Ongeveer een maand geleden fotografeerde ik de toen pasgeboren Cyrielle. Vorige week lag deze schoonheid al voor de tweede keer voor mijn lens en deze keer mochten ook de trotse ouders mee op de foto.

De keuze van een huwelijksfotograaf is voor veel koppels toch nog altijd een sprong in het ongewisse. Ik kan albums van eerdere huwelijksreportages laten zien en in het beste geval werd ik hen aanbevolen door vrienden of familie. Maar ze weten natuurlijk nooit hoe ZIJ eruit gaan zien op mijn foto’s. En ze weten ook niet of het aangenaam werken is met mij.
Daarom ga ik potentiële klanten een ‘verlovingsshoot’ aanbieden. Zo weten ze voor ze hun huwelijksreportage bestellen hoe ik werk en welke resultaten ze mogen verwachten. Die resultaten kunnen ze ook eventueel gebruiken voor hun uitnodigingen e.d.
Bijkomend voordeel is dat het koppel tijdens de portretfotosessie op hun grote dag, meer op hun gemak is omdat ze dan al eens eerder geposeerd hebben.
Ook voor mij is zo’n verlovingsshoot interessant. Zo kan ik eens rustig kennismaken met mijn klanten wat de foto’s op de huwelijksdag alleen maar ten goede komt.

Proefkonijnen voor de eerste echte verlovingsshoot waren Marianne & Arn, wiens huwelijk ik in oktober mag fotograferen. Een eerste keer poseren is vaak een beetje vreemd maar dankzij het aanstekelijke enthousiasme van Marianne ontpopte ook Arn zich al snel als een volleerd model. De weergoden werkten niet echt mee gisterenavond, maar dat kon de spontaniteit, creativiteit en humor van M&A niet drukken.

Tussen het shooten door hadden we gezellige babbels over de plannen voor het huwelijk, kindjes, werk, reizen en … fotografie. Altijd leuk als je klanten interesse hebben in fotografie. Mijn draadloze flits bleek Marianne en Arn ook te interesseren. Het was Marianne die op het idee kwam om de flits vast te houden in beeld. Ik vind het effect persoonlijk wel leuk. Bezwaar als ik je idee in de toekomst nog gebruik Marianne?

Het opschrift bovenaan in beeld op bovenstaande foto, viel me eigenlijk pas op toen ik de foto’s achteraf bekeek. Spijtig, want anders had ik een meer decadente pose voorgesteld

Na de shoot, zijn we nog gezellig iets gaan drinken in een typisch Brussels café. Helaas was er weinig licht zodat de fotografisch mogelijkheden zeer beperkt waren. Gelukkig was de kriek beter dan het licht. Overigens vond Marianne het nefast voor haar imago om gefotografeerd te worden met een muntthee en leende daarom Arn’s kriek

Bedankt Arn & Marianne voor de leuke shoot. Hopelijk hebben jullie je evengoed geamuseerd.

Afgelopen zaterdag mocht ik wat foto’s maken op het verjaardagsfeestje van een vriendinnetjes van Kobe. Het licht, de locatie en de aanwezigheid van een grimeuse, maakte het makkelijk om wat leuke portretjes te maken.
Soms is het zwoegen en zweten om een paar goede foto’s te maken maar. Ik haal er voldoening uit om zulke opdrachten tot een goed einde te brengen. Maar het is toch ook leuk als je zo’n dag hebt waarop je het gevoel hebt dat je gewoon op het knopje moet drukken om een mooie foto te maken.

Ik ben druk bezig met het archiveren en backups maken van al die duizenden foto’s van de laatste maanden. Dit is op zich al een serieus werkje maar af en toe kom je foto’s tegen waarvan je het bestaan vergeten was en waarvan je plots het potentieel ziet.

Mijn gezond verstand zegt me dat ik veel te veel werk heb om die foto’s te gaan processen. Helaas is mijn creatieve impulsiviteit de dominante kracht in mijn brein. Het gevolg is een reeks portretjes van mijn buren.

En nu ga ik verder archiveren en backuppen … tot ik weer een paar leuke foto’s tegenkom natuurlijk.

Tijdens de werkweek Zaventem een buitenwijk van Brussel maar in het weekend lijkt het eerder op een ingeslapen dorpje. Het Zaventemse nachtleven is meestal even bruisend als een blauwe spa. Nu heb ik geen behoefte aan een megadiscotheek maar het zou toch wel leuk zijn als er eens af en toe iets te doen zou zijn.

