Kobe is een pienter bazeke met een gezonde geest. Zijn vermogen om overal een antwoord op te hebben is soms zelfs iets TE gezond maar dit terzijde. Hij laat ook geen gelegenheid onbenut om zijn body te ontwikkelen: fietsen, steppen, voetballen, zwemmen, … en sinds kort ook turnen in de turnkring. Op zich is dit niet zo bijzonder maar ‘t is wel voor het eerst dat hij deelneemt aan het verenigingsleven. Weer zo’n mijlpaal die me noopt tot een huizenhoog cliché: Wat worden ze toch snel groot.

Op fotografisch vlak, reken ik onderstaande foto’s zeker niet bij mijn betere werk. Excuses genoeg: slecht en weinig licht, geen flits gebruikt, weinig achtergronden die contrasteren met de voorgrond, … Maar “a dad has got to do what a dad has to do”. En dat is foto’s maken van de kindjes, ook als de omstandigheden niet ideaal zijn. Dit soort beelden zijn geen fotografische meesterwerken, maar ik weet dat ik ze de rest van mijn leven met plezier ga bekijken.

Als fotograaf heb ik soms de neiging om te perfectionistisch te zijn. Een zekere graad van perfectionisme zie ik als een goeie eigenschap maar soms moet ik de fotograaf even uitschakelen en gewoon papa zijn.

Toen ik begon te fotograferen, was ik vooral geïnteresseerd in documentaire fotografie. Niet het soort bladvulling dat je tegenwoordig veel te vaak in de kranten ziet maar beelden die verhalen vertellen. 

Reizen en andere culturen ontdekken heeft me altijd geïnteresseerd. Toen ik in 1994 als monitor meeging met de IRCA jeugdkampen naar Kreta, ging dan ook al mijn fotomateriaal mee. Tijdens de twee kampen van 3 weken had ik het veel te druk met feesten, vakantielieven, nieuwe vrienden en onnozel doen om veel aan fotograferen te denken. Maar tussen de kampen in was er een periode van twee weken waarin wij als monitoren volledig onze zin konden doen.

De Psiloritis is met zijn 2456 meter de hoogste berg van Kreta. Voor een gezonde mens is het beklimmen van deze berg een serieuze inspanning maar zeker geen onoverkombaar obstakel. Gestuurd door de overdreven dosis testosteron die jonge avonturiers typeert besloten we de uitdaging dan ook wat groter te maken: In 5 dagen Kreta in de breedte oversteken. De reis zou aan de zuidkust beginnen en ons over de hoogste top naar Bali (onze kampplaats) aan de andere kant van het eiland brengen. 

De eerste dag legden we vlot 30km af langs verharde wegen. We mochten in een plaatselijk café pas overnachten nadat het hele dorp ons een uitgebreide maaltijd voorgeschoteld had. De tweede dag verlieten we de verharde wegen en na een half uurtje waren we ook het pad al kwijt dat ons naar de top zou voeren. Geen nood, dachten we, als we gewoon omhoog blijven gaan, komen we ook wel op de top. Ik kwam als tweede aan op de top en trof er de eerste aan met zijn handen in het haar. Op mijn vraag wat er scheelde, wees Bob naar een plek in de verte. Het duurde even voor mijn brein besefte dat we de verkeerde berg beklommen hadden. Na enkele gevaarlijke passages (weeral dat testosteron), een drinkbeurt bij de geiten en enkele uren stappen, kwamen we toch bij de juiste top. 

Tot onze grote verbazing waren we niet alleen op de top. Een stuk of 100 Grieken maakte zich klaar voor de nacht op de berg. Dat daar ook oude mannen en kinderen bijwaren was een behoorlijke bluts in ons ego. Achteraf heb ik de wandeling naar de top nog eens via het pad gedaan en pas toen begreep ik hoe die mensen daar op geraakt zijn.

Die mensen op de berg leken ons ook niet erg vriendelijk gezind. Maar we waren te uitgeput om ons daar druk in te maken.
Met onze laatste krachten hebben we ondanks heftig protest onze tentjes opgezet en zijn we gaan slapen. Ik ben alleen nog even uit mijn tent gestormd om een Griek vast te grabbelen, die het nodig vond om steentjes tegen onze tent te gooien.

