Een tweetal weken geleden had ik het genoegen te mogen shooten met Jessica Alba. Het is een grote eer om deze betoverende schoonheid te fotograferen. En het is vooral een enorme boost voor mijn carrière.

Wegens de last-minute onbeschikbaarheid van hun vaste fotografen mocht ik voor een bekend tijdschrift naar Amsterdam waar Jessica haar eigen lingerielijn kwam voorstellen voor Victoria’s Secret. Elke fotograaf kreeg welgeteld 3 minuten om enkele foto’s te maken en ik was de allerlaatste in de rij. Met de minuut steeg mijn zenuwachtigheid (en het wachten duurde uren) maar toen ik eenmaal aan ‘t fotograferen was, bleek dat voor niks nodig.
Jessica bleek op en top professioneel, ook al was ik de zoveelste fotograaf in de rij. Met de tijdslimiet van 3 minuten in het achterhoofd, maakte ik snel een paar portretjes met natuurlijk licht. Veel natuurlijk licht was er niet op deze sombere dag, maar vlak bij het venster van de hotelkamer, lukte het nog net.

Foto: 1/80 – f/1.6 – 200iso – 50mm

Het was een pak van mijn hart dat ik toch enkele bruikbare beelden had kunnen maken binnen de beperkte tijd. Ik bedankte Jessica en vermelde terloops dat mijn dochter Maya heet. En dat ik die naam zeer lang geleden in mijn geheugen had geprent toen Jessica in de televisiereeks Flipper, de rol van … Maya speelde.
Ik stond reeds met de deurklink in mijn hand omdat ik er vanuit ging dat zo’n drukbezette actrice me graag zo snel mogelijk buiten wou hebben maar de opmerking op mijn dochter bleek een gigantische ijsbreker. We hadden het nog over een gemeenschappelijke hobby: diepzeeduiken. Ik besloot mijn Geoxen in te ruilen voor mijn stoute schoenen en vroeg me of ze het zag zitten om ook enkele foto’s te maken met de nieuwe lingerielijn. In plaats van (zoals verwacht) op één of andere zwarte lijst terecht te komen, ging Jessica akkoord. Dat was het begin van een fotoshoot van bijna een uur.

Foto: 1/250 – f/2.8 – 100iso – 150mm – 2 draagbare draadloze flitsen

Zoals bijna altijd had ik enkele draagbare flitsjes, statiefjes, … bij. Terwijl Jessica zich omkleedde, ontdekte ik een egaal grijze muur die een mooie neutrale achtergrond kon vormen. Ik richte een flits op laag vermogen op deze muur om een degradé-effect te bekomen op de achtergrond. Als hoofdlicht gebruikte ik een tweede flits met een kleine matzilveren paraplu (links van de camera, boven ooghoogte). In enkele minuten leverde dat genoeg mooie beelden op.

Foto: 1/250 – f/2.8 – 100iso – 165mm – 2 draagbare draadloze flitsen

het was Jessica zelf die voorstelde om ook nog een paar beelden te gaan maken op de brandtrap van het hotel. De muur van glasdals leek me een mooie achtergrond en ik plaatste een flits door een raam achter deze muur om een verlichte achtergrond te bekomen.

Foto: 1/250 – f/2.8 – 100iso – 78mm – 2 draagbare draadloze flitsen
Het hoofdlicht kom weer van de tweede flits met matzilveren paraplu.

Foto: 1/250 – f/2.8 – 200iso – 70mm – 2 draagbare draadloze flitsen
In deze foto wou ik het achtergrondlicht als belangrijkste lichtbron gebruiken om het fijne silhouet van Jessica te accentueren. Ik richte de tweede flits (zonder paraplu) naar de witte muur achter me om zo te schaduwen een klein beetje in te vullen.

Omdat ik Jessica steeds associeer met zomer en zon, sloten we af met enkele portretten met hard direct licht om een zomerse zon te imiteren.

Foto: 1/250 – f/2.8 – 100iso – 70mm - 1 draagbare flits

Foto: 1/250 – f/4 – 100iso – 180mm - 1 draagbare flits

Foto: 1/250 – f/4.5 – 100iso – 80mm - 1 draagbare flits

Zoals wel eens vaker gebeurd is mijn fantasie een beetje met mij aan de haal gegaan bij het schrijven. Dit was namelijk een fotoshoot met Sofie. Verschillende mensen maakten me attent op de gelijkenis met Jessica Alba wat de fictieschrijver in mij deed opleven. De foto’s werden gemaakt in een ijskoud verlaten gebouw van Sint Lucas. Alle eer gaat naar Sofie voor het trotseren van de barre omstandigheden.

