Afgelopen zaterdag waren we precies zes jaar getrouwd. Om dat te vieren werden de kindjes bij opa en oma gedropt en trokken wij vrijdag voor een romantisch weekendje naar de kust. De files zorgden ervoor dat we wat later dan verwacht aankwamen in de koningin der badsteden. Het hotel dat op de website wordt voorgesteld als een ‘Charmevol’ hotel bleek een aftands pensionnetje te zijn: brandgat in het hoofdkussen, nachtlampje kapot, kastdeuren sluiten niet, afstandsbediening van de televisie verdwenen, … Het meest frapante detail vonden we de nooduitgang. Op het plannetje op de deur ontdekten we dat onze kamerdeur tevens de nooduitgang was. In de gang hing er een sleutel van onze kamer in zo’n rood kastje met glas. Niet dat ik enig bezwaar heb tegen wat gezelschap bij een noodgeval maar aangezien onze kamer op de zevende verdieping lag en er geen brandtrap te bespeuren viel, stel ik me toch vragen bij het nut van dit alles.

Maar dit alles kon ons humeur niet bederven. Het was toch te laat om iets anders te zoeken, dus gingen we heerlijk tafelen bij La Stalla. Vol en voldaan, maakten we nog een korte wandeling op de dijk.

Foto: 800iso – 1/8 – F4 – 40mm – Zoals vaak bij ondergaande zon, probeert de lichtingsmeter alles veel te licht te maken, daarom heb ik een belichtingscompensatie van -2 stops toegepast. Om mijn camera bij een sluitertijd van 1/8 nog stabiel te houden, steunde ik op de reling van de dijk.

Foto: 1600iso – 1/50 – F4 – 17mm – Ook hier heb ik een belichtingscompensatie van -2 stops toegepast. Op zich was het niet nodig (hoewel handig om de sluitertijd hoog genoeg te houden). Achteraf heb ik het RAW-bestand weer anderhalve stop lichter gemaakt. Waarom eerst onder belichten en dan in photoshop gaan overbelichten? Da’s een truukje om mooie ruis/korrel te krijgen die doet denken aan een snelle analoge zwart-wit film. Natuurlijk kan je die ruis ook achteraf toevoegen in PS, maar als je weet dat je naar dit resultaat toewil, werkt dit truukje sneller en de resultaten zijn vaak beter. Op deze sterk verkleinde webfoto zie je helaas niet veel van de ruis.

Na een verrassend goeie nachtrust, een even verrassend lekker ontbijt en een nog verrassender zomers weertje besloten we een flinke wandeling te maken. Eén van de beste manieren om leuke en interessante plaatsen te ontdekken is geocaching. Het komt er op neer dat je met behulp van een handgps op zoek gaat naar een soort schat. De Domein Raverseide cache is een zogenaamde ‘multicache’. Dit betekent dat je eerst verschillende tussenpunten moet zoeken voor je aan de ’schat’ komt. Die tussenpunten vormen meestal een mooie wandeling en dat was hier niet anders. Onze gps stuurde ons eerde een stukje over de dijk om ons dan naar een klein kerkhof te brengen met het graf van James Ensor. Aan het graf zelf is niks uitzonderlijks te zien maar er is een reuzengrote spin overgezet, heel indrukwekkend (meer info hier).

Foto: 100iso – 1/800 – F4 – 17mm – Moeilijke situatie om dit beestje goed in beeld te brengen gezien de vele storende elemente rondom en de saaie lucht. Daarom heb ik het contrast serieus verhoogd opdat de storende elementen minder zouden opvallen in silhouet en de lucht toch wat doortekening zou krijgen.

Na nog een paar kilometers en enkele tussenpunten, was het zoals gewoonlijk Nancy die de cache vond. Ik kreeg de eer om onze naam in het logboek te schrijven.

Foto: iso400 – 1/15 – F4 – 17mm – Over het waarom van deze instellingen moet je bij mijn vrouw zijn.

De cache lag vlak bij Domein Raversijde. Hun bezoekerscentrum zorgde voor een budgettair verantwoorde en lekkere lunch. Vervolgens zijn we openluchtmuseum Atlantikwall gaan bezoeken (onderdeel van het domein). De twee wereldoorlogen hebben altijd mijn interesse opgewekt, dus kon ik niet aan deze portie geschiedenis voorbijgaan.

Foto: 100iso – 1/200 – F8 – 40mm – Om de aandacht niet af te leiden van het kanon, heb ik het contrast verhoogd tot het bijna een silhouet werd (met een curves adjustment layer). Door een layer mask te gebruiken op die curves adjustment layer, kon ik het detail van de bakstenen muur er terug inschilderen.

