Mijn tripje naar Parijs was zeker niet bedoeld als fotoexcursie. De reflex zat in mijn rugzak maar ik heb nog het meeste foto’s gemaakt met mijn compactje dat ik snel uit mijn jaszak kon halen. Een beetje rondslenteren en misschien af en toe een snapshotje maken was zowat het meest ambitieuze van mijn plannen. Veel plannen waren er trouwens niet. Ik hou er niet van om te reizen met een lijstje bezienswaardigheden in het achterhoofd. Ik laat het me liever allemaal een beetje overkomen en volg de inspiratie van het moment. Op die manier zal ik ongetwijfeld dingen missen die de hordes hypergeorganiseerde groepjes Japanners wel zien. Maar een toevallige ontdekking van een rustig parkje, vind ik eigenlijk leuker dan een Eiffeltoren.

Ik wou me vooral te voet verplaatsen omdat je zo het meeste ziet. Hoewel het centrum van Parijs toch een 6-7 kilometer van ons hotel lag, besloot ik dan ook te voet te gaan. Na afscheid genomen te hebben van mijn vrouwke die aan haar werkdag begon, volgde ik de Seine richting centrum. Echt veel was er niet te zien de eerste kilometers maar ik heb toch een lekkere koffie gedronken. Het tweede stuk was mooier maar toen ik in hartje Parijs aankwam, maakte een beginnende blaar duidelijk dat ik toch beter mijn wandelschoenen meegenomen had.

Als ik ergens heen ga, kijk ik op voorhand vaak of er geen geocaches in de buurt zijn. Heart of Paris bleek een leuke manier om het historische centrum eens te verkennen. De verschillende waypoints (tussenpunten) brachten me op een aantal bekende en minder bekende plekjes. Het was wel even spannend om in dit toeristische deel de ’schatkist’ op te vissen zonder de aandacht te trekken. Na nog een terraske, besloot ik gezien de ondertussen volgroeide blaar, toch maar de metro terug naar het hotel te nemen.

Op dag twee had de blaar de afmetingen van een stuk van 2 EUR, dus besloot ik nog een paar geocaches te doen die min of meer in de buurt van een metrostation lagen. High on the Hill bracht me naar Montmartre. Onder een heerlijk lentezonnetje genoot ik dankzij Silver 14 van de rust op het kerkhof van Montparnasse. Een beetje verder vond ik Fenêtre sur cour in de tuinen op het dak van het treinstation van Montparnasse.
De dag werd afgesloten met een gezellige fondue met madam in de quartier latin. Samen nog een romantisch wandelingetje maken bleek niet evident met mijn blessures.

De derde dag heb ik nog even dag gaan zeggen aan Jim Morisson op het Père Lachaise kerkhof. Verder ben ik op jacht gegaan naar een cadeautje voor de kindjes en heb ik van op enkele terraskes wat naar de mensen gekeken.

Tijdens de terugreis ontdekte ik op het Thalystoilet nog een leuk lichteffectje. De twee verticale lampjes die in de spiegel verwerkt waren, gaven originele ‘catchlights’

Als afsluiter werden we nog getrakteerd op een mooie zonsondergang door het treinraampje.

En nu … terug aan het werk. Mijn bureau/studio is helemaal geschilderd en het werk dat zich opgehoopt had tijdens mijn tripje is zo goed als afgewerkt. Nu ga ik me wat bezighouden met de grote kuis van mijn kasten en schuiven en de inrichting van mijn werkplekje.

De madam moest van maandag tot woensdag voor ‘t werk naar Parijs. Bij wijze van een late Valentijn, mocht ik haar vergezellen. Ik was al een paar keer eerder in Parijs geweest maar aangezien ik niet zo’n stadstoerist ben, heb ik nooit de tijd genomen om de stad te verkennen. Maar als je de kans krijgt om bijna gratis mee te gaan en nood hebt aan een paar dagjes weg van het werk, kan je natuurlijk niet neen zeggen. Terwijl Nancy een hoop saaie werkjes voorgeschoteld kreeg, mocht ik dus de toerist uithangen.

