Of je kiest voor naast het burgerlijk huwelijk, ook voor de kerk te trouwen is een kwestie van voorkeur en overtuiging waarin ik me absoluut nooit zal moeien. Voor de mensen die beslissen om samen voor het altaar te gaan staan, wil ik wel even reclame maken voor rent-a-priest. De laatste tijd heb ik al wel meer plechtigheden moeten fotograferen waarbij men bewust gekozen heeft voor een priester van deze organisatie. En steeds zag ik een plechtigheid die persoonlijk, emotioneel en voor iedereen plezant was.
Er zijn vast ook wel gewone parochiepriesters die samen met het koppel de moeite doen om een mis ineen te steken die niet het zoveelste doorslagje is van de standaardplechtigheid waarbij enkel de namen vervangen zijn. Voor mijn eigen huwelijk, vroeg ik een bevriend gepensioneerd priester om onze huwelijksmis te doen en het resultaat was een hele persoonlijke viering die iedereen geweldig vond, religieus of niet.
Wat ik maar wil zeggen is dat je van je huwelijksmis evengoed iets kan maken dat bij jou past. En als je parochiepriester daarvoor niet de ideale bondgenoot is, waarom dan niet op zoek gaan naar een geschikte katholieke huurling.

Hierbij een paar foto’s van de grappige, ontroerende en fotogenieke viering van Arn & Marianne.

Als fotograaf heb ik de laatste maanden niet mogen klagen over het weer, het licht en de temperaturen maar hier en daar valt er toch al eens een blaadje van een boom als teken dat er een heleboel korte, donkere herfst- en winterdagen in aantocht zijn. Ik fotografeer graag buiten maar dat zal de komende maanden minder en minder voorkomen. Alleen fotograferen met mooi en genoeg winters licht, zou commerciëel gezien ook niet echt verstandig zijn. 

Daarom ben ik de laatste tijd druk aan het experimenteren geweest met verschillende manieren om zelf licht te creëren. Zodat ik onafhankelijk van het natuurlijke licht altijd en overal kan werken. Ik haalde heel wat inspiratie uit de DVD-box van Dean Collins, waarover ik eerder al schreef. Ik heb een aantal van zijn ideeën en manieren aangepast aan mijn eigen stijl van werken en het materiaal waarover ik beschik. Voor mij is het belangrijk om mobiel, flexibel en snel te kunnen werken zonder daarbij toegevingen te doen aan de kwaliteit van het licht. Bovendien is mijn materiaalbudget voor dit jaar zo goed als op, dus mocht het allemaal niet teveel kosten.

Eergisteren deed ik een shoot met model Peggy. Het zou een lingerieshoot worden en om kippenvel en een ziek model te vermijden, besloten we om binnen te werken. Dit was dit te uitgelezen kans om mijn ideeën, experimenten en materiaal aan de vuurproef te onderwerpen.

Alle foto’s in deze post werden gemaakt zonder natuurlijk licht en met slecht één gewone cameraflits (Canon 580EX). De flits los van de camera gebruikt en via infrarood (met de Canon ST-E2 transmitter) aangestuurd. Verder gebruikte ik wat zelfgebouwde accessoires. Binnenkort plan ik een post waarin ik dit doe-het-zelf project grondig uit de doeken doe, nog even geduld.

Als ik de foto’s van deze shoot bekijk, zie ik hier en daar nog dingen die beter gekund hadden maar door de foto’s te analyseren heb ik weer heel wat bijgeleerd. Tot mijn grote vreugde kan ik ook concluderen dat de kwaliteit en kwantiteit van het licht, volledig aan mijn verwachtingen voldoen. Voor iemand die meestal met natuurlijk licht werkt, is het even aanpassen om volledig te vertrouwen op flitslicht. Maar ik kon toch snel en efficiënt werken, wat voor mijn stijl ook heel belangrijk is.

Met dank, lofbetuigingen, bloemmekes, verzoeknummers, ACDC, ‘cheri’, ‘een bakske vol met stro’ aan Peggy voor haar poseertalent en de plezante samenwerking. Evenveel dank aan haar man Danny, die zich als assistent het vuur uit de sloffen liep.

