Kobe is een pienter bazeke met een gezonde geest. Zijn vermogen om overal een antwoord op te hebben is soms zelfs iets TE gezond maar dit terzijde. Hij laat ook geen gelegenheid onbenut om zijn body te ontwikkelen: fietsen, steppen, voetballen, zwemmen, … en sinds kort ook turnen in de turnkring. Op zich is dit niet zo bijzonder maar ‘t is wel voor het eerst dat hij deelneemt aan het verenigingsleven. Weer zo’n mijlpaal die me noopt tot een huizenhoog cliché: Wat worden ze toch snel groot.

Op fotografisch vlak, reken ik onderstaande foto’s zeker niet bij mijn betere werk. Excuses genoeg: slecht en weinig licht, geen flits gebruikt, weinig achtergronden die contrasteren met de voorgrond, … Maar “a dad has got to do what a dad has to do”. En dat is foto’s maken van de kindjes, ook als de omstandigheden niet ideaal zijn. Dit soort beelden zijn geen fotografische meesterwerken, maar ik weet dat ik ze de rest van mijn leven met plezier ga bekijken.

Als fotograaf heb ik soms de neiging om te perfectionistisch te zijn. Een zekere graad van perfectionisme zie ik als een goeie eigenschap maar soms moet ik de fotograaf even uitschakelen en gewoon papa zijn.