Om het jaar in schoonheid te eindigen, geef ik jullie graag een paar foto’s van de bekoorlijke Lindsey mee. Deze charmante dame vond immers een fotoshoot onder haar kerstboom. Haar vriend David heeft alvast goeie punten gescoord met dat cadeau.

We besloten de bijtende kou te trotseren en een winterfashionshoot te doen. Terwijl David en ik stonden te bibberen poseerde Lindsey als een echte pro.

Foto: 1/200 – f/2.8 – iso 200 – 200mm
Een berg asfaltpuin vormt hier een mooie achtergrond. Het zachte ochtendlijke tegenlicht zorgt dat de donkere kledij toch loskomt van de achtergrond.

Foto: 1/500 – f/2.8 – iso 100 – 125mm
Toen de ochtendmist optrok, kregen we even een waterzonnetje wat voor een mooi contrast zorgde.

Foto: 1/1250 – f/2.8 – iso 100 – 135mm
Hard rechtstreeks licht is meestal niet erg vleiend voor het model maar met zo’n perfecte huis als Lindsey kan het perfect. Het harde licht, geeft ook een mooie doortekening in de lederen jas.

Foto: 1/6400 – f/4 – iso 100 – 70mm
De kleuren van de ochtendhemel (2 stops onderbelicht) vormden een spectaculaire achtergrond. Om te vermijden dat enkel een silhouet van Lindsey te zien zou zijn, plaatste ik een draadloze flits links van de camera. Met een dergelijke sluitertijd komt de high speed sync functie van het Canon draadloos flitssysteem uitstekend van pas.

Foto: 1/320 – f/3.5 – iso 100 – 120mm
De zon zorgt hier voor het tegenlicht/haarlicht. Een beetje overbelichten en de toevoeging van een draadloze flits zorgt ervoor dat het gezicht goed belicht is.

Foto: 1/200 – f/2.8 – iso 200 – 130mm
 

Foto: 1/500 – f/2.8 – iso 200 – 135mm

Foto: 1/640 – f/2.8 – iso 200 – 90mm – crossprocessed

Foto: 1/640 – f/2.8 – iso 200 – 70mm
Mochten alle wegwijzers er zo uitzien zou het wachten in de file een aangename bezigheid worden.

Foto: 1/160 – f/5 – iso 100 – 50mm
De achtergrond werd 2 stops onderbelicht. Om het model correct te belichten compenseerde ik de onderbelichting door een draadloze flits met witte paraplu links (vlak naast) de camera te plaatsen.

Foto: 1/250 – f/5 – iso 100 – 50mm
Zelfde systeem als de vorige foto. Alleen stond de paraplu deze keer wat verder naast de camera.

Foto: 1/500 – f/5 – iso 100 – 50mm
Zelfde systeem als de vorige foto. Alleen gebruikte ik hier de High Speed Sync functie want de sluitertijd overschreed de maximum flitssynchronisatietijd (1/250) van mijn camera.

En als jullie mij nu willen excuseren want ik wil me nog even ten ruste begeven voor ik mij als een zwijn het nieuwe jaar in eet, drink en feest. Have fun en een fijn nieuwjaar!

Een kindje krijgen verandert je hele leven, daar kan ik over meespreken. Maar wat als moeder natuur beslist om twee van die schatjes tegelijkertijd in (of uit) je schoot te werpen? Mij lijkt het alvast geen eenvoudige opgave.
Toen ik onlangs de schattige tweeling Victor & Louise mocht fotograferen zag ik zowel gelukkige baby’s als ouders.
Toon en Kim hebben ongetwijfeld het geduld en de onvoorwaardelijke liefde om hun schattige tweeling een fantastische kindertijd te geven. Hopelijk zijn mijn foto’s later een mooi aandenken aan die tijd.

Ik heb weinig gepensioneerden en renteniers in mijn klantenbestand. De werkende en schoolgaande mens boekt daarom noodgedwongen liefst een fotoshoot buiten de kantooruren. Aangezien ik niet bijzonder gehecht ben aan vrije tijd op vaste uren en dagen, maakt dat me niet zoveel uit.
Maar de afgelopen tijd zaten de weekends volledig volgeboekt. Voor mensen die nog graag een shoot hadden voor het einde van het jaar, moest er dus gezocht worden naar creatieve oplossingen. Bij Hilde en Spirit werd dat een nachtshoot.

Hilde ken ik al van toen ze in de middelbare school samen met mijn zus (tevergeefs) probeerde mijn beruchte reputatie te evenaren. Haar voorliefde voor geschifte ideeën deden mij vermoeden dat ze er niets op tegen zou hebben om op een ijskoude winteravond doodstil op een brug over de Brusselse ring te gaan zitten. En aangezien Spirit nu toch al een tijd aan Hilde’s zijde vertoeft, mocht ik er vanuit gaan dat hij al even prettig gestoord is.