Ik ben best tevreden over mijn experimenten met kunstlicht, maar het interesseert me ook wel wat jullie ervan vinden. Comments please!!!

Wie me een beetje kent of mijn foto’s bekijkt, weet dat ik heel graag op locatie werk. Als je een beetje rond kijkt vind je overal toffe achtergronden en mooie lichtsituaties. Je moet een beetje een oog ontwikkelen voor fotogenieke situaties en vaak zijn dat plaatsen die voor het oog op ‘t eerste zicht weinig of geen visuele pareltjes zijn. Maar als je eenmaal de goeie situaties leert herkennen, heb je tal van mogelijkheden. Geen enkele studio beschikt over zoveel natuurlijke achtergronden en belichtingen dan de straat. Voor de verlovingsshoot van Tinneke & Koen trokken we naar de omgeving van de Leuvense vaart. 

De portretjes hierboven en -onder werden onder een viaduct gemaakt. Het zachte licht van de bewolkte hemel zorgt voor mooi zijdelings licht. Door mij een beetje te verplaatsen kon ik verschillende achtergronden kiezen gaande van een compleet donkere achtergrond tot de lichtere pijlers van het viaduct.

Foto’s aan het water zijn ook altijd leuk. Aangezien de hemel bewolkt was, kon ik toch met zacht licht werken rond het middaguur.

Tinneke & Koen wilden graag foto’s met een wat moderne industriële stijl. De structuren van de muren in onderstaande foto leken me daarvoor wel geschikt maar het licht was veel te zacht en grijs voor de foto die ik in mijn hoofd had. Daarom plaatste ik mijn flits los van de camera aan mijn kant van de straat. Ik onderbelichte de achtergrond zodat de volledig ingezoomde flits Tinneke en Koen wat lichter zou maken.

Toen we verderliepen passeerden we op het voetpad tussen een muur en een geparkeerde vrachtwagen. Daardoor was het op die plaats behoorlijk donker en kon ik een tegenlichtbeeld maken zonder rechtstreeks licht. Doordat er achter hen meer licht was dan op de plaats waar ze stonden, komt het onderwerp mooi los van de achtergrond.

Bij momenten kwam het zonnetje er eventjes door. Het viel me op dat de zon slechts een stuk van dit brugje kon belichten terwijl de rest in de schaduw bleef.

Appelblauw zeegroene achtergronden doen het vaak goed. Toen ik deze poort zag, moest ik dus wel een foto maken. Doordat de poort onder een kleine inham in de muur stond, is het licht ook iets gerichter.

Van datzelfde gerichte maar zachte licht, maakte ik ook gebruik in onderstaande foto’s.

Tinneke & Koen ontpopten zich al snel tot volleerde modellen en het was zeer plezant werken met hen. Ik kijk er al naar uit om volgend jaar op hun huwelijk de stralende glimlach van Tinneke en de mysterieuze blikken van Koen weer vast te leggen.

Beste vrienden, ik heb een schokkende ontdekking gedaan. Ik heb namelijk een complot ontdekt tegen de fotografen dat zo enorm is dat het ons bevattingsvermogen volledig overstijgt. Misschien is dit het allerlaatste teken van leven dat jullie van mij zullen krijgen want de vijand is een heel machtig nationaal netwerk. De vijand is … de GGG (in West-Vlaanderen, ook het HHH genoemd), oftewel de Geheime Genootschap van Gemeenten. Hun enige doel bestaat erin om het de fotografen en meer bepaald de huwelijksfotografen te pesten. Harde bewijzen heb ik helaas niet maar er zijn aanwijzingen genoeg die mijn complottheorie staven. Ik heb namelijk nog geen enkel gemeentehuis gezien dat geen fotografische nachtmerrie is. De GGG neemt zijn taak heel serieus en lijkt alleen architecten in dienst te nemen die erin gespecialiseerd zijn om de fotografen het leven zuur te maken.

