Ik ben dol op reflexcamera’s. Voor wie ze onder de knie heeft, voelen ze aan als een verlengstuk van je lichaam. Voor sommige anderen zijn een grote camera en een toeter van een lens dan weer compensatie voor hun lichamelijke tekortkomingen. Maar daar wil ik het niet over hebben.Mijn reflex ligt stabiel in de hand, is verschrikkelijk snel en staat me toe om zeer intuﴩef de juiste instellingen te doen om de foto te maken die ik in mijn hoofd had. Maar in sommige gevallen is dat ding simpelweg onhandig.
Vandaag ging ik met Kobe en zijn vriendinnetje geocachen (http://www.geocaching.be). De verantwoordelijkheid dragen over twee nieuwsgierige kleuters en tegelijkertijd de GPS in het oog houden is al een fulltime job. Als je daarbij dan nog wat foto’s wil maken is een reflexcamera niet de beste keuze. Ik had me al tot een minimumuitrusting beperkt maar dan nog vond ik het hinderlijk. 

Normaal zou ik voor dit soort dingen enkel mijn compacte digicam (Canon Powershot S50) meenemen maar ik ben hem kwijt. Heel het huis afgezocht, maar hij is nergens te vinden. Dat ding ging bijna overal mee naartoe maar helaas kwam het dus niet van overal mee terug naar huis.
Ik weet dat sommige fotografen neerkijken op digitale compactjes maar ik ben van mening dat ze gewoon een ander stuk gereedschap zijn met z’n eigen voor- en nadelen. Ik maak er andere foto’s mee dan met mijn reflex maar dat maakt het nu net zo interessant.

Ik denk dat ik me dus maar een nieuw compactje ga kopen. Hoewel ik heel tevreden was van mijn powershot denk ik nu aan een Fuji F30. De reviews zijn lovend over de beeldkwaliteit, snelheid, hoge iso’s, accucapaciteit, … Maar als iemand andere voorstellen heeft hoor ik ze graag.

Zoals beloofd, ziehier de resultaten van de badpakkenspecial met Erika.

De meeste fotografen geven niet graag iets prijs over hun manier van fotograferen of postprocessing. En eigenlijk ga ik sta ik daar toch ook een beetje weigerachtig tegenover. Fotografie is nu eenmaal een vakgebied waarin er zware concurrentie is. En de concurrentie kan natuurlijk meelezen. Regelmatig krijg ik opmerkingen van vrienden die vinden dat ik nu al teveel prijsgeef op mijn blog. Ik moest dus toch even nadenken of ik aan de vraag van Pietel (lees zijn blog op http://www.pietel.be/) in mijn vorige topic zou voldoen.Na 5 seconden lang nadenken, besloot ik het toch maar te doen omdat ik andere fotografen probeer te zien als collega’s ipv concurrentie. Bovendien is Pietel 驮 van die uitzonderingen die wel zijn kennis wil delen. Ik zie hier en daar jonge fotografen de kop opsteken die dezelfde mening toegedaan zijn en ik wil liever tot die groep behoren dan tot de groep van kortzichtige egoﳴen. 

Pietel wil graag weten, hoe onderstaande foto uit de camera kwam, hoeveel tijd ik eraan besteed heb in Photoshop en welke bewerkingen ik uitgevoerd heb.

Hieronder staat de originele foto (JPEG-omzetting van de RAW-file). Buiten een beetje optrekken van de schaduwen en het contrast is er niets veranderd aan de originele RAW. Technische info over de foto: 135mm – F2.8 – 1/80 – 200 iso

Ik weet niet meer precies welke bewerkingen met welke parameters ik uitgevoerd heb, maar ik zal proberen om ongeveer te vertellen hoe ik tot het eindresultaat gekomen ben:

- Wegwerken van kleine oneffenheden op de huid en de harde schaduwen onder de ogen (voornamelijk met de patchtool)
- Op een duplicaatlaag een beetje gespeeld met de diffuse glow filter om de huid te laten … gloeien. Je moet wat met de ‘opacity’ van deze laag spelen om het juiste effect te bekomen.
- Op een adjustmentlayer het globale contrast nog een beetje verhoogd met een kleine S-curve
- Door de vorige bewerkingen waren bepaalde delen een beetje overbelicht. Daarom nog een curves adjustmentlayer toegevoegd. Met een layermask heb ik dan wat detail in het kleed en gezicht teruggehaald.
- Via een hue/saturation adjustment layer wat gedesatureerd en nog wat extra rood weggehaald.

In totaal ben ik er waarschijnlijk een tiental minuutjes mee bezig geweest. Hopelijk heeft iemand er iets aan.