De meeste bloglezers kennen me van mijn fotowerk. Maar naast fotografie maak ik ook videofilms. Professioneel doe ik dat ook al veel langer dan fotografie. Video doe ik heel zelden voor particulieren (en ik promoot het ook niet) omdat het voor de meeste mensen veel te duur is. Ik hou namelijk niet van half werk en het maken van een goeie video vereist nu eenmaal veel werkuren. Daarom doe ik het bijna uitsluitend voor bedrijven: reportages, productpresentaties, interviews, …

Omdat ik enorm veel te danken heb aan mijn ouders, kon/wou ik een vraag van mijn moeder om een vriendin te helpen, niet weigeren. Keramiste Patty Wouters is wereldwijd bekend om haar kunstwerken en een graag geziene gast voor het geven van workshops en lezingen. Voor een workshop in Korea had ze een video interview nodig en had daarvoor de hulp ingeroepen van mijn moeder. Mama X-Pose is een verdienstelijke amateurfilmster maar ze was bang dat een dergelijke opdracht haar petje een beetje te boven ging. Met plezier schoot ik haar ter hulp.

Download link   

Dit is de eerste keer dat ik video in mijn blog probeer te integreren. Bij mij lijkt het te werken maar mocht dat bij u niet het geval zijn, geef dan een seintje.

Ik ben momenteel hard aan het werk om mijn website voor bedrijfsopdrachten te ontwikkelen, ik laat wel iets weten wanneer die klaar is.

Vrijdag was ik op zoek naar mijn firewirekabel. Zoals zo vaak heb ik moeite met het vinden van dingen die ik al een tijdje niet meer gebruikt heb terwijl ik pertinent zeker weet dat het gezochte voorwerp zich in de nabijheid bevindt. Mijn hele bureau heb ik afgezocht. Na een half uur zoeken had ik nog steeds geen kabel, maar onderin mijn laptoptas vond ik wel mijn Canon Powershot S50. Dit was een zeer aangename verrassing want ik had er mij al een half jaar bij neergelegd dat ik mijn compactje kwijt was. Vorige week stond ik nog op het punt om de acculader weg te gooien, maar gelukkig heb ik het niet gedaan.

Ik ben dol op mijn reflexcamera’s omdat ze me toelaten om snel en kwalitatief de foto’s te maken die ik wil. Toch hebben ze één groot nadeel: ze zijn verschrikkelijk groot en zwaar. Voor mijn werk is dat eerder een voordeel dan een nadeel maar privé sleur ik die dingen niet altijd even graag mee. Zeker niet als ik op pad ben met de kinderen. Een compactje heeft niet dezelfde mogelijkheden als een reflex maar je kan het altijd en overal meenemen.

Maya gaat graag fietsen (lees voortgeduwd worden door papa) met haar driewieler. Zaterdag trokken we samen naar het park om de eendjes te voeren. Aan de ene ingang van het park staat wel dat het voederen van de eenden verboden is. De opportunist in mij, gaat er dan gemakkelijkheidshalve van uit dat het wel mag als je langs de andere kant (waar geen bord staat) het park betreedt.
Driewielers duwen, een oud brood dragen en vermijden dat je enthousiaste dochter de eendjes vervoegt in hun natuurlijke natte habitat, zijn genoeg taken voor één man. Daarbij nog foto’s willen maken met een reflexcamera is dan ook wat teveel van het goeie. Een compactje in je jaszak, kan echter nog net. Een dramatische lucht, rondfladderende vogels en een fotogenieke dochter vragen om een foto. Terwijl ik dochterlief met mijn ene hand vasthield, maakte ik met de andere enkele foto’s met het compactje.

Deze foto’s zijn trouwens ook gemaakt met techniek die ik onlangs besprak. Geen draadloze flitsen, statieven, reflexcamera’s of lichtmeters deze keer maar het principe blijft hetzelfde. Zo goed als alle compacte camera’s hebben de mogelijkheid om een belichtingscompensatie toe te passen (meestal tot 2 stops over- of onderbelichting). Door 2 stops te onderbelichten wordt de achtergrond wat dramatischer. Zonder flits zou er van Maya niet veel meer dan een silhouet te zien zijn. Daarom zette ik het interne flitsje van de camera aan. Het resultaat is niet even gefinetuned als met een reflex en losse flits maar naar mijn gevoel toch veel beter dan een foto op automatische stand.