Een greep uit het arsenaal van truukjes die ze gebruiken:
- te kleine ruimtes waardoor de fotograaf niet kan bewegen zonder de burgemeester of het koppel ernstig te verwonden.
- Donkere ruimtes die je verplichten om op klaarlichte dag en met een snelle lens op 800 of 1600 iso te werken.
- Muren en plafonds in allerlei afgrijselijke pasteltinten die het werken met bounceflash onmogelijk maken zonder dat de mensen eruit ziet als gemuteerde aliens.
- Een mix van verschillende lichtbronnen die kleurvariaties geven die niet misstaan in een discotheek.
- …

Tijdens het huwelijk van Arn & Marianne werd duidelijk dat het gemeentehuis van Overijse zowat het uithangbord is van de GGG. Ik kan me voorstellen dat delegaties vanuit het hele land op studiereis naar Overijse trekken want de fotografische omstandigheden zijn er verschrikkelijk.

Om te beginnen is het er verschrikkelijk donker waardoor ik verplicht was op 800 iso te werken terwijl het buiten zonnig was. De schepen van burgerlijke stand had onder het mom van ‘materiaal voor de verkiezingen van morgen’ bij wijze van boobytrap ook enkele electriciteitskabels op de grond gelegd.

Maar het ergste was toch het menglicht. Je had het gewone (blauwige) daglicht dat door de vensters scheen, maar het GGG had ook een aantal groengetinte vensters voorzien, die ervoor zorgden dat al wie daar vlakbij zat, schijnbaar last had van zeeziekte. De lampen aan het plafond hadden dan weer een andere kleurtint. En omdat ik verplicht was om met flits te werken, werd er nog een vierde kleurtoon aan het pallet toegevoegd.
Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, werden deze verschillende tonen nog eens gereflecteerd door gekleurde oppervlakken: mooie rode bakstenen en glimmend houten meubilair.

Bovenstaande foto toont duidelijk de verschillende kleurtinten die zo meesterlijk door de GGG gecreëerd werden. Door met de witbalans te spelen in de RAW-bewerking, kan je de kleuren juist zetten voor één enkele lichtbron, maar aan de gevolgen van menglicht is in de nabewerking weinig te doen.

Het enige wat ik kon bedenken om het pastelorgasme een halt toe te roepen was het onderbelichten van het aanwezige licht en de flits voor het hoofdlicht te laten zorgen. Op zich is dat een makkelijke oplossing maar als je mij een beetje kent, weet je dat ik een hekel heb aan rechtstreeks flitslicht. Om het flitslicht te laten overkomen als natuurlijk licht, vraagt wat meer werk. Dat de GGG niet perfect is werd duidelijk toen ik een paar neutraal getinte oppervlakken ontdekte: een lichtgrijze gordijn, een stukje wit plafond en een bijna witte schouw.
Ik heb getracht om mijn flits zoveel mogelijk via deze oppervlakken te laten weerkaatsen om zacht daglicht door een niet gekleurd venster te imiteren. In de foto’s hierboven en -onder zijn nog wel enkele kleurverschuivingen merkbaar maar gezien de omstandigheden denk ik dat mijn techniek gewerkt heeft.

Mijn techniek was gezien de weinige goeie reflectieoppervlakken en de hectische aard van een burgerlijk huwelijk niet altijd bruikbaar. Gelukkig kan je je foto’s nog altijd omzetten in zwart-wit waardoor alle kleurproblemen verdwijnen.

Persoonlijk vind ik zwart-wit trouwens vaak de beste keuze voor ceremonies. Het maakt de foto’s een beetje puurder en tijdloos. Je achtergronden worden ook vaak soberder waardoor alle aandacht naar het onderwerp gaat. Een beeld wordt zo tot de essentie herleidt zonder storende elementen.

Het vervult me met trots dat de GGG me ook deze keer niet klein gekregen heeft.

Om te vermijden dat ik volksvijand nummer 1 van Overijse wordt, wil ik graag toegeven dat het gemeentehuis een streling voor het oog is. In onze hersenen zit namelijk een beeldbewerkingsprogramma dat lichtjaren vooruit is op Photoshop. Deze cerebrale software is in staat om de beelden die onze ogen doorgeven, zo te filteren dat alle kleurzwemen verdwijnen.
Een camera beschikt niet over al deze natuurlijke technologie waardoor het vaak heel moeilijk is om foto’s te maken die de omgeving weergeven zoals we ze met onze ogen zien.