Foto: 100iso – 1/400 – F9 – 17mm – exp.compensation-1 – Om de lucht zo mooi te laten uitkomen, gebruikte ik een circulaire polarisatiefilter. Ik gebruik dat ding niet vaak, maar in omstandigheden als deze is die filter heel geschikt.

’s Avonds trokken we naar Nieuwpoort om een pizza te eten, een wandelingetje te maken en naar ‘t vuurwerk te kijken (waarschijnlijk post ik later iets over dat vuurwerk).

Foto: 100iso – 1/200 – F2.5 – 50mm – Dit is natuurlijk de vrouw aan wie ik die 6 mooie getrouwde jaren te danken heb.

Foto: 100 iso – 1/200 – F1.6 – 50mm – spijtig van het gebouw op de achtergrond, maar ‘t is veel werk om dat mooi weg te photoshoppen.

Foto: 100iso – 1/400 – F5.6 – 50mm – exp.comp.-2/3

Foto: 100iso – 1/250 – F5.6 – 50mm – exp.comp.-2/3

’s Zondags hebben we het rustig gehouden met een klein wandelingetje en de zoektocht naar een warme wafel.

Foto: 100iso – 1/640 – F8 – 40mm – exp.comp.-1 – polarisatiefilter

Foto: 100iso – 1/2000 – F8 – 40mm – exp.comp.-1 – polarisatiefilter

Dit is waarschijnlijk mijn langste post tot nu toe en ik merk dat ik wat aan het afwijken ben van de oorspronkelijke missie van mijn blog. Maar morgen mag Kobe terug naar school en heb ik weer wat meer tijd om mij met mijn core bussiness bezig te houden.

Ik hou van muziek maar aangezien ik het niet zo voor mensenmassa’s heb, laat ik concerten meestal graag aan me voorbij gaan. Maar gisteren kon ik niet anders dan een uitzondering maken. Het sportpaleis ontving immers de hofleverancier van de soundtrack van de tweede helft van mijn jonge leven. Ik ben al twee keer een Pearl Jam concert misgelopen, dus deze keer moest ik er bij zijn.

Over het concert zelf ga ik kort zijn (ja, ik kan soms ook kort zijn): Het was niet altijd even spectaculair maar de uitschieters maakten het meer dan de moeite waard.

Foto: Je zal me op mijn woord moeten geloven, dit zijn Vedder & Co. Ik wou gewoon genieten van de muziek zonder foto’s te maken, dus nam ik geen camera mee. Ik heb slechts één fotootje gemaakt met mijn gsm, speciaal voor de lezers van mijn blog.

Ik had afgesproken met een goeie copain aan het sportpaleis. Aangezien hij wat later kwam, kon ik rustig de concertgangers gade slaan. Tien jaar geleden zou elke zichzelf respecterende grunge-fan komen opdagen met lang haar, houthakkershemd, gescheurde jeans en combatshoes. Op de parking zou je slechts een handvol VW-busjes zien, al de andere bezoekers zouden met een versleten fiets of de tram komen.
Anno 2006 zag ik maar één VW-busje en als er al sprake was van lang haar, was dat waarschijnlijk om een beginnende kale plek te camoufleren. De gemiddelde Pearl Jam fan is tegenwoordig een welgeklede dertiger met een BMW-break (met Bumba-gordijntjes achteraan).

Waarschijnlijk ben ik dus niet de enige die een gezond shot jeugdsentiment toegediend kreeg tijdens dit concert. Ik ben iemand die NU probeert te leven maar toch kijk ik af en toe eens met plezier terug naar het verleden. Veel mooie momenten hangen nauw samen met een bepaalde song. En aangezien PJ zowat de enige groep is die ik niet beu wordt, was dit concert bij momenten een aangename teletijdsmachine.