De volgende ochtend werd ik wakker door gemurmel en monotoon gezang. Toen ik de rits van de tent openmaakte zag ik een zee van Griekse benen. Het werd al snel duidelijk waarom we daar onze tent niet mochten zetten. Dit was namelijk de plek waarop er een eucharistieviering gehouden werd. Ik kan me voorstellen dat het plotse verschijnen van iemand van bijna twee meter met een kaalgeschoren hoofd net naast de orthodoxe priester enige opschudding veroorzaakte.

Het enige wat ik kon doen was “sorry” mompelen, mijn camera’s nemen en dit magische tafereel proberen vast te leggen. Mijn oude praktika was geladen met zwart/wit film en mijn Sigma met kleurendiafilm. Helaas heb ik de dia’s ooit eens uitgeleend en nooit meer teruggekregen.
Na een half uurtje ben ik terug in mijn tent gekropen en pas ’s middags weer wakker geworden. De Grieken waren toen allemaal weer verdwenen zodat de eerdere gebeurtenissen bijna een droom leken.

Met verse moed, hebben we dan de tweede helft van onze tocht aangevat. Uiteraard duurde het weer niet lang voor we weer een domme door testosteron ingegeven beslissing namen en van het pad afweken om in rechte lijn naar het dorp in de verte te stappen. Uiteindelijk werden het hele bizarre 24 uren waarin we de ongeveer 60 kilometer afgelegd hebben tot aan ons kamp. Dorst, vermoeidheid, ouzo,pijn en natuurlijk testosteron maakten er een vreemde ‘trip’ van met slechts vage herrineringen. Ik weet dat we nog op een huwelijksfeest hebben mogen mee dineren, we onderweg massa’s pizza’s en ijsjes gegeten hebben en liften afgeslagen hebben (fucking testosteron). Maar wat ik me nog het best voor de geest kan halen is onze triomfantelijke aankomst op het slapende kamp. Onze opgewonden kreten werden onthaald met een grom, die iets weg had van “laat me slapen, stoemme klootzakken!”.

De volgende week, hebben Jef, Flap, Bob en ik op onze luchtmatras doorgebracht met alleen aandacht voor onze primaire lichaamsbehoeften. Sindsdien luister ik nooit meer naar mijn testosteron.

Waarom nu dit stoere verhaal en de oude foto’s? Het inscannen van deze foto’s bracht het verhaal terug in mijn hoofd en deed me ook beseffen dat ik altijd een fan van documentaire fotografie gebleven ben (al ben ik er zelf niet actief mee bezig).

Net vandaag ontdekte ik ook de website van Mediastorm. Tegenwoordig kiezen kranten onder commerciële druk vaak voor foto’s die door Jos met zijn gsm gemaakt zijn en gratis gebruikt mogen worden. De uitgevers van documentaire fotoboeken zijn al tevreden met een break even. In deze tijd waarin foto essays een rariteit geworden zijn, is Mediastorm een verademing. Door webtechnologie, video, audio en fotografie te combineren brengen ze essays met impact. Dankzij het web kan ook een groot publiek bereikt worden.
Als je houdt van foto essays, neem dan zeker de tijd om Mediastorm te ontdekken.

Een tijdje terug vroeg een vriend me wanneer, hoe en waarom ik met fotografie begonnen ben. Die vragen komen nog al eens terug, daarom hier de antwoorden:

