Mijn laatste post in mijn blog is weer veel te lang geleden maar door de drukte komt er momenteel helaas niet veel van bloggen. Binnenkort haal ik mijn achterstand wel in en ondertussen wou ik jullie deze foto niet onthouden.

Er is de laatste jaren al heel wat gepalaverd over hoofddoeken: Ze zouden vrouwonvriendelijk zijn, niet in onze cultuur passen, niet gebruikt mogen worden voor identiteitsfoto’s, …
Maar toen ik onlangs stond te wachten voor een verkeerslicht en in mijn achteruitkijkspiegel keek, zag ik plots dat een hoofddoek ook heel nuttig kan zijn.

Ik zag de dame in de auto achter mij, haar gsm opnemen. Ze stak het toestel gewoon onder haar hoofddoek en kon zo met beide handen aan het stuur telefoneren. Voor het licht op groen sprong kon ik nog net mijn digicam nemen en één fotootje maken door de achteruitkijkspiegel.

Een paar kilometer verder moest ik hard in de remmen gaan om een aanrijding te vermijden met een slingerende Audi. Achter het stuur daarvan zat een fijn uitgedoste zakenman met zijn gsm in de hand.

Tot ongeveer een jaar geleden maakte ik vooral niet-geposeerde portretten en meer documentaire gerichte foto’s. Waarom weet ik niet maar opeens kreeg ik zin om me ook eens aan geposeerde foto’s te wagen. Toen mijn buurmeisje vroeg of ik van haar eens een paar foto’s wou maken, heb ik niet geaarzeld en een shootje met haar gedaan.

Foto: Natuurlijk licht – 50mm – f/1.8 – 1/125

Ondanks mijn zenuwachtigheid en gebrek aan ervaring kreeg ik toen veel positieve reacties op de foto’s. Sindsdien ben ik meer en meer geposeerde portretten gaan maken.

Die eerste fotoshoot is ondertussen bijna een jaar geleden en toen ik enkele dagen geleden de kans kreeg om mijn buurmeisje nog eens voor de lens te halen, heb ik niet getwijfeld.

Ze is natuurlijk een natural beauty met fantastisch fotogenieke ogen en bovendien wou ik voor mezelf wel eens zien hoe ik in het afgelopen jaar geëvolueerd ben.

Foto: Manueel op 50mm – f1.8 – 1/125. Het licht komt van mijn flitser die schuin achter mij op statief stond met een zilveren paraplu. Een reflectiescherm zorgt voor opvulling van de schaduwzijde.

Op het eerste zicht was ik niet overdreven overdonderd met mijn vooruitgang maar gelukkig onthulde het tweede zicht dat ik hier en daar toch iets moet opgepikt hebben. Het zit hem vooral in de kleine details waardoor ik veel sneller kan werken zonder dat er steeds een hoop photoshopwerk aan te pas hoeft te komen. De foto’s van deze sessie waren veel sneller verwerkt en er zaten ook meer geslaagde tussen. En dat zijn toch twee elementen die belangrijk zijn als je fotografie als beroep wil beoefenen.

Een andere hoopgevende vaststelling was dat ik niet meer zenuwachtig was en tegenwoordig in staat ben om mijn model te regisseren. De vorige keer kon ik met de beste wil van de wereld geen antwoord verzinnen op vragen als: “hoe moet ik gaan zitten?”, “Hou hou ik mijn handen?”, …
Nu lukt dat al zeer aardig.

Toch valt er nog heel veel te leren en gelukkig maar, want dat houdt het toch allemaal interessant.

Foto: natuurlijk licht in de schaduw van het tuinhuisje – 75mm – f/2.8 – 1/800

Mijn digitale compactcamera is zich sinds de komst van een digitale reflexcamera behoorlijk verwaarloosd gaan voelen. De reflex is sneller, nauwkeuriger en het voelt aan alsof je de foto maakt die jij wil.

Maar de laatste tijd, neem ik in mijn compactje (een Canon Powershot S50) terug meer in de hand voor huis-, tuin- en keukengebruik. De belangrijkste reden daarvoor is natuurlijk dat zo’n kleine digicam veel handzamer is dan een lompe reflex met lange lens. Dankzij de veel grotere scherptediepte van een compactcamera, is het focussen ook minder cruciaal, zeker in breedhoek.