De firewirekabel is trouwens ook boven water gekomen na 45 minuten zoeken. Hij lag in de kast met kabels

Verschillende bloglezers hebben me al gevraagd waarop en hoe ik mijn reportageflitsen bevestig, wel:

Tot voor kort gebruikte ik een standaard lichtstatief (iets als dit). Dat statief is superstevig en gaat behoorlijk hoog maar het is een beetje overkill voor een lichte compacte reportageflits. Bovendien is het zwaar en in opgeplooide toestand nog steeds behoorlijk omvangrijk. Daarom ging ik op zoek naar een alternatief. Licht, compact en toch stevig waren de sleutelwoorden bij mijn zoektocht. Omdat ik meestal alleen en op locatie werk, wil ik mijn uitrusting zo draagbaar mogelijk maken maar het moet wel allemaal degelijk genoeg zijn voor dagelijks gebruik.
Uiteindelijk kwam ik uit bij de Manfrotto Nano stand. Met een gewicht van nog geen kilo en een opgeklapte lengte van 49cm, is dit exact wat ik zocht.

De Nano bestaat uit 5 segmenten en schuift uit tot 1m90. Echt hoog is dat natuurlijk niet maar da’s de prijs die je betaalt voor de draagbaarheid. Voor 90% van mijn werk volstaat 1m90 uitstekend en als je op het statief nog een flitsadapter (zie verder) en een paraplu monteert, krijg je nog een halve meter extra hoogte.
Helemaal uitgeschoven met flits en paraplu erop, wiebelt het statief een klein beetje maar het staat zeker stevig genoeg. Een bijkomend (maar heel groot) voordeel van de Nano tov de meeste andere lichtstatieven, vind ik het feit dat de poten, helemaal plat op de grond kunnen. Als ik mijn fototas plat op de poten leg, staat het statief heel stabiel zelfs in winderige omstandigheden.

Voorlopig heb ik er maar eentje gekocht omdat ik niet overtuigd was van de stabiliteit maar ondertussen ben ik ervan overtuigd dat de Nano ideaal is voor mijn locatiewerk. Ik koop er mij binnenkort zeker nog eentje bij.
Als draagbaarheid niet belangrijk is voor jou en je budget beperkt is, zijn er genoeg goedkopere alternatieven op de markt. Een eenvoudig flitsstatief heb je al vanaf 25EUR.

Met een statief alleen ben je nog niet veel. Je moet ook een manier hebben om de flits op het statief te bevestigen, liefst met de optie om ook een paraplu te gebruiken. Ik gebruik daarvoor een Manfrotto LiteTite Swivel+Umbrella Adapter.

Het linkeruiteinde komt op het statief. Op het rechteruiteinde schroef ik het plaatje/voetje dat bij mijn flitsers geleverd werd. Met de grote hendel, kan je de flits naar boven of onderen tilten. Het metaalkleurige hendeltje staat je toe de flits te draaien en de paraplu komt in het gaatje in het midden.

Merken als Hama hebben in hun gamma goedkopere producten met hetzelfde doel en ook op e-bay kan je dergelijke dingen vinden. Maar de constructie daarvan maakt niet veel indruk op mij. Geef mij maar een stevige, goed afgewerkte metalen adapter.

Kobe wordt volgende week alweer 4 jaar. Dat betekent dat we de nodige voorbereidingen moeten treffen want meneer wil een verjaardagsfeestje houden. Vorig jaar volstond het nog om twee vriendinnetjes uit te nodigen, maar dit jaar staat hij er op dat AL zijn vriendjes erbij zijn. Om ouderlijke zenuwinzinkingen te vermijden, drong ik toch aan op een maximum van 10 feestvierders. Daar kon Kobe mee leven, maar dan wou hij in ruil voor zijn toegevingen wel coole kaartjes om zijn party aan te kondigen.

Gisterennamiddag trokken we dan ook even naar het park om een paar leuke foto’s te maken. Makkelijker gezegd dan gedaan, want Kobe is (in tegenstelling tot zijn zus) niet zo’n ‘poseur’. Hij verwacht niet minder dan dat de eerste foto meteen de goede is. Mijn vaderlijke overtuigingskracht was sterk genoeg om toch 5 minuutjes van zijn kostbare kleutertijd los te peuteren. 

Een bijne 4-jarige jongen is zich al behoorlijk bewust van zijn imago (een 2-jarig meisje ook trouwens) dus wou ik een cool dramatisch portretje maken. De achtergrond onderbelichten en inflitsen op het onderwerp, is daarvoor altijd een goeie techniek. Zeker in combinatie met een groothoeklens en een interessante hemel. Maar hoe begin je nu aan zo’n beeld?

Het makkelijkste is om eerst de belichting van de achtergrond goed te krijgen. Met de camera in de manuele stand, speel je een beetje met sluitertijd en diafragma tot je het juiste effect krijgt. Meestal is het best om de achtergrond enkele stops onder te belichten om een dramatisch effect te verkrijgen. Aangezien we de flits willen gebruiken om de voorgrond te belichten, moet je rekening houden met de maximale flitssynchronisatietijd van je camera (met mijn 30D is dat een sluitertijd van 1/250). Op een zonnige dag is dat een behoorlijk trage sluitertijd, dus zal je waarschijnlijk met een klein diafragma moeten werken om het juiste effect te bereiken. Ik probeer meestal om een sluitertijd van 1/125 te verkrijgen voor een lichtjes onderbelichte achtergrond. In dit geval, kwam dat op 1/125 bij f/18.