WANNEER?
Precies op 29 april 1993, mijn 18e verjaardag. De dag waarop je meerderjarig wordt is sowieso een gedenkwaardige mijlpaal in het leven, maar bij mij werd dit wel een heel dramatische dag. Niet alleen was ik vanaf die dag verantwoordelijk voor mijn eigen daden, het was ook de dag dat ik mijn eerste reflexcamera kreeg. Als verjaardagsgeschenk kreeg ik van mijn ouders immers een tweedehands manuele Praktika, 3 vaste lenzen en een Metz-flitser. Je kan gerust stellen dat dit cadeau mijn leven een onuitwisbare wending gegeven heeft.
Die 29e april was echter ook een heel trieste dag. Het was immers ook de dag dat Vava (mijn grootvader en peter) moegestreden zijn pijp aan Maarten overhandigde. We hadden een hele goeie band en ik vergeet nooit dat hij altijd achter mij is blijven staan, zelfs op momenten dat ik zelf niet meer achter mezelf zou gaan staan. Een verjaardag met gemengde gevoelens dus. Het deed pijn om mijn grootvader en vriend te verliezen maar tegelijkertijd heb ik het nooit erg gevonden dat het op mijn 18e verjaardag gebeurd is. Vava was ziek en tijdens de lange gesprekken die we gevoerd hebben tijdens zijn ziekte weet ik dat hij er vrede mee genomen had. Op een rare manier ben ik zelfs blij dat hij net op mijn verjaardag gestorven is. Hij was mijn peter en het doel van een peter is toch om zijn petekind mee te helpen opgroeien. Dit volhouden tot ik meerderjarig was, heeft wel iets symbolisch.
Misschien dat dit allemaal niet terzake doet in mijn blog maar ik kan het niet over die dag hebben zonder iets te zeggen over mijn Vava .

Foto: De jonge 18-jarige god op deze foto is uw dienaar. Deze werd gemaakt op mijn verjaardagspannekoekenfeest in mei. De negatieven van dat feestje zijn de oudste die ik kon terugvinden en het moet één van mijn eerste filmpjes geweest zijn.

HOE?
Het begon dus allemaal met die tweedehands manuele Praktika, een standaard-, groothoek- en telelens. Een paar vooroorlogse boeken uit de bibliotheek van Sint-Katelijne Waver zorgden voor wat rudimentaire basiskennis van de fotografie. Met meer enthousiasme dan kennis begon ik dan foto’s te maken van vanalles en nog wat.
Mijn moeder zei dat ze dacht dat Bompa ooit eens wat geëxperimenteerd had met een donkere kamer. Gelukkig maar dat Bompa NOOIT iets wegdoet. Na wat graafwerk op de zolder, kon ik naar huis met een vergroter, twee ontwikkelbaden, een oranje geschilderde lamp en een paar pakjes fotopapier dat al minstens 10 jaar vervallen was. Mijn spaarpot werd genadeloos leeggeknepen om een ontwikkeltank en de noodzakelijk chemicaliën te kopen bij Foto Nelissen in Mechelen.
Een stukje van de zolder werd mijn geïmproviseerde donkere kamer. De lamp van Bompa begaf het na vijf minuten en werd vervangen door een fietsachterlicht op batterijen, de keukenwekker werd aangeslagen als timer en een plastic schuif werd het spoelbad.
Als ik erop terugdenk, heb ik nooit een deftige donkere kamer gehad maar ik heb er wel leren improviseren. En de magie van het verschijnen van die eerste foto in het ontwikkelbad was onvergetelijk.

FOTO: Joke, een vriendin van mijn zus, op het legendarische pannekoekenfeest. Ik heb de foto’s een beetje opgekuist maar de negatieven zijn zo mishandeld dat het een monikkenwerk zou zijn om de talloze krassen en plekken te verwijderen. Ergens heb ik wel spijt dat ik mijn negatieven zo achteloos behandeld heb. De meeste negatieven zijn er immers nog veel erger aan toe dan deze. Langs de andere kant, draagt de slechte kwaliteit wel bij tot het nostalgisch gevoel.

WAAROM?
Niemand in mijn omgeving was actief met fotografie bezig. Ik was vooral geïnteresseerd in sport, reizen en feesten. Waarom ben ik dan in godsnaam met fotografie begonnen? Het enige echt juiste antwoord is dat ik het niet weet.
Wat ik wel weet is dat ik als kind al geïnteresseerd was in camera’s. Techniek heeft me altijd wel aangetrokken. Ik weet ook dat ik altijd al verhalen heb willen vertellen. Tot op vandaag zie ik fotografie als een manier om een verhaal te vertellen. Het feit dat het beeld van een onverschrokken reporter met een camera gewoonweg supercool is, zal ook wel meegespeeld hebben in mijn puberbrein.
Vanaf de eerste filmrolletjes was het in elk geval liefde op het eerste gezicht. In die periode was ik vooral geïnteresseerd in reportagefotografie. Geposeerde beelden waren mijn ding niet maar als ik nu op mijn eerste foto’s terugkijk zie ik wel dat het ook toen al vooral om foto’s van mensen ging.