Het was vanmorgen 4 uur toen ik de verf van mijn handen waste en eindelijk in mijn bed in kroop. Mijn brein functioneert na de korte nachtrust niet goed genoeg om een samenhangend verslagje te schrijven van het tripje. Voorlopig zullen jullie het dus moeten doen met enkele foto’s.

De schilderwerken in mijn bureau/studio zijn trouwens bijna afgerond. Als ik vanavond nog ergens een greintje energie vind, doe ik de finishing touches.

Ik trek er even tussenuit. Dus geen blogpostjes tot (ten vroegste) donderdag.

Naast mijn werk voor particulieren, fotografeer ik ook regelmatig voor bedrijven. Dit is een deel van mijn activiteiten dat ik dit jaar verder wil gaan uitbouwen. Meestal wordt ik gevraagd voor portretten en reportage maar af en toe wordt er ook al eens een product voor mijn lens geschoven.
Bij mijn werk voor privé personen ga ik vaak ontspannen, creatief en improviserend te werk. Bedrijfsfotografie vraagt meestal een ander aanpak.

Om te beginnen hebben de meeste bedrijven een welomlijnd doel voor ogen voor de foto’s (en terecht). Je mag nog de mooiste en creatiefste foto’s maken ter wereld, maar als ze niet geschikt zijn voor het beoogde doel, heb je gefaald als fotograaf. Daarom is het belangrijk om de klant uit te horen tot je zeker bent dat je het doel begrepen hebt. Sommige klanten weten bijna perfect hoe de foto’s er moeten uitzien maar meestal laat men de invulling van het doel aan mij over. Ik probeer dan met een idee te komen dat logistiek, budgetair en esthetisch gezien aan de vereisten voldoet. Ik overloop mijn ideeën ook uitgebreid met de klant.

Een tweede factor die vaak (bijna altijd) een grote rol speelt, is TIJD. Meestal is er geen tijd om op het moment van de shoot nog te gaan experimenteren. Dit kan je alleen maar opvangen door je heel goed voor te bereiden: locatie bekijken, testshots maken, alternatieven voorzien, …

De foto’s hieronder zijn gemaakt in opdracht van één van mijn vaste bedrijfsklanten. De opdracht bestond uit 3 delen:
- algemene groepsfoto voor gebruik op website (en ook als aandenken)
- foto’s van kleine specifieke groepjes (voor website en mailing naar klanten)
- krachtig groepsportret van de field technicians omdat hun service een belangrijke troef is (website + mailing)

Veel van hun mensen zijn voortdurend de baan op, maar één keer per jaar komen ze allemaal samen voor hun algemene vergadering(en), gevolgd door een plezante nieuwjaarsactiviteit. Dit is dan ook de enige dag op een heel jaar tijd waarop deze foto’s gerealiseerd kunnen worden.
Omdat het werk die dag gewoon doorgaat en er ook een drukke vergaderingsplanning is, blijft er slechts heel weinig tijd over om de foto’s te maken. Daarom moest dit alles tot in de puntjes voorbereid zijn.

1. Groepsportret

Ik ken het bedrijf na al die jaren wel, maar toch ben ik de dag voor de opdracht, de locatie nog eens gaan verkennen. Er kan immers vanalles gewijzigd zijn sinds je laatste bezoek. Een foto van een groep mensen lijkt al snel op een ordinaire klasfoto, dus daarom ging ik op zoek naar een andere hoek. Het nieuwe asfalt van de parking, leek me een geschikte neutrale achtergrond.

Om iedereen duidelijk op de foto te krijgen wou ik vanuit vogelperspectief fotograferen. Daarom vroeg ik om een heftruck (uit het magazijn) met een pallet erop klaar te zetten voor de volgende dag.
Dit was de dag van de recente grote storm en het was onduidelijk hoe het weer zou evolueren de volgende dag. Daarom voorzag ik ook een plan B. In het magazijn vond ik één ruimte die groot genoeg was om iedereen samen te brengen. Ik maakte een aantal testshots, noteerde alle instellingen en markeerde de positie van lichtbronnen en camera met tape.