Een paar willekeurige uitschieters op muzikaal en teletijdsvlak:
- Even Flow: Een vaste waarde in mijn walkman (jaja met cassettekes) tijdens een baskettornooi in Nederland als jongste lid van de schoolploeg. Op sportief vlak werd het geen onverdeeld succes maar ik werd door mijn ploeggenoten wel van het naïeve idee afgeholpen dat een coffeeshop een soort taverne was.
- Indifference: De remedie tegen slechte schoolresultaten, liefdesverdriet en jeugdige onzekerheid.
- Black: Een onvergetelijke slow met een goeie (en zuiver platonische) vriendin in een klein fuifzaaltje ergens tegen de ochtend aan toen al de rest al uitgeteld was.
- Better Man: Eén van de weinige PJ-nummers die ik met mijn gebrekkige kampvuurgitaartalent (wat een woord) kon spelen.
- en natuurlijk Alive: Mijn persoonlijke all time favorite, die op kamp gedraaid werd, als iemand me zocht. De kinderlijke blijheid toen mijn vrouw (toen nog vriendin) thuiskwam met een vervanger voor mijn verloren exemplaar van het album Ten)

Mijn excuses als je alleen geïnteresseerd bent in mijn fotografische posts, maar ik moest er iets over schrijven.

Veel fotografen hebben de neiging zichzelf nogal serieus te nemen hoewel een dosis zelfrelativering heel heilzaam kan zijn.

Op Sweetjelly’s blog kan je een aantal leuke cartoons vinden over fotografie.

Vorige week bood ik in deze post een stapel tijdschriften aan. Ondanks het feit dat Ake niet echt accuraat was bij de schiftingsvraag, is de stapel van hem/haar.

Spelen met zijn kleinkinderen is het ultieme tijdverdrijf van mijn vader.
Kinderen zijn koning in onze familie, Bompa (mijn grootvader) heeft er dan ook geen probleem mee dat ze met z’n allen toertjes rijden met zijn elektrische scooter/rolstoel.

Bij mijn meest recente acute aanval van backup- en archiveringswoede, kwam ik deze landschapjes nog tegen.

Ik zie mezelf absoluut niet als een goeie landschapsfotograaf, maar ik doe het wel eens graag. Ik zou het zelfs vaker willen doen. Niet omdat ik enige ambitie heb om met landschappen mijn pistoleekes te verdienen, wel voor de hoge Zen-factor van deze fotografie. Het fotografische aspect is voor mij eigenlijk niet eens zo belangrijk. Ik doe het eerder voor de verplichte rust. Vaak is het een kwestie van een plaats te zoeken met fotografisch potentiëel en dan te wachten op het juiste licht. Soms schuift die donkere wolk op het juiste moment voor de zon. Maar je kan evengoed zonder goeie foto naar huis gaan, en dat hoeft ook niet voor mij. Bij mijn fotoshoots en reportages moet ik altijd presteren. Ik haal er veel voldoening uit om zelfs in minder goeie omstandigheden, resultaten te boeken. Maar in mijn schaarse vrije tijd, vind ik het ook wel eens leuk om de vrijheid te hebben om zonder foto’s terug te komen.

Velen denken dat je alleen maar mooie landschappen kan maken met een dure camera op exotische bestemmingen. Als je met een 1Ds mkII met een 16-35L, neutrale gradatiefilters en een Gitzo-statief bij zonsondergang in Monument Valley zit, zal je ongetwijfeld meer kans hebben op een mooi plaatje dan ik met mijn (helaas verloren) digitaal compactje in het park van Zaventem. Maar laat materiaal- en locatiebeperkingen je vooral niet tegenhouden.

Dramatische wolkenformaties en een laagstaande zon, zijn vaak goeie ingrediënten voor landschapsfoto’s. Reden genoeg in elk geval om even naar het park te wandelen. Het Zaventemse park mag zeker en vast gezien worden maar je kan het niet makkelijk fotograferen zonder straten, gebouwen en auto’s in de achtergrond. Daarom heb ik hier in tegenlicht gefotografeerd en een stop of 2 onderbelicht. Hierdoor gaan de storende elementen verloren in de zwarte silhouetten van de bomen. In photoshop heb ik dit effect nog wat sterker gemaakt door via een curves adjustment layer het contrast nog sterker te maken. Door wat selectief te burnen en dodgen (via curves adjustment layers en layer masks), kreeg ik het bovenstaande resultaat.

Mijn zus woont met haar man en zoontje in Engeland. Daardoor krijg ik hen niet zo vaak voor mijn lens als ik zou willen. Deze zomer is ze samen met zoonlief Ian toch twee keer in het land geweest.

Een echte fotoshoot hebben we niet gedaan, maar omdat ik weet dat ze graag wat leuke foto’s heeft, heb ik toch een paar (halve) candids gemaakt.

Gisteren heb ik eens grote kuis gehouden in mijn bureau (en het was nodig ook). Ik heb van de gelegenheid ook gebruik gemaakt om mijn verzameling fototijdschriften eens uit te kuisen. Ik geef toe dat ik een beetje verslaafd ben aan fotobladen. Er staan vaak foto’s in die me inspireren, tutorials waarmee ik weeral iets bijleer en de nerd in mij leest ook graag materiaaltesten e.d.