FOTO: Deze dromerige schoonheid is Sigrid (op ‘t pannekoekenfeest). Dit was trouwens een van de eerste prints waarop ik toen trots was (het negatief was toen dan ook een stuk beter).

Dankzij de geleende diascanner heb ik een aantal van mijn eerste foto’s na vele jaren eens terug kunnen zien. Sommige foto’s heb ik nu zelfs voor het eerst gezien. Het eerste wat opvalt is dat ik toen eigenlijk maar wat aanmodderde. Mijn beperkte studentenbudget en de soms moeilijke toegang tot informatie kunnen dat deels verantwoorden, maar een te groot ego zal er ook wel mee te maken hebben.
Ik zie fouten en kuddes kemels op mijn foto’s maar hier en daar zie ik toch ook kleine positieve dingetjes die nog steeds terugkomen in mijn werk. Zou ik dan toch leren uit mijn fouten?

Zo, dat is hoe het voor mij allemaal begon. En bij jullie?

Tot nu toe werk ik vooral met ‘gewone’ mensen zonder poseerervaring. Het doel is dan om een paar leuke foto’s te hebben voor aan de muur te hangen. Ik doe dat heel graag en ik hou van de uitdaging om in de bestaande omstandigheden beelden te maken waarop de geportretteerde op z’n allerbest staat, vaak mooier dan ze zichzelf zien. Meestal heb ik bij dergelijke fotoshoots veel vrijheid en dat is iets wat elke creatieve geest graag heeft.
Maar ik heb heel veel zin om ook met de grote jongens te gaan spelen: werken voor magazines, reclame, …

Ik besef dat ik misschien nog niet klaar ben om huisfotograaf van Vogue te worden of om de nieuwe campagne van Chanel te fotograferen. Maar ik zie in tijdschriften, catalogi en op straat toch regelmatig foto’s waarvan ik denk: “dat zou ik ook kunnen’. Voor zover ik weet krijg je alleen dergelijke opdrachten op basis van een sterke portofolio. Daarom wil ik binnenkort wat tijd vrijmaken voor het uitbreiden van mijn portofolio. Zo kan ik het opdoen van nuttige ervaring combineren met het maken van beelden die mogelijke opdrachtgevers over de streep zouden kunnen trekken.

Mijn eerste gedacht was om mezelf een aantal fictieve maar welgedefiniëerde opdrachten op te leggen. Maar waarom zou ik fictieve opdrachten gaan uitvinden als ik misschien iemand kan helpen door een echte opdracht te doen. Daarom richt ik mij tot jullie:

Heb je een boetiek die foto’s nodig heeft voor een folder?
Foto’s nodig voor een interview in je studentenkrant?
Een goed doel dat wat meer aandacht verdient?
Coverfoto voor je nieuwe cd nodig?
Kan je beelden gebruiken voor je eerste creaties als goudsmit?
…

De deal is simpel: We werken samen een concept uit en ik schiet de foto’s helemaal gratis. Eventuele onkosten zijn voor de opdrachtgever. Andere parameters die kunnen meespelen zijn:
- Een onderwerp dat me aanspreekt krijgt voorrang om dingen die me minder aanspreken
- Goede doelen en vzw’s zouden wel eens een streepje voor kunnen hebben
- Hoe groter, hoe beter
- Iemand die me meeneemt naar de Seychellen, maakt meer kans dan iemand die me naar ‘t Noordstation laat komen

Als jij mijn hulp als fotograaf kan gebruiken of je kent iemand die in aanmerking komt, laat dan zeker iets weten. Stuur me gerust een mailtje (bert AT x-pose PUNT be)met jouw voorstel. Ik kan je niet garanderen dat je voorstel wordt uitgekozen maar niks is op voorhand uitgesloten dus denk vooral niet ‘ik kom toch niet in aanmerking’.
Als deze oproep niks opbrengt, keer ik terug naar het idee van fictieve opdrachten, maar het lijkt me leuker om iets ‘echts’ te doen.

Dit is een unieke kans om zelf te bepalen welke foto’s je binnenkort op mijn blog ziet. Doen dus!!!

