou zonde zijn om de schoonheid van het contrast te laten bederven door één of ander regeltje.

Ik heb vroeger heel wat analoog gefotografeerd, maar ik heb het gevoel dat ik veel meer bijgeleerd heb, sinds ik digitaal fotografeer. Het is dus ook niet verbazend dat ik sinds mijn eerste digitale toestel, niet meer achterom heb gekeken.

Vandaag kwam ik echter toevallig op de site van Leica terecht. Natuurlijk had ik al gehoord van de mythische M-reeks maar nooit eerder had ik behoefte om die zelf eens uit te proberen, tot nu dus.

Ik hou van het gevoel van een reflexcamera maar die dingen zijn nu niet meteen geschikt om altijd bij je te dragen in je vestzak. Ik kan me voorstellen dat zo’n Leica M6 of M7 fantastisch moet zijn om mee rond te lopen.

Bovendien lijkt het me wel eens interessant om te zien of ik ook zou kunnen fotograferen met zo’n simpele mechanische analoge camera. Het antwoord is dat ik het niet weet. En waarschijnlijk zal het nog een hele tijd duren voor ik het wel weet. Zelfs tweedehands zijn de Leica’s een behoorlijke financiële aderlating. Ik hou het idee zeker achter de hand voor als ik mij eens een folieke kan permitteren.

Een ander deel van de aantrekking van zo’n analoge camera is voor mij de toch unieke look van een analoog zwart/wit beeld op een gevoelige film. En omdat het echte werk niet meteen in mijn budget past, heb ik eens even geprobeerd om die look digitaal te imiteren. Aangezien ik niet meteen een model bij de hand had, heb ik maar snel een zelfportretje gemaakt met mijn kleine digicam.

Foto: Zelfportretje bij bestaand licht met een Canon Powershot S50 op 400 iso. In photoshop heb ik de afbeelding omgezet in monochroom en verder toevoeging van contrast, vignettering en een kadertje.

Met dank aan mijn copain Coppens voor zijn deskundige uitleg over Leica’s en aanverwanten.

Afgelopen zaterdag tussen het afwassen en pintjes tappen door heb ik toch enkele fotootjes kunnen maken op het jaarlijkse steakfestijn van mijn basketballclub. Geen wereldfoto’s gemaakt, absoluut niet, maar wel een idee van hoe je toch sfeervolle reportagefoto’s kan maken met flitslicht.

Foto: Om een ‘natuurlijke’ belichting te bekomen, flitste ik schuin achteruit over mijn rechterschouder. Om ook wat van het discolicht mee in de foto te krijgen, koos ik voor 800 iso en een diafragma van f2.8. Ik koos voor een relatief trage sluitertijd om via bewegingsonscherpte een beetje dynamiek in de foto te krijgen.

Ik wil het even hebben over dat rotding dat je op je camera zet en steeds veel hard, lelijk licht uitstraalt, lelijke schaduwen veroorzaakt en een 18-jarig topmodel eruit laat zien alsof ze in het lijkenhuis ligt. Dat is tenminste wat ik tot voor kort van een flits dacht.

Er zijn twee fundamentele problemen met het gebruik van een flits op de camera:
- Het licht is frontaal wat de belichting heel vlak maakt. Bovendien is dat de reden waarom je vaak rode ogen krijgt.
- Het licht is hard. Een flitser is een puntlichtbron, waardoor je lelijke, harde schaduwen krijgt in het gezicht en op de achtergrond.

Zoals vele fotografen was ik dus een absoluut tegenstander van een op de camera gemonteerde flits. Vorig jaar moest ik in Londen voor een grote bedrijfsklant een persconferentie fotograferen. Die ging door in een slecht verlichte feestzaak van de Londense politie en daarom kocht ik ondanks mijn aversie toch maar een flits.

Om de problemen met hard en direct flitslicht (gedeeltelijk) op te lossen, gebruikte ik zoals vele fotografen de ‘bounce- techniek’. Daarbij wordt de flitskop onder een hoek naar boven gericht zodat het licht via het plafond gereflecteerd wordt op het onderwerp. Door de opwaartse hoek, komt het flitslicht niet meer van uit de richting van de camera en doordat het gereflecteerd wordt op een groter oppervlak (plafond) is het licht ook zachter. De resultaten waren geen fotografische meesterwerken, maar de sprekers stonden er allemaal netjes op en de klant was tevreden.
Zelf was ik tevreden dat ik de opdracht tot een goed einde had gebracht maar bleef me toch afvragen of er toch geen manier was om betere reportagefoto’s met flits te maken. Een uitgebreide zoektocht op het internet bleek een goed idee te zijn. Ik ontdekte een paar nuttige websites over het creatief gebruik van een flits op de camera. Het leek allemaal te mooi om waar te zijn. Maar toen ik zelf wat ging experimenteren, ging er een nieuwe wereld voor mij open.

Door de flitskop naar achteren en/of opzij te richten, verkrijg je een zeer groot oppervlak waarop het licht gereflecteerd kan worden. Daardoor kan je mooi zacht natuurlijk licht nabootsen of de illusie wekken dat de foto enkel met bestaand omgevingslicht gemaakt is. Het komt er op neer om een foto met flits er niet te laten uitzien als een foto met flits.

Bij portret- en modelfotografie is dit redelijk makkelijk te bereiken door het gebruik van studioflitsers, softboxen, paraplu’s en reflectieschermen. Maar in reportagefotografie heb je nu eenmaal de tijd niet om die dingen op te stellen. En zelfs als je de tijd ervoor zou hebben, gaat
de spontaniteit volledig verloren.

Het vraagt veel experimenteren en evalueren van de resultaten vooraleer je in staat bent om de juiste reflectie-oppervlakken te vinden, de juiste camera- en flitsinstellingen te kiezen en het voorspellen van de resultaten. Bovendien moet je als reportagefotograaf alle parameters snel en intuïtief kunnen instellen. Maar nu ik de techniek onder de knie begin te krijgen, geeft het een enorme voldoening om creatieve foto’s te maken in omstandigheden waarin ik vroeger slechts een gewone snapshot kon maken.

Moraal van het verhaal is dat het niet lonend is om vooroordelen te hebben tegen bepaalde apparatuur of technieken. Ik kende alle technieken en theorie die nodig is om zelf tot deze techniek te komen. Maar omdat ik vond dat ‘echte’ fotografen geen flits op de camera gebruiken, was deze creatieve manier van fotograferen bijna aan mij voorbij gegaan.

Het is zover, mijn exhibitionistische neigingen zijn niet meer te onderdrukken en mijn eigen blog is een feit.

Heeft het nut? Waarschijnlijk niet maar van zolang ik kan schrijven, schrijf ik verhalen, brieven, gedichten, … met als enige doel om de dingen voor mezelf eens op een rijtje te zetten.

In deze blog wil ik af en toe een paar regeltjes schrijven over de pieken en dalen in het leven van een beginnende zelfstandige.
Ik ben niet zo goed in het scheiden van werk en privé. En dat wil ik ook eigenlijk niet, daarom zal er op deze pagina’s ongetwijfeld ook regelmatig iets te lezen vallen over het echte leven.

De blog van een fotograaf, kan moeilijk zonder foto’s, daarom zal ik proberen om al mijn posts van wat beeldmateriaal te voorzien.

Foto: Ik begin graag met een foto van de vrouw die mijn voeten op de grond houdt maar die na al die jaren mijn hoofd nog steeds op hol brengt.