De volgende stap is om de flits in te stellen. Voor bovenstaande foto plaatste ik de flits ongeveer recht tegenover de zon. Je kan de flits in principe plaatsen waar je wil maar meestal is het het mooist om ze ongeveer tegenover het tegenlicht (de zon) te plaatsen. Op een tweetal meter van Kobe en op full power (manueel ingesteld), wees mijn flitsmeter f/18 aan wat overeenkomt met de instellingen voor de belichting van de achtergrond. Door te spelen met de kracht van de flits en de afstand tussen flits en onderwerp, kan je het beoogde diafragma bekomen. Als je geen losse flitsmeter hebt, is het een kwestie van een paar testshots te maken en je lcd+histogram te checken tot je een goeie belichting van het onderwerp bekomt. Als je flits power te kort komt om het beoogde diafragma te halen, kan je proberen om ze wat dichter bij het onderwerp te zetten of om de flits in te zoomen (het licht wordt dan gebundeld en wordt dus sterker).

Eén van de redenen om voor de achtergrond een correcte belichting te zoeken bij een sluitertijd van 1/125 (ipv de max. sync. van 1/250), is dat je bij onvoldoende flitskracht, nog steeds de sluitertijd kan verdubbelen en je diafragma een stop verder kan open zetten. Daardoor behou je dezelfde belichting voor de achtergrond en geef je de flits meer kracht. De sluitertijd (indien onder de max. sync.) heeft geen enkele invloed op het flitslicht, het diafragma wel. Je diafragme een stop opendraaien, betekent een verdubbeling van het flitslicht.

Er zijn veel mensen die aanraden om bij het zoeken naar de perfecte belichting van de achtergrond, aanraden om te beginnen met je sluitertijd op de max. sync. speed, vervolgens hoef je alleen maar het juiste diafragma te zoeken. Daarvoor valt zeker iets te zeggen aangezien je op die manier je de kracht van de flits optimaal gebruikt.
Ik doe eigenlijk hetzelfde maar begin met een sluitertijd van 1/125. We hebben al gezegd dat de sluitertijd geen invloed heeft op de kracht van de flits. Aangezien ons onderwerp zo goed als alleen door de flits belicht wordt, zal het steeds correct belicht zijn ongeacht de sluitertijd. Het wijzigen van de sluitertijd heeft echter wel effect op de belichting van de achtergrond en het is daarom dat ik kies voor 1/125 als beginwaarde. Nu kan ik immers tijdens het nemen van de foto’s de achtergrond naar believen lichter of donkerder maken door met de sluitertijd te spelen. Door bij hetzelfde diafragma een tragere sluitertijd te nemen, maak je de achtergrond lichter, door een kortere sluitertijd wordt de achtergrond donkerder. Als je je camera ingesteld hebt op de maximaal flitssynchronisatietijd, kan je de sluitertijd alleen maar verlengen. Als je de achtergrond een beetje donkerder wil maken, zal je het diafragma moeten aanpassen en dat betekent dat je ook de kracht van de flits zal moeten aanpassen.

Reportageflitsen zijn verrassend krachtig maar niet onbeperkt. In lichte omstandigheden zal je dus wel moeten werken aan de max. sync. speed om het diafragma groot genoeg te houden om genoeg flitskracht te hebben. En op een zonnige zomerdag, kan het best zijn dat je er dan nog niet komt.

Het is het mooist als het flitslicht onder een hoek geplaatst wordt ten opzichte van de as tussen de camera en het onderwerp (30-45 graden is een goed uitgangspunt). Maar je hebt niet altijd de tijd of het materiaal om de flits los van de camera te gebruiken. Met deze techniek kan je ook behoorlijk goede resultaten halen met de flits in de hotshoe van de camera. Het frontale licht is in combinatie met een mooi belichte achtergrond minder storend dan in andere omstandigheden.

Geen idee hoe het bij andere merken zit maar met mijn Canons zet ik (in manuele mode) gewoon de sluitertijd op 1/125 en het bijhorende diafragma voor een juiste belichting van de achtergrond. De flits hoef ik niet in te stellen, want die zorgt automatisch voor de juiste hoeveelheid licht. In sommige gevallen kan het nodig zijn om de flitscompensatie (FEC) een beetje te verhogen of verlagen.
Nog makkelijker is om te werken in sluitertijdvoorkeuzestand. Je kiest de gewenste sluitertijd en de camera zorgt voor het bijhorende diafragma. Door te spelen met de belichtingscompensatie zorg je voor een lichtere/donkerdere achtergrond. De flits zorgt nog steeds automatisch voor het juiste invullicht.