Petities, betogingen en hongerstakingen zullen de GGG waarschijnlijk niet op andere gedachten kunnen brengen en de fotovriendelijke gemeentehuizen zullen aldus in de minderheid blijven. Maar eigenlijk vind ik dat niet eens zo erg want ik haal er veel voldoening uit om ook in dergelijke omstandigheden geslaagde foto’s te maken.

Mijn klanten kunnen hun foto’s altijd bekijken op een mini-website die ik voor hen maak. Ik merk dat dergelijke pagina’s vaak goed bezocht worden door vrienden en familie. Nu zou ik die pagina’s nog een beetje willen uitbreiden en één van de dingen waaraan ik dacht was een soort online gastenboek, waarop mensen hun commentaar over de foto’s, het feest, … kunnen achterlaten.
Heeft er iemand enig idee hoe ik zo’n gastenboek zou kunnen implementeren in deze pagina’s? De vereisten: gebruiksvriendelijk voor de bezoekers, geen reclame en installeer-/beheerbaar door iemand (ik dus) die niet erg veel kaas gegeten heeft van programmeren, …

Toen ik mijn blog begon, wou ik een eerlijk en genuanceerd beeld geven van wat het leven inhoudt van iemand die gekozen heeft om van fotografie zijn beroep te maken. Tot nu toe, ligt de nadruk vooral op fototechnische zaken en de producten en diensten op zich. Maar er komt natuurlijk veel meer kijken bij het runnen van een zaak. Naast fotograaf moet je immers ook een zakenman zijn. Dat is zeker niet mijn beste kant, maar ik ben het aan het welslagen van mijn zaak verplicht om me daar mee bezig te houden. Tijd voor een korte update op zakelijk gebied: 

Ik ben nog niet zover dat ik met mijn fotografie alleen mijn dagelijkse boterham kan verdienen en daarbij de keuze heb tussen kaas, choco en gandaham. Toch evolueert de zaak op een gunstige manier. Tevreden klanten komen terug en brengen nieuwe klanten aan. Naarmate mijn klantenbasis groeit, kan dit alleen nog beter worden. Mond-aan-mond reclame is volgens mij ook de allerbeste manier om wat ik doe te promoten. Daarom stel ik ook veel belang in het leveren van kwaliteit en service.
Ook de website begint succes te krijgen en ik heb toch al een aantal opdrachten binnen van mensen die gewoon via Google op zoek gegaan zijn naar een fotograaf. Ik werk aan nog een aantal andere marketingkanalen maar daarover zal ik ten gepaste tijden wel over berichten.

Onlangs moest ik een huwelijksreportage afwijzen omdat ik er al eentje geboekt had op dezelfde datum. Langs de ene kant deed het pijn om een mogelijke opdracht noodgedwongen niet aan te nemen. Langs de andere kant is het ook een goed teken dat de agenda voor volgend jaar al een aantal boekingen bevat.

Mijn blog heeft ook een beetje te lijden onder zijn succes want sinds kort krijg ik een stuk of tien spam comments per dag. Zijn er hier Wordpress experts in de zaal, die weten hoe ik de spam kan terugdringen?

Gisteren heb ik op BBC2 het eerste deel gezien van ‘Capturing the Royals’. Een programma over de geschiedenis van het fotograferen van het Britse koningshuis. Velen zullen zeggen dat goeie smaak niet echt besteed is aan de kwien en haar famillie maar de door hun gekozen fotografen mogen er zijn, o.a. Cecil Beaton, Lord Snowdon, Lord Lichfield, Rankin, Mario Testino, …

Volgende week zondag wordt het tweede deel uitgezonden. Ik ben o.a. benieuwd naar de uitleg van Testino over de prachtige reeks die hij maakte van Lady Di slechts enkele weken voor haar dood.