Op de dag zelf arriveerde ik ruimschoots op tijd om alles nog eens te bekijken en op te stellen. De groepsfoto bleek buiten te kunnen doorgaan dus werd de heftruck geplaatst terwijl de mensen naar de parking liepen. Het is niet eenvoudig om een groep uitgelaten collega’s min of meer deftig te positioneren. Gelukkig kon ik rekenen op de kordate marketing verantwoordelijke om alles in goede banen te leiden alvorens me door de heftruck naar boven te laten tillen.
Ik koos voor een groothoeklens om genoeg scherptediepte te hebben bij het aanwezige licht. Omdat het licht zeer wisselvallig was, heb ik ook mijn flits op de camera gezet. Door invulflits te gebruiken kon ik de harde schaduwen bij zonlicht een beetje verzachten.

Mocht ik een uur krijgen om het groepsportret te maken, zou het ongetwijfeld beter geworden zijn maar ik had net 5 minuten voor de volgende vergadering begon.

2. Kleine groepjes

Men wou graag neutrale foto’s van verschillende kleine groepjes om de medewerkers waarmee verschillende klanten te maken hebben een gezicht te geven. Terwijl de vergadering bezig was, toverde ik een leegstaand bureau (in aanbouw) om tot een geïmproviseerde studio. Dit ging zeer snel omdat ik ook de vorige dag deze locatie uitgebreid getest had. Erg creatief is de belichting niet maar het moest allemaal zo neutraal mogelijk zijn en om snel te werken moest ik een 8-tal groepjes kunnen fotograferen zonder wijzigingen aan het licht.  

Het hoofdlicht komt van een studioflits met grote softbox (een beetje links ten opzichte van de camera-as) om een zo egaal mogelijke belichting van iedereen in het groepje te bekomen. Om de muur die als achtergrond fungeerde, volledig wit te maken, werder er twee kleine flitsen op gericht. Een testfoto bewees dat ik de vorige dag alles goed genoteerd en gemarkeerd had.

De groepjes werden snel naar binnen geleid en terwijl de ene groep gefotografeerd werd, werd de volgende al klaargezet. Een tiental snelle foto’s per groepje en dan de volgende. Op een tiental minuutjes was elk groepje gefotografeerd. Ook hier weer bleek de goeie communicatie met de marketing manager, goud waard. Doordat zij lijstjes had van de personen in elk groepje, werd er niemand over het hoofd gezien en verliep alles zeer snel.

3. Powerportrait Field Technicians

Een goeie service is een grote troef van dit bedrijf. Hun team van uitstekende buitendienst techniekers die eventuele problemen snel bij de klant zelf kunnen oplossen, is daar een belangrijk onderdeel van. Daarom wilden we een krachtig portret van deze groep.
Mijn oorspronkelijke plan was om deze mensen te fotograferen voor hun goed uitgerust service wagens maar toen ik naar de locatie reed, zag ik de dramatische wolken die een mooie achtergrond zouden kunnen vormen. De verantwoordelijke stemde in met het idee. De groep was trouwens ook al gefotografeerd in de geïmproviseerde studio om op zeker te spelen.

Terwijl de techniekers naar de parking kwamen, stelde ik mijn camera in om de achtergrond 2-3 stops te onderbelichten om een dramatische wolkenpartij te verkrijgen. Ik stelde de techniekers op in V-vorm en fotografeerde van onder ooghoogte om het geheel nog dramatischer te maken. Een draagbare draadloze flits werd rechts van de camera geplaatst om de techniekers correct te belichten. Dankzij de flitsmeter werd snel de juiste positie en sterkte van de flits bepaald. In minder dan 3 minuten, stonden de foto’s op de geheugenkaart.

Ik kon het niet laten om nog wat photoshopbewerkingen op deze foto los te laten. Waarschijnlijk zal de originele gebruikt worden maar de techniekers zullen de variaties misschien ook wel weten te appreciëren.

Creativiteit komt niet altijd op de eerste plaats in de bedrijfsfotografie. Maar ik hou van de technische uitdagingen van het genre. Bovendien brengt het me vaak op interessante plaatsen waar ik anders nooit zou komen. Meestal slaag ik er trouwens wel in om één of ander creatief idee zoals het techniekersportret mee in de opdracht te smokkelen.