Kobe en ik raakten het redelijk snel eens over de te gebruiken foto voor de uitnodigingen voor zijn verjaardagsfeest. Het kaartje staat hieronder.

Als er iemand suggesties heeft wat je zoal met een bende van 10 kleuters kan doen op een verjaardagsfeestje, laat maar komen. Een workshop over het mixen van bestaand licht met flitslicht is geen optie zeker?

Door de drukte van de afgelopen week, is mijn plan om de nieuwe aankopen te bespreken even in de koelkast moeten blijven. Maar geen zorgen want het plan is nog steeds vers en ondertussen heb ik ook de gelegenheid gehad om het nieuwe materiaal in de praktijk te gebruiken.

Ik wou al lang eens een flits/lichtmeter kopen maar de aankoop werd steeds maar uitgesteld omdat die dingen niet meteen goedkoop zijn en ik tot nu toe er altijd in geslaagd ben om zonder meter mijn opdrachten te vervullen. 

Toch heb ik zo mijn redenen om een lichtmeter te willen gebruiken:

- Flits: De laatste maanden ben ik meer en meer met flitslicht gaan werken. Met wat ervaring slaag ik er meestal behoorlijk goed in om de benodigde flitssterkte in te schatten. Een paar testshots zijn meestal genoeg. Maar het gebeurd ook al wel eens dat ik daarvoor 10-20 testfoto’s nodig heb.
- Verschillende lichtbronnen: Ik durf al eens verschillende flitsers te gebruiken in combinatie met omgevingslicht. Daarbij is het soms heel moeilijk om puur op ‘t gevoel te werken.
- Leren: Ik besef dat ik nog heel wat te leren heb over (flits-)licht. Ik hoop dat een meter me kan helpen bij het analyseren van het licht.
- Nauwkeurigheid: De ingebouwde meter van de camera is voor continue licht in vele omstandigheden voldoende, maar je zit er toch snel een half stopje (of meer) naast. Het is geen probleem om voor reportagefotografie te corrigeren in RAW maar voor portret, mode, … verlies ik niet graag detail door een foute belichting.
Bij het gebruik van manuele flits is de ingebouwde meter van geen enkel nut, dan kan je alleen afgaan op je lcd en je histogram. En hoewel die een goeie indicatie geven, laat de nauwkeurigheid soms te wensen over.
- Workflow: Hoe drukker ik het krijg, hoe meer ik besef dat mijn post processing sneller moet gaan. Maar dat mag niet gepaard gaan met kwaliteitsverlies. Door de belichting van mijn foto’s te verbeteren op het moment dat ik de foto neem, heb ik achteraf minder tijd nodig om de foto’s te verwerken.

Na veel opzoekingswerk is mijn keuze gevallen op de Sekonic Flashmaster L-358. Mijn redenen daarvoor:

- Meet zowel omgevingslicht als flitslicht
- Veel instellingsmogelijkheden om de meest verschillende omstandigheden aan te kunnen.
- Ook bruikbaar voor videowerk
- Veel positieve commentaren
- Mogelijkheid om gemiddelden te maken
- Geheugenfunctie
- Vergelijkt het aandeel flitslicht met het aandeel aanwezige licht.
- Optionele PocketWizard module (later meer over PocketWizards)
- Goeie prijs/kwaliteit verhouding

Bij al mijn opdrachten van de laatste week heb ik bijna uitsluitend vertrouwd op de lichtmeter en de Sekonic heeft me zeker niet teleurgesteld. Mijn belichtingen zijn nauwkeuriger en ook consistenter waardoor de post processing vaak een stuk sneller loopt. Bij wat meer gecompliceerde lichtsituaties, slaag ik er ook sneller in om alle parameters op mekaar af te stemmen.

Ik heb nog veel te leren over het gebruik van de lichtmeter en zal in de toekomst mijn bevindingen ermee in concrete situaties af en toe documenteren. Ondertussen is mijn fotografische X-factor in elk geval weer gestegen want klanten zijn steeds onder de indruk als je zo’n lichtmeter voor hun neus houdt.

Na lang aarzelen, wikken, wegen en nogmaals aarzellen, wikken en wegen, heb ik mij dus een studioflits aangeschaft. De keuze is uiteindelijk gevallen op een Linkstar LF-250A.

Linkstar 250A met (bijgeleverde) standaardreflector

Waarom een studioflits?