Tijd dus om een foto te maken die ik al een tijdje in mijn hoofd had.

Iedereen kent wel de foto’s waarbij een lange belichtingstijd gebruikt wordt om de lichten van passerende auto’s om te toveren tot lange lichtslierten. Het blijft een mooi effect maar op zich is het niet bijster interessant meer. Daarom wou ik eens proberen om dat effect te combineren met een portret.

Eerst en vooral maakte ik een paar testbeelden om de belichtingstijd en diafragma te bepalen voor het streepeffect. Een belichtingstijd van 5 tot 10 seconden bij f/22 en 100 iso, bleek ideaal.
Het is uiteraard onmogelijk om van de kou bibberende mensen 5-10 seconden te laten stilzitten. Daarom gebruikten we de flits (links van de camera) om de voorgrond te ‘bevriezen’.

Ik werk vaak nogal intuïtief en laat me inspireren door de omgeving en het licht van het moment. Maar voor dit soort beelden is een beetje voorbereiding geen overbodige luxe. Je moet een goeie locatie kiezen om een dergelijk idee te realiseren en ook goed nadenken over de mogelijke technische obstakels. Je wil tenslotte je klanten geen half uur laten bibberen op een brug om hen daarna te zeggen dat het niet gelukt is.

Zowat het handigste wat je kan meebrengen naar een dergelijke shoot is een assistent. Het is uiteraard ongelooflijk praktisch als die beschikt over fotografische kennis, enthousiast meewerkt en actief meedenkt. Ik kan je verzekeren dat je je even een uiterst geslaagd fotograaf voelt als die assistent dan ook nog eens jong, vrouwelijk en uiterst charmant blijkt te zijn.
Bloglezeres Ake had al eerder gevraagd of ze eens mocht komen kijken hoe ik met flitslicht werk. Deze shoot was daarvoor de ideale gelegenheid.

Bij de foto’s op de brug was de wind zo sterk dat ik het plan om met een flitsparaplu te werken meteen moest laten varen. En zelfs zonder paraplu, werd het flitsstatief moeiteloos weggeblazen. Ake transformeerde zichzelf dan maar in het handigste en beste gedesignde lichtstatief dat ik ooit gezien heb. Na een half uurtje en een tiental foto’s vluchtten we terug naar de warme wagen.

Na 10 minuutjes aan de verwarmingsroostertjes van de wagen geplakt te hebben, trokken we naar het park van Zaventem om nog wat andere dingetjes uit te proberen.

Hilde, Spirit en Ake, hartelijk bedankt om de kou met de glimlach te trotseren.

Mijn blog lijdt een beetje onder de drukte die de nakende eindejaarsfeesten met zich meebrengen. Daarom loop ik een beetje achter met de dingen die ik jullie nog wil vertellen en de foto’s die ik nog wil laten zien. Maar hier zijn toch een paar fotootjes van het Sinterklaasfeest op ‘t werk van mijn vader.  

Net voor we van bij het ouderlijke huis richting Sint zouden vertrekken, merkte ik een kleine lichtstraal op die zich door het rolluik naar binnen trachte te persen om Maya’s haar in vuur en vlam te zetten.

Het feestzaaltje deed zijn uiterste best om lelijk licht te creëren en contrastloze achtergronden te creëren. Door mezelf zo to positioneren dat Kobe tussen de camera en een raam stond, kon ik toch een foto maken waarbij Kobe los komt van de achtergrond. Kobe was zo gefascineerd door het voorprogramma van de Sint dat ik tijd genoeg had om de foto te maken.

Hoewel mijn vrouw noch ik de Sint en zijn zwarte pieten als stoute kinderen straffende schurken afschilderen, waren Kobe en Maya er niet helemaal gerust in. Ze deden hun uiterste best om over te komen als twee engeltjes die nooit ruzie maken.

Persoonlijk gruw ik ervan, maar de tophit lief klein konijntje is zeer populair bij mijn kinderen. Onder toeziend oog van de animator van dienst, werden de bijhorende gebaren ingeoefend. Zoals uit de foto blijkt, is er wel een klein synchronisatieprobleempje tussen mijn kinderen.

Na welgeteld 2 minuten kon Maya niet meer weerstaan aan de lokroep van de showbusiness. Volledig uit eigen initiatief, sprong ze op het podium om de hele zaak te entertainen.

Kobe gaat sinds deze dag zonder tutje door het leven. Sinterklaas kreeg dit kostbare fopspeen samen met een mooie tekening cadeau.