Mijn planning was nog niet deftig aan mijn blog toevertrouwd of ze viel al in het water. Een telefoontje van de school gewaagde van het feit dat Kobe ‘zo een beetje flauw gevallen was’. Als ongeruste vader liet ik uiteraard meteen mijn borstels en plannen vallen om Kobe te gaan ophalen.

Ik verwachtte ergens in een hoekje een uitgetelde kleuter te vinden maar in de plaats daarvan zag ik een actieve spelende peuter. Toen hij mij zag, werd hij plots een stuk minder actief en zei met een zeurstemmetje: “papa, ik ben een beetje ziek”. Het acteertalent van mijn zoon kennende, werd mijn ongerustheid plots een stuk minder. Voor alle zekerheid zijn we toch maar naar de dokter gegaan aangezien hij de vorige dag ook al iets gezegd had van pijn aan zijn oor. Ik heb zelf een meer dan gemiddelde portie oorproblemen gehad, dus wanneer de woorden ‘pijn’ en ‘oor’ in één zin voorkomen, neem ik geen risico’s.

Na anderhalf uur verhaaltjes voorgelezen te hebben in de wachtkamer (uit de flair, knack en autogids), wees de dokter een oorpropje aan als de (niet verontrustende) oorzaak van de oorklachten. Ander claims als ‘ik heb een oor-/oog-/mondontsteking’ konden op geen enkele manier hard gemaakt worden.

Zachte weefsels in harde objecten veranderen is iets waar ik nooit in uitgeblonken heb, dus kon ik ook deze keer van mijn hart geen steen maken. Kobe is dan maar de rest van de dag thuis gebleven. Ik heb nog wel enkele dringende dingen kunnen afwerken maar heb verder vooral genoten van een ongepland mannen-onder-elkaar-moment. Mijn bureau/studio heeft nooit eerder vluchtneiginging vertoond, dus zal het ook deze keer wel niet weglopen zeker?

Een goeie blog moet naar verluid zeer regelmatig, bij voorkeur dagelijks, voorzien worden van nieuwe content. Aangezien mijn vorige post van bijna een week geleden dateert, ben ik dus niet goed bezig. Zelfs mijn doelstellig van drie stukjes per week lijkt sommige weken moeilijk haalbaar. Bij het bekijken van mijn statistieken merk ik gelukkig dat de bezoekersaantallen redelijk stabiel blijven na enkele dagen zonder nieuw leesvoer. Ik ga er dus maar van uit dat u mijn onregelmatigheid met de mantel der liefde bedekt.

Workload is de voornaamste oorzaak van mijn slechte blogmomenten. Deze week is het weer van datte. Er moeten namelijk een aantal opdrachten dringend afgewerkt worden, een reisje voorbereid worden, enkele sociale verplichtingen nagekomen worden en dan probeer ik nog een goeie papa/man te zijn. Alsof dat nog niet genoeg is voor een man (die zoals algemeen geweten, niet kan multitasken), ben ik ook nog ingrijpende infrastructuurwerken begonnen in het X-Pose hoofdkwartier.

Mijn bureau was oorspronkelijk een kamer van aangename afmetingen maar mijn bewegingsvrijheid werd drastisch beperkt toen mijn vrouw jaren geleden haar eigen kiné-praktijk wou starten en de ruimte in twee gedeeld werd. Ondertussen is het toch al enkele jaren geleden dat ze voor een andere carrière koos en de praktijk haar bureau werd. Aangezien Nancy van achter dat bureau al menig chaotische administratieve blunder van mij heeft weten recht te zetten, gun ik haar die ruimte uiteraard. Maar door de opdeling van de ruimte gaat er heel wat ademruimte verloren. Daarom werd besloten om de ruimte te herstellen in haar oorspronkelijke afmetingen.

Hieronder zie je het gedeelte van de ruimte waar Nancy haar bureau had. Rechts zie je de kast die gebruikt werd om de ruimte in twee te delen en meteen wat bergruimte te creëren. Aan de rechterkant van de kast, staat mijn bureau.