Ik weet eerlijk gezegd nog steeds niet of ik echt een studioflits nodig heb. Ik werk momenteel bijna altijd op locatie en daar is niet steeds stroom beschikbaar. Bovendien werk ik meestal zonder assistent waardoor draagbaarheid een belangrijke factor is. Tenslotte dien ik ook vaak snel te werken en dan zijn de lichte, draadloze reportageflitsers een zegen.

Langs de andere kant wil ik ook evolueren in mijn fototechniek en het soort opdrachten die ik doe. En studiomateriaal kan daarbij zeker een meerwaarde/noodzakelijk zijn. Ik ben voorlopig niet van plan om een heel arsenaal studiomateriaal te kopen, er bestaat tenslotte zoiets als huren. Een laatste reden om er toch eentje te kopen is dat ik mijn bureau aan het ombouwen ben tot een kleine studio. Kwestie van steeds een slecht weer alternatief te hebben.

Barebulb – in het midden zit de 150W instellamp, daarrond zit de flitsbuis

Waarmee heb ik rekening gehouden bij mijn keuze?

- MAXIMALE LICHTOPBRENGST: De kracht van een studioflits wordt uitgedrukt in Watt/seconde (of Ws). Waarden van 150-1200 zijn gangbaar. 500-600 Ws lijkt zo’n beetje de standaard te zijn maar volgens mij is dit voor de meeste toepassingen van het goede teveel. Om een idee te geven, haal ik op 100 iso, met de softbox (twee lagen diffusiemateriaal) op een afstand van 1m op maximale kracht een diafragmawaarde van f/20 met mijn 250 Ws flits.
- MINIMALE LICHTOPBRENGST: Nog belangrijker dan de maximale flitspower zijn de minimale waarden. De Linkstar kan je terugregelen tot 1/32 van vol vermogen. Vele flitsen (zeker de goedkopere) zijn maar terugregelbaar tot 1/16 of 1/8e. Als je graag met grote diafragma’s (kleine F-waarden) werkt, is het belangrijk dat de minimumkracht laag genoeg is. Dezelfde test als bij de maximale opbrengst maar dan op minimum kracht, geeft me f/3.2 met de Linkstar. Dat is voor mij zelfs nog redelijk veel.
- REGELBAARHEID: Sommige oudere of goedkopere flitsen kan je maar in enkele vaste stappen regelen (bv 1/8, 1/4, 1/2 en full power). Het is toch handig als je de flitskracht traploos kan regelen.
- CONSISTENTIE: Een goeie flits moet keer op keer dezelfde hoeveelheid licht afgeven zonder noemenswaardige schommelingen.
- BOUWKWALITEIT: Zeker als je je flits(en) regelmatig op locatie wil gebruiken is het toch belangrijk dat ze degelijk gebouwd zijn. Let op de behuizing, schakelaars, vatting voor accessoires, statiefbevestiging, … Een ingebouwde ventilator is ook belangrijk. Sommige flitsen hebben dat niet en worden al snel (te) warm bij intensief gebruik.
- AFMETINGEN/GEWICHT: Minder belangrijk voor het werken in studio, maar wel als je op locatie werkt.
- RECYCLEERTIJD: Hoe sneller je flits weer terug opgeladen is voor een volgende foto, hoe beter.
- FLITSDUUR: Hoe korter de flitsduur, hoe beter. Een korte flitsduur staat je toe om bewegende onderwerpen beter te bevriezen en geeft je kortere synchronisatietijden.
- ACCESSOIRES: Een groot voordeel van studioflitsen is dat ze uitgerust kunnen worden met paraplu’s, softboxen, reflectoren, grids, snoots, … Let dus ook op de beschikbaarheid en kwaliteit daarvan.
- PRIJS: Zoals zo vaak is de kwaliteit van een studioflits meestal in evenredigheid met de prijs. Vergeet daarbij ook niet de prijs van de accessoires want daarop zitten gigantische verschillen.

Er zijn natuurlijk nog andere factoren die mee je keuze kunnen bepalen zoals: digitale uitlezing, kracht van het instellicht, kan je de flitsbuis zelf vervangen, afstandsbediening, optische slave sensor, …
Ik zal ook niet beweren dat ik een expert ben op gebied van studioflitsen, de Linkstar is tenslotte mijn eerste.

De achterkant van de flits

Waarom de Linkstar?

Bij het overlopen van mijn vereisten kwam ik steeds uit bij een Elinchrom RX300 … tot ik bij het laatste item op mijn lijstje kwam: PRIJS. Ik twijfel er niet aan dat de Elinchrom zijn centen waard is als je hem regelmatig gebruikt. Maar omdat ik nog niet zeker ben welke richting ik uitwil met studioflitsen, kon ik de RX budgetair moeilijk verantwoorden. Zeker omdat ik in de Linkstar een alternatief zie, waarbij ik niet teveel toegevingen moet doen voor een fractie van prijs. De RX300 kost 750 EUR (ex.btw) en de Linkstar 167 EUR (ex.btw). Als je daarbij nog een reflector, softbox en reserveflitsbuis neemt, loopt het verschil nog verder op. Uiteraard moet je voor het geld van de Linkstar niet hetzelfde verwachten als een Elinchrom. Maar de Linkstar voldeed op papier aan mijn belangrijkste eisen.