In een reactie op deze post vraagt Veerle zich af of er truukje bestaat om spontane momenten (zoals op onderstaande foto) vast te leggen. Dat is trouwens een vraag die ik regelmatig krijg van vrienden, klanten en cyberkennissen. Als er al een geheime formule bestaat voor dit soort beelden, ken ik ze alvast niet. Volgens mij is het gewoon een combinatie van:
- Het ontwikkelen van een oog voor spontane situaties
- techniek
- anticiperen op de situatie
- niet teveel opvallen als fotograaf
- geluk

Foto: Hier zag ik de bruid geholpen worden door de schoonzus, die op haar beurt weer geholpen werd door haar moeder. Ik had de groothoekzoom op mijn camera om in de beperkte ruimte van de woonkamer toch wat flexibiliteit te hebben. Door mij naast een ander gast te plaatsen en daarmee een praatje te maken, waren de dames zich niet bewust van het feit dat ik dit moment wou fotograferen. Om het tegenlicht van de vensters te compenseren, draaide ik de kop van mijn flits zo dat die zou bouncen via de muur achter mij. Pas toen ik de houding van de dames perfect vond, bracht ik de camera voor mijn oog en drukte af. Het juiste moment afwachten was hier zeer belangrijk. Je kan immers te lang wachten waardoor je kans voorbij is. Een tweede kans krijg je ook niet want na de flits, beseften de dames meteen de humor van de situatie.

Veel mensen geloven dat je over een zevende zintuig moet beschikken om spontane gebeurtenissen te fotograferen. Nu denk ik wel dat de ene mens dit van nature uit iets beter kan dan de andere, maar ik geloof ook dat iedereen het in zeker mate kan. Om een spontane foto te maken, moet je die situaties in de eerste plaats zien en dat kan iedereen. Ik durf wedden dat je al honderden leuke, grappige en ontroerende dingen gezien hebt. Waarom zou je die dan ook niet kunnen fotograferen?

Het probleem van reportagefotografie is dat je als fotograaf vaak teveel bezig bent met je camera en je hoofdonderwerpen. Vaak heb je bij reportagefotografie ook een bepaalde opdracht. Als officiële huwelijksfotograaf bijvoorbeeld kan je je niet permitteren om een reeks belangrijke momenten te missen. Het uitwisselen van ringen, de eerste getrouwde kus en de openingsdans zijn momenten die je absoluut moet hebben. Maar ook als amateurfotograaf concentreer je je meestal op een bepaald doel waardoor je minder aandacht hebt voor spontane dingen.
Het komt er dus op neer om jezelf te verplichten om rond te kijken op zoek naar spontane beelden zonder je hoofdopdracht daarmee in gevaar te brengen. Ik geloof dat je jezelf kan trainen om spontane beelden te ontdekken. Dit kan natuurlijk met je camera in de hand, maar je kan ook “mentale foto’s” maken. Als ik in de file sta of aan het loket van de bank moet wachten kijk ik voortdurend om me heen op zoek naar leuke en interessante beelden. In mijn hoofd maak ik dan foto’s van de neuspeuterende bestuurder naast mij en de de gehaaste middenstander die zijn weekopbrengst aan kleingeld laat vallen. “Mentale fotografie” maakt dode momenten trouwens een heel stuk aangenamer.

Foto: Deze is gemaakt met een 50mm lens, ik stond dus behoorlijk dicht bij de bruid om deze foto te maken. Ik zag haar verschillende keren smakelijk lachen met de grappen die haar vriendinnen buiten beeld maakten. Ik positioneerde me vlak bij haar en deed alsof ik iemand achter haar fotografeerde. Ik wou een beperkte schertediepte, dus zette het diafragma op 1.8. Op het moment dat ze weer lachte, richte ik de lens snel op haar en drukte af. Om dergelijk beeld met kleine scherptediepte te maken moet je je camera snel en precies kunnen bedienen, dit is iets waarin je je perfect kan trainen.

Een lastige eigenschap van spontane momenten is dat ze meestal van heel korte duur zijn. Een halve seconde te vroeg of te laat afdrukken, kan een groot verschil maken. Zo’n moment waarnemen is één ding maar om het ook deftig te vereeuwigen moet je snel zijn. En daarvoor is een goeie fototechniek onmisbaar. Je moet je materiaal perfect kennen en intuïtief kunnen instellen. Dit is iets wat ook iedereen kan leren als je maar over de nodige kennis beschikt en genoeg oefent om die kennis in de praktijk te kunnen brengen.