Ook als ik niet werk, heb ik vaak een camera bij. Maar in dergelijke gevallen probeer ik mijn uitrusting wel tot een minimum te beperken. Vaak (en nu dus ook) kies ik voor de camera met enkel de 50mm f/1.4. Een standaardzoom is in combinatie met de flits wellicht meer geschikt om een volledige reportage te maken met een groot aantal geslaagde beelden. Met de 50mm maak ik in slechte lichtomstandheden veel minder geslaagde foto’s. Maar diegene die toch door de selectie komen, zijn meestal beter dan de geslaagde foto’s met de standaardzoom. Het voelt heel goed om af en toe eens iets te doen waarvan je weet dat het niet erg is als je eens een foto verkloot.

De respons op mijn eindejaarspromoties kwam nogal traag op gang maar nu stromen de aanvragen binnen. Door de daaruit voortvloeiende drukte, staat bloggen even betrekkelijk laag op de prioriteitenlijst. Toch wou ik jullie deze foto’s van een geweldig plezante shoot met al even geweldige gelegenheidsmodellen, niet onthouden.  

Maxim en Emilie zijn niet alleen zeer fotogenieke kinderen maar ook hun enthousiasme en bereidwillige medewerking zorgden voor een zeer vlotte shoot.
Eenmaal ze hun verlegenheid tov die vreemde kollosale meneer met zijn fototoestel hadden overwonnen (na ongeveer 15 seconden was dat), gingen ze volledig uit de bol. Vaak krijg je heel spontane foto’s door ervoor te zorgen dat de kinderen actief bezig zijn. Mama en papa stelden zelf voor om de veerkracht van hun bed te laten testen door de kinderen. Veel aanmoedigingen van mijn kant hadden broer en zus niet nodig om de meest spectaculaire kunstjes te vertonen.

In ruil voor een snoepje konden Maxim en Emily zelfs overhaald worden om even rustig te poseren. En ook dit deden ze alsof ze al jarenlang poseren. Maxim zou het kleine broertje kunnen zijn van Leonardo DiCaprio en gaat ongetwijfeld nog vele meisjesharten sneller laten slaan.

Emily is de schattigheid zelve en het lijkt me nagenoeg onbegonnen werk om haar ook maar iets te weigeren als ze je aankijkt met haar twinkelende ogen.

Mama en papa mochten ook mee op de foto en het is meteen duidelijk dat fotogeniek zijn, erfelijk is.

Ondanks het feit dat de communicatiemiddelen nooit eerder zo uitgebreid waren als vandaag de dag, ben ik tegenwoordig blijkbaar niet zo geweldig goed bereikbaar.

Zo ben ik er toevallig achtergekomen dat de telenet-spamfilter van mijn mailbox recent al enkele mails van klanten voor me achtergehouden heeft. Ze hebben mij nochtans geen geweldige investeringen, viagra of penisverlengingen aangeboden. Ik kan alleen maar hopen dat dit enkele uitzonderingen waren want ik mag er niet aan denken dat ik klanten verloren heb doordat ik hun mails niet kon ontvangen.
Ondertussen heb ik de spamfilter dan maar uitgeschakeld. Fijn is het niet om per dag een stuk of 50 spam-mails te moeten verwijderen maar ‘t is beter dan belangrijke mails te missen. Als er iemand mij een goeie spamfilter kan aanraden …

Gelukkig is er nog altijd de telefoon. Helaas is de gsm-ontvangst ten huize van X-Pose altijd zeer slecht geweest. En sinds enkele weken is mobiele (proximus) communicatie zelfs nagenoeg onmogelijk. Ik heb nog wel een vaste lijn maar ik geef toch steeds mijn mobiel nummer door omdat ik meer dan de helft van de tijd niet thuis ben.
Binnenkort ga ik eens testen of Mobistar hier een betere ontvangst heeft.

Dus als u mij ooit heeft willen contacteren en ik heb u geen mail teruggestuurd: mijn excuses want dat was uiteraard niet de bedoeling. Mail me gerust opnieuw nu de spamfliter uitstaat.
En voor de bellers: laat vooral een berichtje na op mijn voice mail zodat ik u zo snel mogelijk kan terugbellen.

Ik fotografeerde deze twee supercoole gasten al eens eerder afgelopen zomer. Vorige keer hadden we niet echt een plan en hebben we wat gespeeld met verschillende stijlen en achtergronden. Deze keer was de opdracht iets strakker afgelijnd. Mama Sigrid en papa Paul willen graag een paar grote prints van het gezin om hun nieuwe huis te decoreren. We bekeken samen de plek waar de foto’s terecht moeten komen en kwamen tot de conclusie dat zwart/wit foto’s in vierkant formaat wellicht de beste keuze zijn.