Foto’s: Mijn zoon is een echte waterrat. Het hoogtepunt van de week is ons zondagse bezoek aan het zwembad. Om daar optimaal voor de dag te komen, traint hij wekelijks enkele keren in ons eigen bad.
Nu de dagen wat langer worden, valt er genoeg licht door het dakvenster om met een kleine camera zonder flits te fotograferen. De iso-gevoeligheid moest wel naar 200 iso om teveel bewegingsonscherpte te vermijden. Het gevolg is dat er wel wat ruis te zien is in de foto’s maar in zwart/wit stoort dat voor mij niet.

De handzaamheid is niet het enige voordeel van een kleine digitale camera. Je gaat er ook anders mee fotograferen. Ik maak in mijn werk veel gebruik van een lichte telelens en een kleine scherptediepte. Maar dat is met mijn compactje niet echt goed mogelijk. Focussen gaat in de telestand gewoonweg te traag en de scherptediepte is dan nog steeds zeer groot. Daarom dat ik de lens van mijn powershot bijna voortdurend in uitgezoomde stand hou.

Tijdens opdrachten heb ik graag zoveel mogelijk middelen bij de hand om de beoogde beelden te bereiken, maar het is heel inspirerend om af en toe met beperkingen te werken. Beperkingen dwingen je immers tot het zoeken van creatieve oplossingen.

En bovendien leveren die experimenten af en toe foto’s op waarmee je je kinderen binnen een aantal jaren kunt generen door ze aan hun liefje te tonen

Foto’s: f/2.8 – Sluitertijd 1/200, waardoor de invloed van het daglicht zo klein mogelijk is. Zo komt de belichting uitsluitend van de op statief gemonteerde flits. Ik gebruikte een zilveren paraplu om het licht zachter te maken zonder dat het aan ‘punch’ ontbreekt.Binnenkort doe ik een portretsessie met twee kleine kindjes. Toen ik met de moeder sprak, had ze het over spontane portretjes, gemaakt in hun eigen huis, liefst in zwart/wit en vierkant formaat. Kinderen zijn niet goed in stilzitten, dus is het belangrijk om genoeg licht te hebben om bewogen beelden te vermijden. De grauwe wolken van de laatste dagen, zullen het werken met natuurlijk licht zeer moeilijk maken, daarom zal ik waarschijnlijk werken met een losse flitser op statief.
Dit is allemaal niet nieuw voor mij en ik twijfel er eigenlijk niet aan dat ik die opdracht tot een goed einde zal brengen. Toch maakte ik daarstraks een half uurtje vrij om de omstandigheden van de opdracht na te bootsen en wat testfoto’s van mijn zoontje te maken.

Binnenkort doe ik een portretsessie met twee kleine kindjes. Toen ik met de moeder sprak, had ze het over spontane portretjes, gemaakt in hun eigen huis, liefst in zwart/wit en vierkant formaat. Kinderen zijn niet goed in stilzitten, dus is het belangrijk om genoeg licht te hebben om bewogen beelden te vermijden. De grauwe wolken van de laatste dagen, zullen het werken met natuurlijk licht zeer moeilijk maken, daarom zal ik waarschijnlijk werken met een losse flitser op statief.Dit is allemaal niet nieuw voor mij en ik twijfel er eigenlijk niet aan dat ik die opdracht tot een goed einde zal brengen. Toch maakte ik daarstraks een half uurtje vrij om de omstandigheden van de opdracht na te bootsen en wat testfoto’s van mijn zoontje te maken.Ik bekijk fotografie wel eens als een sport, in de zin dat ik denk dat training een absolute noodzaak is voor een fotograaf die zijn vak ernstig neemt. Dan heb ik het niet over de fysieke kant hoewel lange werkdagen, sleuren met materiaal en strakke deadlines toch een beetje fitheid vereisen.

Maar training betekent ook het onder de knie krijgen van nieuwe technieken en materiaal. Een opdracht is niet het moment om een nieuwe flitser uit te proberen of te experimenteren met een nooit eerder gebruikt beeldeffect. Daarom trek ik regelmatig wat tijd uit om te trainen. Op training kan ik me de fouten permitteren waardoor ik iets bijleer.

De vaardigheden die ik tijdens mijn trainingen aanleer, moeten ook onderhouden worden. Als ik bepaalde dingen een tijdje niet meer gebruikt heb en verwacht ze tijdens een volgende opdracht te moeten gebruiken, fris ik mijn technieken een beetje op.

Nu nog een soigneur vinden, die me na elke training een goeie massage geeft.