Maar eenmaal ik zo’n magazine verslonden heb, bekijk ik ze zelden of nooit meer (met uitzondering van Professional Photographer). Ik heb nu een hele stapel die ik eigenlijk in de papiercontainer wou gooien.

Maar misschien kan iemand nog een plezier doen met deze tijdschriften. Het zijn vooral redelijk recente Engelstalige bladen en je mag ze gratis bij mij thuis (Zaventem) komen ophalen. Stuur maar een commentje als je interesse hebt. Schrijf er ook bij hoeveel je denkt dat deze stapel weegt (in gram). Mochten er verschillende geïnteresseerden zijn, geeft deze schiftingsvraag de doorslag. Als ik tegen het einde van de week, niet van deze stapel vanaf ben, gaat hij alsnog in de papiercontainer.

Om jullie met een glimlach het weekend in te sturen, schenk ik jullie dit intieme portret:

De foto werkt gisteren gemaakt tijdens een familie-uitstapje naar Paradisio.

Foto: 1/80 – F4 – 200iso – 40mm
Geen ideale omstandigheden: achter glas, relatief weinig licht (maar gelukkig bewegen die beesten niet te snel) en te ver voor de 17-40 die op mijn camera stond. De foto zou al een stuk beter geweest zijn, mocht ik een langere lens gebruikt hebben met een polarisatiefilter om de reflecties van het glas te neutraliseren.
Maar omdat ik mijn ondernemende kinderen geen seconde uit het oog mag verliezen, heb ik het moeten stellen met een serieuze crop in photoshop en wat improvisatie om de reflecties van het glas te verminderen. Lens zo dicht mogelijk en parallel met het glas dus en het licht van bovenaf nog wat afschermen met mijn linkerhand.

Zondag had ik de eer om het doopfeest van Gitte te mogen fotograferen. Omdat mijn zoontje op school zit met de twee grote broers van Gitte, waren de ouders natuurlijk geen vreemden voor mij maar echt goed kennen we elkaar nu ook weer niet. In de drukte van het wegbrengen en halen van onze kinderen is er meestal niet veel plaats voor diepzinnige gesprekken en blijft het bij de verschillende variaties op “Goeiendag, alles goed?”.

Ik heb het gevoel dat ik hen tijdens de doopviering toch een stukje beter leren kennen heb. En dat komt omdat het een hele persoonlijke plechtigheid was. In plaats van de traditionele doop waarbij de naam van het kindje gewoon ingevuld wordt in de standaardtekst van de gemeentepriester, werd Gitte gedoopt in een ontspannen maar ingetogen ceremonie.
De gehuurde priester en de ouders hebben de aanwezigen getrakteerd op een gedenkwaardige doop.

Gitte, in de ogen van je ouders zie ik onvoorwaardelijke liefde en de glimlach op de lippen van je broers belooft veel plezier. Laat dit meteen de toon zetten voor een fantastisch leven.

Foto’s: De weergoden hadden genoeg respect voor Gitte’s doop om de hemelsluizen even gesloten te houden maar de snelle wissels tussen zonlicht en verschillende gradaties van bewolking, zorgden wel voor een fotografische uitdaging. Omdat ik vaak in tegenlicht moest werken, heb ik veel gebruik gemaakt van invulflits.

Voor wie niet bekend is met de term ‘invulflits’, ook wel ‘fill flash’ genoemd: Bij invulflits hou je de globale belichting van de foto’s dezelfde als bij een flitsloze foto en je gebruikt de flits om de schaduwen wat op te helderen. Dit is heel handig in tegenlichtsituaties. Flitsfoto’s zijn vaak zo lelijk omdat de flits de enige lichtbron is. En bij een cameraflits krijg je dan lelijk, frontaal licht en harde schaduwen. Bij invulflits, zorgt de flits voor BIJKOMEND licht, terwijl het omgevingslicht de hoofdlichtbron blijkt. Ik gebruikte hier een aparte flits, maar ook met het ingebouwde flitsje van een compacte camera kan je deze techniek vaak perfect gebruiken. Probeer maar eens!

Speel ook eens met de verhouding tussen hoofdlicht en invullicht. Je zal merken dat je leuke resultaten kan krijgen door bijvoorbeeld globaal een beetje te onderbelichten maar de flits op normale kracht te laten werken.