Andere formaten waren niet uitgesloten en met twee actieve bengels als Todd en Max heb je ook niet altijd de tijd om perfecte composities te maken. Voor Sigrid en Paul draait een mooie foto meer om gevoel, emotie en het vastleggen van de persoonlijkheid dan om technische perfectie. Hun overigens erg fotogenieke kinderen hoeven niet persé als engeltjes op de foto staan. Ze hebben liever foto’s waarin ze het karakter van hun kind kunnen herkennen. En persoonlijk denk ik ook dat het juist die foto’s zijn die je als ouder elk jaar meer gaat koesteren.

Als fotograaf vind ik het heel fijn wanneer klanten creativiteit op prijs stellen en mij het vertrouwen geven om mijn zin te doen. Dus Paul en Sigrid, hartelijk bedankt voor de geweldige samenwerking. Ik hoop dat ik jullie prettig gestoorde gezinnetje nog vaak mag fotograferen.

Foto’s: Al de foto’s werden binnen in de woonkamer gemaakt. De belichting is puur flitslicht en mijn ondertussen welbekende diffusiepaneel. Als lens gebruikte ik de 50mm f/1.4 variërende tussen f/2.2 en f/8 met een sluitertijd van 1/125 op 100 iso.

Het gebeurt niet elke dag dat je als fotograaf een wereldberoemd persoon mag fotograferen. De kans dat je een heilige voor je lens krijgt is nog veel kleiner. Maar vorige week mocht ik op Kobe’s school niemand minder dan Sinterklaas fotograferen.

Praktisch als ze daar zijn, wordt het Sinterklaasfeest meteen gecombineerd met een (over)grootoudersparty. Zo voelt de Sint zich ongetwijfeld meteen thuis.

De Goede Heilige Man probeerde zijn bezoek nog te annuleren en stuurde een clown en een troep zwarte pieten in zijn plaats. Enkele uit volle borst gezongen Sinterklaasliedjes konden de man gelukkig op andere gedachten brengen.

Over ‘volle borst’ gesproken, hieronder ziet u Kobe’s juf. Willen diegenen die altijd zeggen dat het vroeger toch allemaal beter was nu voor eeuwig zwijgen! Ik zat in de eerste kleuterklas opgescheept met juf ‘buldozer’ Lea terwijl Kobe’s school wel een modellenbureau lijkt.

Kobe is trouwens een man van de wereld en slaagt erin om al die knappe klasgenootjes en juffen moeiteloos rond zijn vinger te draaien met complimentjes, knuffels en kushandjes.

Voor zijn carrièremove naar toffe pee was de Heilige Nicolas eigenlijk de bisschop van Myra in Turkije. De volksmond meent echter te moeten verkondigen dat de man uit Spanje komt, maar vraag me niet waarom. Misschien waren Turkse connecties indertijd niet echt politiek correct of wou men chocolade pitta’s vermijden, ik weet het niet. Feit is dat het schoolpersoneel kosten noch moeite gespaard had om de Sint een hartelijk Spaansgetint feest te bezorgen.
Ik heb trouwens geen enkel idee waar de man zijn Gentse accent opgepikt heeft.

Mijn drang naar historisch geografische correctheid werd volledig verdrongen door het spetterende spektakel (beste erfgenamen van Willy Vandersteen, waag het niet deze titel te stelen!)

De omstandigheden waren verre van ideaal om te fotograferen. Een donkere zaal zonder oppervlakken om de flits op te laten reflecteren, noopten mij tot improviseren en vooral hard werken om toch hier en daar een creatief standpunt in te nemen. Het vele rondlopen in de zinderende zaal (afblijven, studio Vandersteen!) stimuleerde mijn transpiratieklieren danig. De hitte werd compleet ondraaglijk toen de juffen als kers op de taart een zwoel latin dansje afstaken.

Voor diegenen die een lange mantel en een mijter droegen, was het vast NOG warmer.

De leerlingen van het zesde studiejaar maakten zich verdienstelijk als kelner/bejaardenverzorger en kregen in ruil voor hun inspanningen een (deel van de) koek.

Na een show van bijna twee uur mocht de Sint beschikken om zich naar de volgende afspraak op zijn drukke agenda te begeven.

Met dank aan de hele ploeg van de school om al die kinderen en (over)grootouders een heerlijke namiddag te bezorgen. Jullie hebben ongetwijfeld weer vele uren van jullie vrije tijd opgeofferd voor dit formidabele feest (allé dan Vandersteens, die mogen jullie hebben)