Goed nieuws voor de fans van Erika en Annick.
Vanaf heden kan je hier een powerpoint slideshow van deze dames downloaden.

De lijst met slideshows zal in de toekomst zeker nog uitgebreid worden. En deze downloads zullen geïntegreerd worden in een ‘gallery’ pagina op mijn website. Maar da’s voorlopig nog toekomstmuziek.

Ondertussen bijna 2 maanden geleden schreef ik een stukje over een oude analoge reflexcamera. Hoewel ik al een hele tijd digitaal werk en geen reden zie om voor mijn werk terug te grijpen naar analoge fotografie, kreeg ik door dat toestel een onstuitbare drang om nog eens een rolletje zwart/wit-film te schieten. De film was er snel doorgejaagd en een paar dagen later ben ik de film gaan laten ontwikkelen bij Axis. Ik heb meteen geprobeerd om de negatieven in te scannen met mijn flatbedscanner met negatiefadapter. Het werd echter snel duidelijk dat het scannen van negatieven niet het sterkste punt is van mijn scanner.
Speciaal naar Axis rijden en de negatieven laten scannen vond ik wat duur en tijdrovend voor wat uiteindelijk niet meer dan een opstoot van nostalige is. Sinds gisteren mag ik echter de negatiefscanner van Luc lenen. Hoog tijd om eens te kijken wat dat eerste filmrolletje in jaren opgebracht heeft.

Het eerste wat me opviel is dat je het manueel focussen blijkbaar niet verleerd. Vroeger focuste ik manueel vaak sneller dan de autofocus (maar toen stond de AF ook nog niet op het huidige niveau natuurlijk). Op de 36 foto’s had ik er maar 1 onscherpe ondanks het feit dat ik toch vaak met een kleine scherptediepte gewerkt heb.
Het LCD-scherm en histogram van mijn digitale camera’s bleek ook niet zo hoognodig te zijn want de belichtingscompensaties die ik toepaste, bleken redelijk accuraat. Ik moet wel toegeven dat ik puur uit gewoonte heel vaak naar de nutteloze achterkant van de analoge camera gekeken heb.

De camera is blijkbaar heel stoffig want de negatieven zitten vol plekjes. De grootste heb ik in photoshop weggewerkt. Verder heb ik alleen wat met het contrast gespeeld en een kadertje toegevoegd. Het scannen op zich, heb ik ook nog niet helemaal onder de knie want dat blijkt toch een kunst op zich.

En wat moet ik nu concluderen na mijn hernieuwde kennismaking met analoog? Het antwoord is dat ik het (nog) niet weet. Filmpjes kopen, ontwikkelen en scannen is een dure ‘pain in the ass’, zeker als je alles in huis hebt om digitaal te fotograferen. Maar langs de andere kant blijft de look van film toch iets speciaals hebben. Komt daar nog bij dat ik hou van het geluid van de sluiter, het gevoel van het verderdraaien van de film en de spanning van het wachten op de resultaten. De camera met 50mm lens is ook zeer compact wat maakt dat ik die makkelijker meedraag dan mijn digitaal materiaal.

Ik zie nog steeds weinig rechtstreeks praktisch nut van een dergelijke camera (in mijn geval). Maar het is wel een feit dat je meer nadenkt bij elke foto. En dat komt ook bij mijn digitale fotografie goed van pas. Zo lang mijn buurman niet achter de camera vraagt, zal ik dan ook af en toe wel eens een rolletje vol schieten.

Ik heb de foto’s in de slideshows op mijn website een beetje aangepast. De kwaliteit van mijn foto’s is er volgens mij weer een stukje op vooruit gegaan sinds ik de website opgestart heb. Het lijkt me dan ook niet meer dan normaal om wat meer recent werk op mijn site te plaatsen.

Bij rechtopstaande foto’s heb ik er voor gekozen om ze deze keer met twee naast elkaar te zetten omdat er zo minder lege ruimte op de pagina is. De volgende dagen zal ik de website ook op andere vlakken aanpassen en uitbreiden. Ik besef dat ik dat ook vaker moet doen. Niet iedereen volgt tenslotte mijn blog.

