Een tijdje terug vroeg een vriend me wanneer, hoe en waarom ik met fotografie begonnen ben. Die vragen komen nog al eens terug, daarom hier de antwoorden:

WANNEER?
Precies op 29 april 1993, mijn 18e verjaardag. De dag waarop je meerderjarig wordt is sowieso een gedenkwaardige mijlpaal in het leven, maar bij mij werd dit wel een heel dramatische dag. Niet alleen was ik vanaf die dag verantwoordelijk voor mijn eigen daden, het was ook de dag dat ik mijn eerste reflexcamera kreeg. Als verjaardagsgeschenk kreeg ik van mijn ouders immers een tweedehands manuele Praktika, 3 vaste lenzen en een Metz-flitser. Je kan gerust stellen dat dit cadeau mijn leven een onuitwisbare wending gegeven heeft.
Die 29e april was echter ook een heel trieste dag. Het was immers ook de dag dat Vava (mijn grootvader en peter) moegestreden zijn pijp aan Maarten overhandigde. We hadden een hele goeie band en ik vergeet nooit dat hij altijd achter mij is blijven staan, zelfs op momenten dat ik zelf niet meer achter mezelf zou gaan staan. Een verjaardag met gemengde gevoelens dus. Het deed pijn om mijn grootvader en vriend te verliezen maar tegelijkertijd heb ik het nooit erg gevonden dat het op mijn 18e verjaardag gebeurd is. Vava was ziek en tijdens de lange gesprekken die we gevoerd hebben tijdens zijn ziekte weet ik dat hij er vrede mee genomen had. Op een rare manier ben ik zelfs blij dat hij net op mijn verjaardag gestorven is. Hij was mijn peter en het doel van een peter is toch om zijn petekind mee te helpen opgroeien. Dit volhouden tot ik meerderjarig was, heeft wel iets symbolisch.
Misschien dat dit allemaal niet terzake doet in mijn blog maar ik kan het niet over die dag hebben zonder iets te zeggen over mijn Vava .

Foto: De jonge 18-jarige god op deze foto is uw dienaar. Deze werd gemaakt op mijn verjaardagspannekoekenfeest in mei. De negatieven van dat feestje zijn de oudste die ik kon terugvinden en het moet één van mijn eerste filmpjes geweest zijn.

HOE?
Het begon dus allemaal met die tweedehands manuele Praktika, een standaard-, groothoek- en telelens. Een paar vooroorlogse boeken uit de bibliotheek van Sint-Katelijne Waver zorgden voor wat rudimentaire basiskennis van de fotografie. Met meer enthousiasme dan kennis begon ik dan foto’s te maken van vanalles en nog wat.
Mijn moeder zei dat ze dacht dat Bompa ooit eens wat geëxperimenteerd had met een donkere kamer. Gelukkig maar dat Bompa NOOIT iets wegdoet. Na wat graafwerk op de zolder, kon ik naar huis met een vergroter, twee ontwikkelbaden, een oranje geschilderde lamp en een paar pakjes fotopapier dat al minstens 10 jaar vervallen was. Mijn spaarpot werd genadeloos leeggeknepen om een ontwikkeltank en de noodzakelijk chemicaliën te kopen bij Foto Nelissen in Mechelen.
Een stukje van de zolder werd mijn geïmproviseerde donkere kamer. De lamp van Bompa begaf het na vijf minuten en werd vervangen door een fietsachterlicht op batterijen, de keukenwekker werd aangeslagen als timer en een plastic schuif werd het spoelbad.
Als ik erop terugdenk, heb ik nooit een deftige donkere kamer gehad maar ik heb er wel leren improviseren. En de magie van het verschijnen van die eerste foto in het ontwikkelbad was onvergetelijk.

FOTO: Joke, een vriendin van mijn zus, op het legendarische pannekoekenfeest. Ik heb de foto’s een beetje opgekuist maar de negatieven zijn zo mishandeld dat het een monikkenwerk zou zijn om de talloze krassen en plekken te verwijderen. Ergens heb ik wel spijt dat ik mijn negatieven zo achteloos behandeld heb. De meeste negatieven zijn er immers nog veel erger aan toe dan deze. Langs de andere kant, draagt de slechte kwaliteit wel bij tot het nostalgisch gevoel.

WAAROM?
Niemand in mijn omgeving was actief met fotografie bezig. Ik was vooral geïnteresseerd in sport, reizen en feesten. Waarom ben ik dan in godsnaam met fotografie begonnen? Het enige echt juiste antwoord is dat ik het niet weet.
Wat ik wel weet is dat ik als kind al geïnteresseerd was in camera’s. Techniek heeft me altijd wel aangetrokken. Ik weet ook dat ik altijd al verhalen heb willen vertellen. Tot op vandaag zie ik fotografie als een manier om een verhaal te vertellen. Het feit dat het beeld van een onverschrokken reporter met een camera gewoonweg supercool is, zal ook wel meegespeeld hebben in mijn puberbrein.
Vanaf de eerste filmrolletjes was het in elk geval liefde op het eerste gezicht. In die periode was ik vooral geïnteresseerd in reportagefotografie. Geposeerde beelden waren mijn ding niet maar als ik nu op mijn eerste foto’s terugkijk zie ik wel dat het ook toen al vooral om foto’s van mensen ging.

FOTO: Deze dromerige schoonheid is Sigrid (op ‘t pannekoekenfeest). Dit was trouwens een van de eerste prints waarop ik toen trots was (het negatief was toen dan ook een stuk beter).

Dankzij de geleende diascanner heb ik een aantal van mijn eerste foto’s na vele jaren eens terug kunnen zien. Sommige foto’s heb ik nu zelfs voor het eerst gezien. Het eerste wat opvalt is dat ik toen eigenlijk maar wat aanmodderde. Mijn beperkte studentenbudget en de soms moeilijke toegang tot informatie kunnen dat deels verantwoorden, maar een te groot ego zal er ook wel mee te maken hebben.
Ik zie fouten en kuddes kemels op mijn foto’s maar hier en daar zie ik toch ook kleine positieve dingetjes die nog steeds terugkomen in mijn werk. Zou ik dan toch leren uit mijn fouten?

Zo, dat is hoe het voor mij allemaal begon. En bij jullie?