De beslissing om de tussenmuur/kast te verwijderen, werd al een hele tijd geleden genomen. Het heeft heel wat denkwerk en gekribbelde plannekes gevraagd voor de werken uiteindelijk konden beginnen. Ik wil van deze kamer namelijk een polyvalente ruimte maken die bruikbaar moet zijn voor 3 verschillende doelen:

- bureau: een aangename en praktische werkplek om dagdagelijks foto’s te bewerken, bestellingen te verzorgen, administratieve taken te vervullen, …
- meeting room: ik ontvang geregeld klanten bij me thuis om reportages te bespreken, mijn werk te tonen, videomontages af te werken, … Er moet ruimte zijn om deze klanten comfortabel te kunnen ontvangen.
- studio: Dit wordt ongetwijfeld het moeilijkste. De ruimte is op zich al iets te klein om aan de eisen van een klassieke studio te voldoen. Gelukkig ben ik geen klassieke fotograaf en denk ik een aantal manieren gevonden te hebben om de ruimte optimaal te benutten. Het werken in een klassieke studio spreekt me trouwens niet erg aan. Het liefst werk ik buiten maar de eeuwige herfst maakt dat regelmatig onmogelijk. Ik shoot ook het liefst in de buurt om te vermijden dat ik veel tijd verlies en mijn vervoersonkosten moet doorrekenen aan klanten die verder weg wonen. Daarom wil ik graag een alternatief hebben voor als ik buiten niet kan fotograferen. Na wat opzoekingswerk, heb ik het plan laten varen om hier in de buurt een hangar of iets dergelijks te huren. Zaventem en omgeving staat niet meteen bekend om zijn goedkope huurtarieven en momenteel kan ik een dergelijke grote kost niet rechtvaardigen. In de toekomst zal het er wel van komen, maar voorlopig kan ik (hopelijk) verder in mijn thuisstudio.

De eerste fase van de werken is het creëren van de ruimte. Dit is een logistieke nachtmerrie omdat ik ten allen tijde moet kunnen blijven werken en de plaats om dingen weg te zetten buiten mijn bureau beperkt is. De enige oplossing is om in stukjes te werken en constant alles verplaatsen om aan het volgende stukje te beginnen.

Ik begon vorige zaterdag, met het vrijmaken van de achtermuur en de eerste schilderactiviteiten. Mocht de ruimte een pure studio worden zou ik gekozen hebben om de ruimte volledig matzwart (of heel donker grijs) te schilderen. Aangezien de ruimte redelijk beperkt is, is zwart de beste keuze om ongewenste reflecties van flitsen te vermijden.
Een zwarte kamer is echter niet meteen aangenaam om dagelijks in te werken of klanten te ontvangen. Kleur op muren of plafond is ook niet aangewezen aangezien dit rare kleurzwemen kan veroorzaken wanneer er licht op reflecteert. Daarom koos ik voor een combinatie van licht- en donkergrijs.

De achtermuur en een stukje van het plafond is ondertussen lichtgrijs en gisteren heb ik met de hulp van mijn buurman de kasten die de scheiding vormden tussen de twee bureaus tegen de achterwand geplaatst. Hierbij dien ik nog te vermelden dat het losmaken van de kasten een onaangename verrassing was. Mijn vader heeft de constructie inderdtijd gemaakt en bij het ontmantelen daarvan bleek al snel dat zijn grondigheidsobsessie stilaan de spuitgaten uitloopt. Zowel op gebied van kwantiteit als kwaliteit had hij zich volledig laten gaan met de vijzen. Het heeft me meer dan 6 uur en pijnlijke spieren gekost om meer dan 100 (jaja honderd) vijzen los te maken. Maar aangezien de kasten als scheidingsmuur een zekere stevigheid moesten hebben, is het hem vergeven.

Nu de kamer terug één grote ruimte is, ziet het er al een stuk beter uit en zal het makkelijker zijn om de volgende fases af te werken. Ik hoop vandaag nog het plafond verder te schilderen alsook een muur. Morgen wil ik dan de twee resterende muren in het donkergrijs kunnen schilderen. Ik hoop tegen vrijdag alles min of meer op zijn plaats te hebben.
Daarna volgen er nog heel wat belangrijke taken: plinten zetten, lamp hangen, kabelgoot trekken, zeteltje kopen, studiobenodigdheden plaatsen, … Maar in principe kan ik vanaf volgende week terug min of meer normaal aan mijn bureau werken en al een paar tests doen ivm de haalbaarheid als studio.