Commentaren, kritieken en suggesties zijn altijd welkom.

Bij het bekijken van mijn webstatistieken ontdekte ik dat Stijn een linkje naar mijn licht-reeksje gelegd heeft. Hij vraagt zich af of zijn geplande post over invulflits nog zin heeft na mijn uitleg. Zijn beslissing om deze vraag te beantwoorden met een volmondig ‘ja’ en een uitstekende technische uitleg kan ik alleen maar toejuichen.

Mijn serie artikeltjes over licht, is voorlopig beëindingd. Ik pretendeer geenszins een kenner te zijn, laat staan een expert maar dergelijke posts worden blijkbaar gesmaakt. De vele positieve berichten die ik via de comments en per mail kreeg, doen mij vermoeden dat jullie dergelijke informatie wel kunnen appreciëren. Ik zal bij toekomstige shoots waarbij zich interessante lichtsituaties voordoen ook PROBEREN om wat extra ruimere beelden te maken om de situatie overzichtelijker weer te geven.
Of het allemaal nuttig is voor mijn zaak, betwijfel ik maar dat zal me niet weerhouden om in de toekomst nog dergelijke dingen te posten. Veel van wat ik weet, haal ik van het internet, dus vind ik ook dat ik moet proberen iets terug te geven.

Verwacht niet dat je elke dag of zelfs maar elke week dergelijke artikels op mijn blog gaat vinden. Daar heb ik gewoon geen tijd voor en ook niet altijd de inspiratie.

Over inspiratie gesproken … Deze week kreeg ik de DVD-box The Best of Dean Collins on Lighting in de bus. Zeker kopen als je 175 dollar niet teveel vindt voor een beeldkwaliteit die amper die van de eerste consumenten videocamera’s overstijgt. Ook voor de jaren 80-fans die houden van suikerspinkapsels, epauletten, grote snorren, mannen met permanents en voorhistorisch fotomateriaal is deze DVD niet te missen.
Maar ook als je geen behoefte hebt aan wat lijkt op de homevideo’s van Snelle Eddy is deze DVD-box een grote aanrader als je iets wil bijleren over licht.

Dean Collins was voor hij vorig jaar de strijd tegen kanker verloor immers zowat de belichtingsgoeroe van een hele generatie fotografen. De DVD-box verzamelt een aantal video’s die Collins in de jaren ‘80 uitbracht. Dit is er ook duidelijk aan te zien maar dat doet niks af aan de schat aan informatie die gegeven wordt en de helderheid waarmee Collins alles uitlegt.

Deze DVD’s doen je in de eerste plaats nadenken over licht. Je krijgt ook de theorie mee om zelf aan de slag te gaan. En de vele praktische voorbeelden zijn een bron van inspiratie. Collins bewijst ook dat je geen fortuin aan lichtmateriaal moet bezitten om in alle omstandigheden het soort licht te vormen of creëren dat je zelf wil.

Ik ben van plan om de opgedane kennis en inspiratie binnenkort eens in de praktijk te brengen. Ik hou jullie op de hoogte.

Je kan improviseren met het bestaande licht, beter licht zoeken en het licht naar je hand zetten. Als dat allemaal niet genoeg is, kan je het licht natuurlijk ook zelf maken.

Met bureaulampen, diaprojectoren, bouwlampen, … kan je heel veel bereiken. Maar vaak is flitslicht de ideale manier om zelf licht te maken. Ik heb lang gedacht dat je een heel arsenaal studioflitsers en dure accessoires moet hebben om een beetje creatief aan de slag te gaan. Een opzetflits zag ik vroeger als een noodzakelijk kwaad voor reportagewerk waarbij zo’n ding het verschil kan maken tussen geen foto en een lelijke foto. Maar ik besef al een tijd dat ik daarmee de opzetflits verschrikkelijk veel oneer aandeed.