De laatste tijd lijkt de gemeente gelukkig begrepen te hebben dat er ook mensen in Zaventem wonen die niet gepensioneerd zijn, geen vliegtuigen spotten en toch graag eens buiten komen. Ere wie ere toekomt, de relatief nieuwe schepen van feestelijkheden beweegt hemel en aarde om dit unserved audience toch te bereiken.
Afgelopen weekend was het kermis, jaarmarkt en ook … “Zaventem zingt en swingt”. Eerst had ik visioenen (of waren het nachtmerries) van in elkaar gehaakte armen, carnavalsmuziek en sloten bier. Niet echt iets voor iemand die nu al zo’n 15 jaar in de grunge blijft plakken.
Bij nader inzien bleek het hele gedoe een gulden middenweg te zijn met muziek voor iedereen. Omdat ik de schlagervisioenen toch niet helemaal uit mijn hoofd kon zetten, nam ik maar een camera mee voor het geval ik me te hard zou gaan vervelen/ergeren.

Mijn vrees bleek ongegrond. De muziekkeuze viel nog best mee en iedereen kreeg een krantje met alle teksten zodat we allemaal konden meekwelen. Tijdens de zeldzame Frans Bauer momenten, nam ik dan maar wat foto’s.

Voor de fotografen onder de lezers:

Voor de gelegenheid nam ik slechts mijn oude camera (300D) en een groothoekzoom (17-40 F4) mee. Die combinatie past net in het kleinste fototasje dat ik heb en ik vind het verhelderend om niet te kunnen beschikken over mijn volledige materiaal.
De omstandigheden waren verre van ideaal voor deze camera+lens: weinig licht, grote contrasten, menglicht en grote afstanden. De 300D presteert niet geweldig op hoge iso-waarden, een diafragma van F4 is niet echt lichtsterk, 40mm is nog altijd heel ruim, zonder losse flitser ben je zeer beperkt, …

Had ik daar mijn volledige fototas bijgehad zou ik ongetwijfeld geslaagde foto’s hebben kunnen maken met mijne nieuwe camera (met betere prestaties in hoge iso), de lichtsterke 50mm-lens, de lichtsterke telezoom in combinatie met wat invulflits, … Kortom allemaal dingen waarvan ik weet dat ik ze onder de knie heb, op veilig spelen dus. En voor professionele opdrachten is dat natuurlijk perfect.

Maar ik wil toch altijd mezelf als fotograaf verbeteren. Daarom leg ik me bij huis-, tuin- en keukenfotografie graag beperkingen op. Wat bij mij het best werkt, is het maken van op ‘t eerste zicht onlogische keuzes: voetbal fotograferen met een groothoeklens, landschappen met een telelens. In volle zon met flitser, … Je begrijpt het wel.
Ik kan het alle fotografen warm aanraden om af en toe eens op die manier te fotograferen. Het verplicht je om op zoek te gaan naar creatieve hoeken en standpunten die je anders niet zou gebruiken.
De foto’s van Zaventem zingt en swingt zijn geenszins toppers maar ik hoop dat ze toch een beetje de sfeer weergeven. Bovendien heb ik weer een paar dingen geleerd, al is het maar wat ik NIET mag doen.

Ik begin stilletjesaan mijn geduld te verliezen met Blogger (de site waarop deze blog staat). Om het bloggen vol te houden is het noodzakelijk dat ik snel een nieuw berichtje en wat foto’s online kan zetten. Ondertussen ben ik al 2 uur aan het proberen om een nieuwe post met foto’s op mijn blog te krijgen. Zeer frustrerend.

Ik overweeg om mijn blog ergens anders te plaatsen. Iemand voorstellen?

Een tijdje geleden maakt ik een fotoreeks van Mats & Margo. Ik ben altijd nogal goed geweest in de omgang met kinderen maar het duurt meestal toch 10-15 minuten vooraleer kinderen op hun gemak zijn bij die reusachtige meneer met zijn groot fototoestel. Deze keer konden we die gewenningsperiode meteen overslaan want Margo is één van de beste vriendinnen van mijn zoontje en daardoor kent zij en haar broer mij natuurlijk al.

Door het gure weer ging de fotoshoot binnen door in hun eigen huisje. Een buitenlocatie geeft meestal meer mogelijkheden maar het heeft ook zijn voordeel om in de vertrouwde omgeving van de kinderen te fotograferen. Voor kinderfoto’s ben ik een grote voorstander van ondgedwongen natuurlijke beelden. Ik zorg voor het juiste licht, achtergrond, camera instellingen, … en dan laat ik de kinderen gewoon hun ding doen. Want kinderen moeten kinderen zijn. Mats en Margo scoren zeer hoog op de deugenietenschaal en dat heb ik het liefst.