In 驮 van mijn eerste blogposts schreef ik al over een groep Engelse fotografen die een paar keer per jaar samenkomen om hun kennis te delen. Niet alleen zuiver fotografische zaken komen aan bod maar ook onderwerpen als marketing, management, … Ze beweren dat het hen alleen maar vooruithelpt en ik geloof hen. Misschien een goed idee om in Vlaanderen ook zo’n clubje op te richten?

Door de drukte van de afgelopen week, was ik bijna vergeten dat ik jullie nog een paar foto’s van Erika in kleur wou tonen. Bij deze … 

Eén van de beste manieren om een blog of website succesvol te maken is naar verluid ervoor zorgen dat je bezoekers een reden hebben om terug te komen. Zoals de mensen van Carrefour het ooit zeiden: “Ik keer tevreden terug”.
Daarom vertel ik jullie dat een onderdeeltje van mijn shoot met Erika bestond uit een kleine badpakkenspecial. Binnenkort de foto’s

Zoals iedere ouder, vind ik mijn kinderen de mooiste van de hele wereld. Daarom een paar zomerse zwartwitjes van de knapste gast en de hotste chick van de aarde en omstreken. 

Geen paniek, het gaat hier niet over de resultaten van een fotoshoot van een grootmoeder in luipaardstring en voorlopig doe ik ook geen reclamefotografie voor de vereniging van plastische chirurgen.     

Wie deze blog al een tijdje volgt, zal wel doorhebben dat ik een fotograaf ben die graag gebruik maakt van de nieuwe technologie. Ik werk dan ook zuiver digitaal en ben ervan overtuigd dat dit voor mijn huidige werk veruit de beste keuze is.
Toch kriebelt het al een tijdje om nog eens een rolletje film vol te schieten. Toen mijn buurman tussen pot en pint iets zei over een oude ‘kodak’ die nog van zijn pa geweest was, was mijn aandacht dan ook meteen gewekt.

Het gaat om deze beauty:

Dit is een Canon AE-1 analoge reflex die ergens in de jaren ‘70 op de markt gekomen is. Geen motordrive, autofocus, geavanceerde lichtmeting, automatische settings, zoom, …
Maar wel een onverwoestbare maar compacte body, een standaard 50mm F1.8 lens zonder cropfactor en een muzikaal sluitergeluid.

Ik mag deze camera een paar dagen lenen en ben van plan om er snel een testrolletje mee te schieten. Ik ben benieuwd wat deze retro-bevlieging gaat opleveren.

Ik ben niet van plan om daarna in de donkere kamer te duiken (ook retro-bevliegingen hebben hun grenzen). Daarom ben ik op zoek naar een labo dat in staat is om een Z/W filmpje goed te ontwikkelen en kwalitatief te scannen. Liefst ergens in de driehoek Leuven-Brussel-Mechelen. Suggesties?

 

Eén van de leukste dingen aan het fotograferen van huwelijken is dat je altijd (horrorverhalen zijn mij tot nu toe gespaard gebleven) kan werken met blije mensen in feeststemming. David en Suad zijn het perfecte voorbeeld daarvan. Dankzij hun spontaniteit, humor en bereidheid om zich te smijten zit deze huwelijksreportage vol lachende gezichten. 

De trouwe lezers van mijn blog (wie zijn ze, wat doen ze en wat drijft hen in godsnaam) weten ondertussen dat ik af en toe ‘trainingssessies’ doe. Kort samengevat zijn dat fotoshoot waarbij ik nieuwe technieken en materiaal uitprobeer en andere dingen probeer te perfectioneren.  

Erika en ik wilden al een tijdje eens samenwerken en een week geleden werden deze plannen geconcretiseerd. Hoewel ze nog niet veel poseerervaring heeft, bleek meteen dat Erika veel in huis heeft als model. Ze heeft niet alleen de juiste looks, ze bleek ook over een natuurlijk talent te beschikken om bij elke klik van mijn camera een andere pose uit haar hoed te toveren. Het feit dat er ook een ‘hoekske af is’ maakte deze shoot tot een heel plezante ervaring.

Doel van de missie was IMPROVISATIE. Ik kom vaak op locaties waar ik nooit eerder geweest ben, zonder vooraf te weten welk soort foto’s de klant wil. Daarom leek het ons interessant om zonder vooropgesteld plan, stijl of locatie op pad te gaan.
Aan u om te oordelen of de missie geslaagd is.

Internetaccount, gsm, 3 bankkaarten, e-mail, verschillende fora, … ze hebben één ding gemeen: een PASSWORD. En ook voor mijn blog heb ik een username en password nodig. En dat laatste was ik dus kwijt.  

Daardoor heeft het even geduurd voor ik weer iets op mijn blog kon plaatsen. Maar nu dus terug wel … tot ik mijn password weer kwijt ben uiteraard.