Eén van de manieren om een opzetflits te gebruiken is als invulflits. Daarbij is het omgevingslicht de voornaamste belichting voor de foto. De flits zorgt vanop de camera voor het invullen van de schaduwen. Eigenlijk is dit min of meer hetzelfde dan het gebruik van een reflectiescherm voor invullicht. Onderstaande foto is in vol tegenlicht gemaakt. Ik hou van tegenlicht omdat het je model zo mooi losmaakt van de achtergrond. De halo rond het haar vind ik ook vaak mooi. Om het gezicht van Annick in tegenlicht licht genoeg te maken, zou ik de achtergrond helemaal moeten overbelichten en dat vond ik bij deze foto geen goeie keuze. Daarom zette ik mijn flits (Canon 580EX) op de camera. Ik maakte dit beeld in AV-priority met een flitscompensatie van -1 stop. Omdat mijn sluitertijd veel hoger was dan de maximale flitssynchronisatietijd, gebruikte ik de high-speed sync mode. Achteraf gezien, had ik het flitslicht misschien nog iets minder sterk moeten maken.
Het principe van invulflits is eenvoudig, maar het is dikwijls moeilijk om de juiste balans tussen flits en omgevingslicht te bekomen.

Een opzetflits wordt pas echt een wonderlijk stukje techniek van zodra je beseft dat dat ding niet persé op de camera hoeft te staan. Er zijn verschillende manieren om je flits op afstand te bedienen: kabels, optische slaves, radiozenders of infrarood zenders. Ik maak gebruik van een Canon ST-E2. Dat is een infraroodzender die ik in de hotshoe van mijn camera schuif. Het zendertje communiceert met de flits. Het grootste nadeel van dit systeem is het beperkte bereik. Het grote voordeel is dan weer dat er een tweewegscommunicatie is tussen de camera en de flits op afstand. Daardoor kan je indien gewenst gebruik maken van de automatische flitsbelichting. Goedkoop is zo’n zendertje niet maar ik zou het niet meer kunnen missen. Ik ben geen Nikon kenner maar als ik me niet vergis hebben zij een vergelijkbaar syteem. Ik meen zelfs te weten dat er al een infraroodzender in sommige toestellen ingebouwd zit.

Gewapend met de zender en losse flits, kan je het stramien van de vorige foto ook op een andere manier invullen. In onderstaande foto is het aanwezige licht verantwoordelijk voor de belichting van het gezicht. Het tegenlicht komt van de 580EX die achter het model geplaats werd. Ik zorgde er ook voor dat de flits op een stuk van de muur op de achtergrond scheen waardoor de achtergrond een beetje interessanter wordt.

Zo’n kleine flits geeft ook opmerkelijk veel licht. Bij de twee foto’s hieronder, werd de flits vastgehouden door Inge, de visagiste. Het aanwezige licht is bij deze foto’s van heel weinig invloed. Zo goed als al het licht, komt van dat kleine flitske.

Ik koos hier bewust voor direct hard flitslicht om grote contrasten en harde schaduwen te bekomen. Maar dat wil niet zeggen dat je alleen dit soort licht met de flits kan produceren. Ik heb een lichtstatief en een zilverwitte lichtparaplu waarmee ik veel zachter licht kan maken. Ik kan ook het flitslicht op een reflectiepaneel laten weerkaatsen of door doorschijnende stof flitsen om nog zachter licht te bereiken. Het nadeel van de verzachtingstechnieken is wel dat deze behoorlijk wat licht wegnemen en dan loop je vroeg of laat toch tegen de beperkingen van een kleine flits.

Een goed voorbeeld van de kracht van een opzetflits is onderstaande foto. Deze foto is rond het middaguur onder de blote hemel gemaakt. Dat betekent dat er veel licht was en dat het flitsbakske dan ook heel wat licht moet uitstralen om het aanwezige licht volledig te ‘overpoweren’.

Ik heb veel geleerd en inspiratie opgedaan op volgende webstekjes:

Planet Neil – Hier vind je vooral info over het creatief gebruik van on-camera flash bij huwelijksreportagen en portretten. Al heeft Neil zeker ook aandacht voor losse flitstechnieken. Lees zeker ook zijn artikel over Finding the Light.

Strobist – Deze persfotograaf voert een persoonlijke queeste voor het gebruik van opzetflitsen los van de camera in alle mogelijke situaties. De site is een uit zijn voegen gegroeide blog, wat volgens mij niet de beste vorm is om de rijkdom aan informatie tot zijn recht te laten komen. Maar de vele leuke en interessante artikels doen de chaos snel vergeten.