Ik heb nog niet genoeg geshoot met de Linkstar om definitieve conclusies te trekken maar na een paar korte testjes wil ik dit al kwijt:

- MAXIMALE LICHTOPBRENGST: meer dan voldoende voor portret.
- MINIMALE LICHTOPBRENGST: Blij dat de Linkstar tot 1/32 kan want zelfs dit is soms nog teveel licht voor een portret met kleine scherptediepte.
- REGELBAARHEID: Traploze instelling werkt uitstekend ondanks dat er geen digitale display is. Ik krijg mijn belichting zo exact juist dat ik zelden nog belichtingscompensatie in RAW moet doen. Wat ook handig is, is dat de flits zelf ‘afflitst’ als je het vermogen verlaagt. Sommige flitsen doen dit niet waardoor je eerste flits na het verlagen van het vermogen, nog steeds het vorige (hogere) vermogen heeft.
- CONSISTENTIE: Mijn lichtmeter bevestigt dat de flits minstens tot 1/3 stop elke keer gelijk is.
- BOUWKWALITEIT: Degelijk (metaal) afgewerkt, alles voelt heel stevig aan (al zal de toekomst moeten uitwijzen of dit zo blijft).
- AFMETINGEN/GEWICHT: aan de grote kant maar niet te zwaar
- RECYCLEERTIJD: In elk geval snel genoeg, ik heb nog nooit moeten wachten tot de flits weer opgeladen was. Binnen ongeveer een seconde (op full power) kan je terug flitsen.
- FLITSDUUR: Dit zie ik voorlopig als het grootste nadeel van de Linkstar. Op papier bedraagt de flitsduur 1/700e maar in de praktijk is de flitsduur nogal lang. De maximale flitssynchronistatie van mijn camera (1/250) haal ik absoluut niet. Als ik met de Linkstar boven 1/100e ga, is de belichting niet volledig. Met mijn reportageflitsers, haal ik die 1/250 wel. Voor geposeerde shots (waarvoor ik de Linkstar voornamelijk wil gebruiken) volstaat 1/100 echter ruimschoots.
- ACCESSOIRES: Linkstar levert een aantal eigen softboxen, reflectoren, … tegen heel goedkope prijzen. Ik heb een Linkstar 70×100 softbox gekocht. Het heeft me 2 uur, veel spierkracht en de nodige vloeken gekost om het ding in elkaar te zetten (geen handleiding meegeleverd). De resultaten lijken op ‘t eerste zicht goed maar geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om die softbox uit elkaar te halen en bij een klant terug ineen te steken. Linkstar gebruikt trouwens de S-koppeling van Bowens waardoor je kan beschikken over tal van third party accessoires.
- PRIJS: Er bestaan nog flitsen in dezelfde prijscategorie maar Linkstar geeft volgens mij veruit de beste prijs/kwaliteit verhouding.

De flits met softbox (let niet op de rommel)

Eerlijk gezegd is de Linkstar het enige onderdeel van mijn recente aankopen waarvan ik niet zeker ben of ik nu de juiste keuze gemaakt heb. Teveel miskopen hebben me geleerd om meteen voor echt goed materiaal te gaan. En dan had ik in dit geval voor de Elinchroms moeten gaan. Maar het prijsverschil was toch echt te groot voor iets waarvan ik niet eens zeker weet of ik het vaak ga gebruiken. Morgen heb ik alvast twee shoots waarbij ik de Linkstar waarschijnlijk ga inschakelen, ik hou jullie op de hoogte.

Voorlopig heb ik (meer dan) genoeg geïnteresseerde koppels voor de gratis fotoshoot. Ik wil alvast iedereen bedanken die zich kandidaat gesteld heeft. Jullie krijgen allemaal vandaag nog een mailtje van mij.

Welk koppel wil er volgende week een gratis fotoshoot met me doen?

Wat bied ik?
- Een gratis fotoshoot van waarschijnlijk ergens tussen de 1 en de 3 uur.
- 4 gratis afdrukken naar keuze formaat 20×30 
- Een paar uurtjes pure fun
- Een exclusieve preview van mijn nieuw materiaal

Waaraan moet je voldoen? 
- Jullie zijn niet bang is te experimenteren en iets nieuws te proberen
- Je bent liefst maandag of dinsdag overdag enkele uurtjes beschikbaar (andere dagen en uren zijn eventueel ook mogelijk maar ‘t moet voor volgende weekend).
- Je kan beschikken over een gezellig huis/appartement.
- De romantiek en passie spat van jullie af en jullie zijn niet bang om dat ook te tonen.
- Jullie hoeven geen fotomodellen te zijn (maar het mag natuurlijk).
- Je geeft toestemming om de foto’s te gebruiken voor promotionele doeleinden.