Foto: Het tegenlicht van een lage winterzon zorgde ervoor dat mijn zoon mooi uitkwam tegen de achtergrond in de schaduw. Op dat moment had Kobe alleen maar aandacht voor de verbijsterende truukjes van mijn buurjongen. Toch mocht ik de camera pas op het laatste moment op Kobe richten want van zodra hij merkt dat er een camera op zich gericht staat, gedraagt hij zich toch anders.

Maar zelfs als je een spontaan beeld gezien hebt en een goeie fototechniek hebt, kan je nog vaak te laat zijn. Als je je kader, standpunt, diafragam, sluitertijd, … nog moet instellen op het moment dat je het beeld ziet, ga je niet op tijd zijn. Daarom moet je altijd proberen om te anticiperen op de situatie. Zo moet je voortdurend de lichtomstandigheden evalueren. Zo weet je al welke iso-waarde je best kan gebruiken, welk diafragma je het meest kans op succes biedt, welke achtergrond mooi contrasteert met je onderwerp, welke sluitertijd je nodig hebt, moet je compenseren voor tegenlicht, …
Je moet ook altijd rekening houden met je beeldkader en je standpunt. Zo heeft het weinig zin om je klaar te houden voor het wegpinken van een traan van iemand die op 30 meter staat terwijl je een groothoeklens op je camera hebt.

Je moet ook leren om potentiële spontane situaties te herkennen nog voor ze zich voordoen. Helderzienden en orakels hebben op dat gebied een stevige voorsprong op ons gewone stervelingen maar ook wij kunnen deze dingen leren zien. Als je een bruidsmeisje ziet dat zich stierlijk begint te vervelen in de kerk, is de kans groot dat je een beetje daarna een grote geeuw kan vastleggen.

Foto: Deze foto is slechts enkele minuten gemaakt na de vorige foto. Het zonnetje zorgt weer voor mooi licht en de steentjes van de oprit vormden een geschikte onscherpe achtergrond. Kobe kon smakelijk lachen met de buurjongen en het was ook hier weer een kwestie van af te drukken op het moment dat alle parameters zo perfect mogelijk zijn: eerst en vooral de gezichtsuitdrukking maar ook de stand van zijn hoofd zodat zij hele gezicht te zien was en ook mooi belicht was.

De frustratie van vele fotografen is dat spontaniteit vaak verdwijnt als de camera verschijnt. Vele mensen worden zich in de nabijheid van een camera veel bewuster van hun daden. Je kan natuurlijk wachten tot de alcohol zijn werk gedaan heeft op het avondfeest of gratis joints uitdelen maar er zijn gelukkig ook andere manieren om minder op te vallen met je camera. Zo kan je lange lenzen gebruiken en mensen fotograferen zonder dat ze het doorhebben. In mijn ervaring is het ook zeer handig om je professioneel maar toch zeer sociaal en vriendelijk te gedragen. Door veel foto’s te maken en hier en daar een grapje of compliment uit te delen, wordt je al snel niet meer gezien als een buitenstaander. Mensen hebben vertrouwen in je als ze merken dat je weet wat je doet en worden je als snel zo gewoon dat ze het niet meer merken dat je foto’s maakt. Ik merk vaak dat een goed sociaal contact ervoor zorgt dat andere mensen extra ogen voor de fotograaf worden. Ze maken je attent op leuke gebeurtenissen die je zelf niet meteen gezien had.

Foto: Vaak krijg je maar één kans om een spontane foto van een bepaalde situatie vast te leggen, maar heel soms heb je meer geluk en krijg je meerdere kansen. Op vakantie in Frankrijk ontdekte Kobe dat een gazonsproeier geweldig leuk is. Om het geluk nog een beetje in de hand te werken, moedigden mijn vrouw en ik Kobe nog wat aan om er mee door te gaan. Daardoor kon ik een paar verschillende hoeken en instellingen uitproberen. Ik heb een stuk of 10 geslaagde foto’s van het tuinsproeier moment maar de beste is toch deze waarbij Nancy besluit mee te gaan spelen.

