Toen ik begon te fotograferen, was ik vooral geïnteresseerd in documentaire fotografie. Niet het soort bladvulling dat je tegenwoordig veel te vaak in de kranten ziet maar beelden die verhalen vertellen. 

Reizen en andere culturen ontdekken heeft me altijd geïnteresseerd. Toen ik in 1994 als monitor meeging met de IRCA jeugdkampen naar Kreta, ging dan ook al mijn fotomateriaal mee. Tijdens de twee kampen van 3 weken had ik het veel te druk met feesten, vakantielieven, nieuwe vrienden en onnozel doen om veel aan fotograferen te denken. Maar tussen de kampen in was er een periode van twee weken waarin wij als monitoren volledig onze zin konden doen.

De Psiloritis is met zijn 2456 meter de hoogste berg van Kreta. Voor een gezonde mens is het beklimmen van deze berg een serieuze inspanning maar zeker geen onoverkombaar obstakel. Gestuurd door de overdreven dosis testosteron die jonge avonturiers typeert besloten we de uitdaging dan ook wat groter te maken: In 5 dagen Kreta in de breedte oversteken. De reis zou aan de zuidkust beginnen en ons over de hoogste top naar Bali (onze kampplaats) aan de andere kant van het eiland brengen. 

De eerste dag legden we vlot 30km af langs verharde wegen. We mochten in een plaatselijk café pas overnachten nadat het hele dorp ons een uitgebreide maaltijd voorgeschoteld had. De tweede dag verlieten we de verharde wegen en na een half uurtje waren we ook het pad al kwijt dat ons naar de top zou voeren. Geen nood, dachten we, als we gewoon omhoog blijven gaan, komen we ook wel op de top. Ik kwam als tweede aan op de top en trof er de eerste aan met zijn handen in het haar. Op mijn vraag wat er scheelde, wees Bob naar een plek in de verte. Het duurde even voor mijn brein besefte dat we de verkeerde berg beklommen hadden. Na enkele gevaarlijke passages (weeral dat testosteron), een drinkbeurt bij de geiten en enkele uren stappen, kwamen we toch bij de juiste top. 

Tot onze grote verbazing waren we niet alleen op de top. Een stuk of 100 Grieken maakte zich klaar voor de nacht op de berg. Dat daar ook oude mannen en kinderen bijwaren was een behoorlijke bluts in ons ego. Achteraf heb ik de wandeling naar de top nog eens via het pad gedaan en pas toen begreep ik hoe die mensen daar op geraakt zijn.

Die mensen op de berg leken ons ook niet erg vriendelijk gezind. Maar we waren te uitgeput om ons daar druk in te maken.
Met onze laatste krachten hebben we ondanks heftig protest onze tentjes opgezet en zijn we gaan slapen. Ik ben alleen nog even uit mijn tent gestormd om een Griek vast te grabbelen, die het nodig vond om steentjes tegen onze tent te gooien.

De volgende ochtend werd ik wakker door gemurmel en monotoon gezang. Toen ik de rits van de tent openmaakte zag ik een zee van Griekse benen. Het werd al snel duidelijk waarom we daar onze tent niet mochten zetten. Dit was namelijk de plek waarop er een eucharistieviering gehouden werd. Ik kan me voorstellen dat het plotse verschijnen van iemand van bijna twee meter met een kaalgeschoren hoofd net naast de orthodoxe priester enige opschudding veroorzaakte.

Het enige wat ik kon doen was “sorry” mompelen, mijn camera’s nemen en dit magische tafereel proberen vast te leggen. Mijn oude praktika was geladen met zwart/wit film en mijn Sigma met kleurendiafilm. Helaas heb ik de dia’s ooit eens uitgeleend en nooit meer teruggekregen.
Na een half uurtje ben ik terug in mijn tent gekropen en pas ’s middags weer wakker geworden. De Grieken waren toen allemaal weer verdwenen zodat de eerdere gebeurtenissen bijna een droom leken.

Met verse moed, hebben we dan de tweede helft van onze tocht aangevat. Uiteraard duurde het weer niet lang voor we weer een domme door testosteron ingegeven beslissing namen en van het pad afweken om in rechte lijn naar het dorp in de verte te stappen. Uiteindelijk werden het hele bizarre 24 uren waarin we de ongeveer 60 kilometer afgelegd hebben tot aan ons kamp. Dorst, vermoeidheid, ouzo,pijn en natuurlijk testosteron maakten er een vreemde ‘trip’ van met slechts vage herrineringen. Ik weet dat we nog op een huwelijksfeest hebben mogen mee dineren, we onderweg massa’s pizza’s en ijsjes gegeten hebben en liften afgeslagen hebben (fucking testosteron). Maar wat ik me nog het best voor de geest kan halen is onze triomfantelijke aankomst op het slapende kamp. Onze opgewonden kreten werden onthaald met een grom, die iets weg had van “laat me slapen, stoemme klootzakken!”.

De volgende week, hebben Jef, Flap, Bob en ik op onze luchtmatras doorgebracht met alleen aandacht voor onze primaire lichaamsbehoeften. Sindsdien luister ik nooit meer naar mijn testosteron.

Waarom nu dit stoere verhaal en de oude foto’s? Het inscannen van deze foto’s bracht het verhaal terug in mijn hoofd en deed me ook beseffen dat ik altijd een fan van documentaire fotografie gebleven ben (al ben ik er zelf niet actief mee bezig).

Net vandaag ontdekte ik ook de website van Mediastorm. Tegenwoordig kiezen kranten onder commerciële druk vaak voor foto’s die door Jos met zijn gsm gemaakt zijn en gratis gebruikt mogen worden. De uitgevers van documentaire fotoboeken zijn al tevreden met een break even. In deze tijd waarin foto essays een rariteit geworden zijn, is Mediastorm een verademing. Door webtechnologie, video, audio en fotografie te combineren brengen ze essays met impact. Dankzij het web kan ook een groot publiek bereikt worden.
Als je houdt van foto essays, neem dan zeker de tijd om Mediastorm te ontdekken.