Een dikke tien jaar geleden werd het kleine waterkansje op een professionele basketcarrière zorgvuldig getorpedeerd door het rebelleren tegen mijn toenmalige coach. Door schade, schande en de nodige jaren wijs geworden, voer ik sindsdien alle opdrachten van mijn coaches uit (hopelijk lezen er enkelen niet mee). Toen Steve, de coach van mijn huidige (niet erg succesvolle) ploeg, me vroeg om foto’s te maken van zijn dochtertje Tess, voerde ik de opdracht dan ook meteen uit.

Op donkere dagen werk ik meestal met mijn flits en diffusiepaneel maar deze keer koos ik voor een grote (110cm) doorschijnend witte paraplu. Kleine baby’s blijven ter plaatse liggen of zitten en kleuters kan je mits enkele truukjes wel even op dezelfde plaats laten zitten/staan/liggen. Maar éénjarigen hebben vaak veel ruimte nodig als je de foto’s spontaan wil houden. Zoals verwacht liet Tess me in enkele minuten alle hoeken van de kamer zien. In dergelijke omstandigheden is het bijna onmogelijk om de positie van flits en paneel constant aan te passen. Tegen dat alles op z’n plaats staat, zit je onderwerp al in een andere hoek van de kamer.
Daarom koos ik ervoor om met een paraplu te werken. Het licht van de paraplu is een beetje minder zacht dan het licht van het paneel (grotere lichtbron) maar toch nog zacht genoeg om mooie resultaten te boeken. Om het licht nog wat zachter te maken, flits ik niet doorheen de doorschijnende paraplu richting het onderwerp. Ik gebruik de paraplu als een standaard witte of zilveren paraplu en laat het licht dus weerkaatsen in de paraplu om zo het onderwerp te belichten. Dit is niet de meest lichteffectieve techniek, want er gaat heel wat licht ‘verloren’ omdat er maar een deel van het licht gereflecteerd wordt door de paraplu. Het licht dat door de paraplu gaat is echter niet verloren. Het weerkaatst tegen muren en plafond waardoor het de kamer lichter maakt en automatisch als invullicht gaat fungeren. Bij fellgekleurde muren of plafonds moet je wel opletten dat het gereflecteerde licht geen kleurwaas veroorzaakt op je onderwerp (bij zwart/wit is dit uiteraard geen probleem.

De flits is draadloos, werkt op batterijen en staat samen met de paraplu op een statief. Het geheel is zeer snel bij te stellen en te verplaatsen waardoor ik Tess kon volgen terwijl ze speelde. Daardoor vermijd je heel wat typische ‘net te laat beelden’ bij kinderfotografie.
Wanneer ik met mijn paneel werk, stel ik de camera en de flitskracht meestal manueel in. Zolang de kinderen min of meer op dezelfde afstand van het paneel blijven, blijft de belichting dan correct. Wanner ze naar of van het paneel weg bewegen kan ik met mijn vinger op het diafragmawieltje en wat ervaring de belichtingsverschillen meestal goed opvangen. De draadloze automatische flitsmeting gebruik ik meestal niet omdat ik daardoor meer foto’s mis dan in pure manuele mode.
i-TTL (de draadloze flitsmeting van Canon) werkt stukken beter in combinatie met de paraplu voor close-up portretten. Bij een aantal foto’s van Tess heb ik hier dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. De camera stond manueel op 1/80e-F/2 tot F/3.5-100iso. De flits zorgt dan zelf voor de juiste hoeveelheid licht voor een goeie belichting. Meestal zet ik de flitscompensatie op +1, maar da’s waarschijnlijk persoonlijke voorkeur. De resultaten zijn niet altijd superconsistent waardoor je in de RAW-conversie regelmatig een half stopje moet compenseren.

FOTO: 1/80 – F/3.5 – 100iso – 50mm
Hier gebruikte ik nog een extra draadloze flits om de achtergrond (dezelfde rode muur als op de volgende foto) lichter te maken.

FOTO: 1/80 – F/2.5 – 100iso – 50mm

FOTO: 1/80 – F/2.5 – 100iso – 50mm

FOTO: 1/80 – F/3.5 – 100iso – 50mm
Deze foto is een goed voorbeeld van hoe je daglicht kan nabootsen met flitslicht. De flits met paraplu staat net achter het hoekje.

FOTO: 1/80 – F/2 – 100iso – 50mm

FOTO: 1/80 – F/2 – 100iso – 50mm

FOTO: 1/80 – F/2.5 – 100iso – 50mm

FOTO: 1/80 – F/2 – 100iso – 50mm
Ik hou wel van verschillende bronnen met verschillende kleurtemperatuur in één foto. Dat is niet altijd makkelijk om te combineren maar als het lukt kan het voor een kleurig geheel zorgen. De witbalans staat hier afgesteld op het flitslicht waardoor de huidtinten natuurlijk overkomen. Links op de achtergrond zie je de warme kleur van kunstlicht terwijl je achter Steve nog net een streepje koud avondlijk buitenlicht ziet.

FOTO: 1/80 – F/2 – 100iso – 50mm

Tess, Steve en Nathalie, bedankt voor de leuke shoot, de frisse pint en de gezellige babbel. En minstens evenveel dank voor het helpen bij het vervangen van mijn lekke band na een dispuut met jullie trottoir.