Vanwaar die plotse gulheid?
- Ik loop rond met enkele ideetjes die ik wil uittesten
- Ik plan een Valentijnsactie waarvoor ik wat specifieke beelden kan gebruiken.
- Mijn koppelportofolio kan nog wat aanvulling gebruiken.

Ja, ikke! Ikke!
Stuur dan meteen een mailtje naar bert@x-pose.be met daarin:
- jullie namen
- leeftijd
- woonplaats
- enkele foto’s
- waarom willen jullie de shoot
- indien mogelijk ook enkele foto’s van jullie woonplaats.

En dan?
Ik laat jullie zo snel mogelijk weten of jullie de shoot hebben of niet. Ik kies zeker niet op basis van schoonheid of persoonlijke connecties, het hangt af van de foto’s en hun doel dat ik voor ogen heb. De niet geselecteerden, krijgen van mij een bon met 15% korting voor een fotoshoot.

!!!!!!!!DOEN!!!!!!!!

Het is ondertussen weer een paar maanden geleden dat een reeks stukjes schreef over LICHT (zie hier, daar, ginder, ginds en elders). Met de opbrengsten van de drukke decembermaand kon ik deze week weer wat nieuwe spullen kopen die me kunnen helpen bij het temmen van het licht. In de komende dagen zal ik proberen het één en ander te schrijven over het wat en waarom van het nieuwe materiaal.

Ik geef toe (anders doet iemand anders het wel) dat ik eigenlijk gewoon een klein jongetje ben die dolblij is als hij nieuw speelgoed krijgt. Toch heb ik me niet tot impulsaankopen laten verleiden en mezelf verplicht om mijn aankopen te doen als een verantwoord huisvader en toekomstgerichte bedrijfsleider. Mijn ouders beginnen zelfs stilletjes te hopen dat ik toch ooit volwassen zal worden.

Ik streef altijd naar het evolueren in mijn fotografie. Dit doe je uiteraard door te leren, experimenteren en ervaring op te doen. Het nodige materiaal speelt in de evolutie ook een rol. Het is natuurlijk waar dat een slechte fotograaf geen topper wordt enkel omdat hij een fortuin aan materiaal heeft en dat een goeie fotograaf met een wegwerpcamera nog iets moois kan produceren. Maar ‘t is ook zo dat diezelfde goeie fotograaf nog veel mooiere dingen kan creëren als hij over het juiste materiaal beschikt.

Vorige maand heb ik ook geleerd dat productiviteit een sleutelwoord is als je fotografie als beroep wil uitvoeren. Door de vele opdrachten en de zeer strakke deadlines besefte ik dat het allemaal sneller, vlotter en effectiever moet gaan. En aangezien ik niet wil bezuinigen op kwaliteit, moet ik ervoor zorgen dat ik dezelfde kwaliteit op een vlottere manier kan bereiken.
Een deel van mijn aankopen geeft me op zich geen nieuwe mogelijkheden maar zorgt wel dat ik hetzelfde resultaat sneller kan bereiken. Bovendien hebben dergelijke aankopen ‘in de breedte’ het voordeel dat je meer backups hebt.

Heel dapper dat je al tot hier in de tekst geraakt ben, terwijl je eigenlijk gewoon wil weten wat ik nu gekocht heb. Awèl:

- 1 Linkstar studioflits van 250Ws
- 1 softbox voor de studioflits
- reserve flitsbuis en instellamp voor de studioflits
- 1 Hama hotshoe naar X-contact adapter
- 1 rol zwarte gaffer tape
- 1 Manfrotto Nano lichtstatief
- 1 Manfrotto Lite-Tite with umbrella adapter
- 1 doorzichtige Elinchrom paraplu 85cm
- 3 Pocket Wizzard radio triggers
- kabeltjes voor de Pocketwizzards
- 1 tweedehands reportageflits
- 1 Sekonic L-358 lichtmeter

Ik zal volgende week mijn keuzes en eerste bevindingen uitgebreid documenteren in enkele nieuwe Licht-artikeltjes.

Al de foto’s in deze post zijn enkele snelle testjes met de studioflits+softbox, ingesteld met de waarden van de lichtmeter en aangestuurd door de radiotriggers. Buiten een batch conversie naar sepia en het kadertje is er geen enkele postproductie bij te pas gekomen.