Tenslotte is er nog de factor “geluk”. Om spontane foto’s te maken heb je nu eenmaal altijd een beetje geluk nodig. Je moet beseffen dat slechts een minderheid van de foto’s die je dacht te zien aankomen, nooit zullen ontstaan. Voor andere foto’s zal je ondanks je training en voorbereiding net iets te laat komen of de verkeerde instellingen gekozen hebben. Maar laat dat zeker de pret niet bederven want mislukte foto’s horen er nu eenmaal bij. De voldoening die je krijgt door af en toe eens een spontaan en eerlijk moment vast te leggen maakt al de mislukte pogingen de moeite waard.

Na de zware huwelijksreportage van vorige week heb ik de smaak van zware inspanningen helemaal te pakken. Daarom heb ik de voorbije dagen mijn terras gelegd en ook dit weekend zal ik me daar nog wat mee kunnen bezighouden. Eigenlijk wil ik me gewoon excuseren omdat ik door al de terraswerken in combinatie met het fotowerk, mijn blog en de lezers schromelijk in de steek gelaten heb.

Volgende week maak ik alles goed met een overdosis blogposts, beloofd.

Een stramme rug, pijnlijke schouders, wallen onder mijn ogen en een stijve nek zijn de bevoorrechte getuigen van een uitputtend weekend. Zaterdag mocht ik het huwelijk van Arn & Marianne fotograferen. Mijn dag begon bij de laatste voorbereidingen in het ouderlijke huis van Marianne. Toen ik mijn pijnlijke botten eindelijk ten ruste mocht leggen, waren we 19 uur later. Dit komt overeen met een halve werkweek van een gewone werknemer.

Ik fotografeer graag een huwelijk van begin tot einde omdat ik zo het verhaal kan vertellen van een hele dag. Maar het valt me toch elke keer weer op hoe zwaar dit wel kan zijn. Zelfs als ik even vijf minuutjes kan zitten, scannen mijn ogen voortdurend de omgeving af naar goeie beelden. Gelukkig waren Arn en Marianne een superkoppel om mee samen te werken. Ook de familie en vrienden legden mij serieus in de watten. Ik werd voortdurend gevraagd of ik iets wou eten of drinken.

Ondanks de vermoeiende zaterdag, stond ik gisteren om tien over zeven paraat in het stembureau. Ik mocht immers voor het eerst opdraven als bijzitter. Ik wil in een democratie leven, dus als ik daar eens iets voor moet terugdoen, heb ik daar geen probleem mee. De timing was echter nogal slecht gekozen en na slechts enkele uurtjes slaap was ik nog steeds doodmoe. Gelukkig bleek er één persoon teveel te zijn. Het geluk stond bij het ‘lotje trek’ aan mijn kant en ik mocht weer naar huis. Vooraleer ik mijn eigen stem uitbracht in de hoop dat ons land een beetje terug in de goeie richting opschuift, ben ik nog een zak croissants gaan halen voor de minder gelukkige bijzitters.

Arn & Marianne waren het eerste koppel waarmee ik een paar maanden voor hun grote dag een verlovingsshoot deed. Het komt er op neer dat ik dan een losse fotoshoot doe met het koppel. Dit levert niet alleen leuke beelden op die eventueel ook dienst kunnen doen voor de trouwinvitaties maar het zorgt er ook voor dat we mekaar een beetje beter leren kennen. Zaterdag werd duidelijk dat dit uitstekend werkt. Doordat ze het al eens eerder gedaan hadden waren ze allebei perfect op hun gemak voor de camera en doordat we elkaar een beetje kennen, wist ik dat ik hen de zotste dingen mocht vragen. Zonder de verlovingsshoot, zou het ook perfect gelukt zijn maar ik ben van mening dat die shoot ervoor zorgt dat de foto’s nog net ietsje beter zijn.
Om het concept van de verlovingsshoot nog een beetje aan te moedigen, krijgt iedereen die voor 1 november zijn huwelijksreportage bij mij boekt de shoot volledig gratis.

De foto’s in deze blog entry zijn maar een paar beelden van de voorbereiding waarop ik snel een paar eenvoudige correcties toegepast heb. Binnekort krijgen jullie uiteraard meer en beter bewerkte beelden van dit huwelijk te zien. 

Arn & Marianne, bedankt dat ik jullie fantastische trouwpartij mocht vastleggen!