Wordt vervolgd …

Ik beloofde jullie eerder dat ik jullie zou weten te zeggen hoe Kobe’s verjaardagsfeestje verlopen is. We hadden er eerlijk gezegd een beetje schrik voor maar die was onterecht. We hadden onze handen vol met gevaarlijke situaties vermijden, pannekoeken rollen, fristi serveren en de toiletfiles onder controle te houden. Maar al bij al mogen we stellen dat Kobe’s vriendjes en vriendinnetjes zich weten te gedragen.

Hoogtepunt voor Kobe, waren natuurlijk de cadeautjes. Kobe is heel sociaal maar af en toe wordt hij graag met rust gelaten. Ik denk dat hij bij momenten ook liever op z’n gemak met zijn nieuwe speelgoed had willen spelen dan volle bak feest te vieren.

Na een half uurtje stoom afblazen in de tuin, werden de energiereserves gulzig aangevuld met een onuitputtelijke voorraad pannekoeken en wafels.

We hadden wat spelletjes in het achterhoofd maar hebben die niet naar het actieve gedeelte van onze hersenen moeten verplaatsen. Deze bende amuseerde zich zo goed samen, dat we hen maar laten doen hebben.

Een zeer populair spel, bleek “gaatjes boren in de buik”.

Voor herhaling vatbaar maar gelukkig maar één keer per jaar.

Er zijn nog een paar nieuwe speeltjes die tot op heden onbesproken bleven.

Ik heb er heel lang over getwijfeld, maar uiteindelijk heb ik dan toch maar geïnvesteerd in een setje Pocketwizards.
Voor wie niet bekend is met de zaktovenaars: Eigenlijk is een pocketwizard niet meer dan een zender en/of ontvanger om een flits op afstand te laten afgaan. Pocketwizards werken met radiogolven en dat maakt hen veel betrouwbaarder dan infraroodzendertjes. Er zijn veel alternatieven op de markt maar de Pocketwizard wordt toch zo’n beetje algemeen aanvaard als DE professionele standaard. Ze worden algemeen geroemd over hun betrouwbaarheid, constructiekwaliteit en de grote werkafstand.
Waarom dan zo lang twijfelen? Wel … Pocketwizards zijn pokkeduur. Voor een setje van 2, betaal je bij Servix 350 EUR (zonder BTW). En dan hebben we het nog over de goedkope versie, de PLUS II. De Multimax is nog duurder.

Toch ben ik blij dat ik ze in mijn fototas gehaald heb. Voorheen gebruikte ik de Canon ST-E2 infrarood transmitter om mijn flitsen draadloos aan te sturen. Het grote voordeel daarvan tov de Pocketwizards is dat je nog steeds gebruik kan maken van allerlei gesofistikeerde functies op je flits (TTL, high speed sync, flitscompensatie, …). Maar aangezien ik bijna altijd de controle van manuele instellingen verkies, gebruikte ik die geavanceerde functies zelden.
Het grote nadeel van infraroodcommunicatie is dat zender en ontvanger elkaar moeten kunnen ‘zien’. Je flits achter een hoekje zetten of achter de camera wordt al snel een probleem. Binnen, in een beperkte ruimte wordt het infrarode licht weerkaatst door de muren waardoor het systeem daar meestal naar behoren werkt, maar in open lucht, is de communicatie een heel stuk minder betrouwbaar. Met de pocketwizards stelt dit probleem zich niet.
Bij enkele foto’s van Jessica Alba wou ik de glasdals op de achtergrond verlichten. Mijn flits stond 3 kamers verder om door een venster de achterkant van de glasdals te belichten. Met de ST-E2 zou dat nooit gelukt zijn, met de pocketwizards is het geen probleem.

Ik blijf de ST-E2 echter een zeer nuttig apparaat vinden, dat ik zeker zal blijven gebruiken voor reportages e.d. Maar voor mijn portretwerk, zijn de pocketwizards de beste keuze.

Mijn keuze was gevallen op de 3x de Pocketwizard Plus II (rechts op de foto). Deze onlangs vernieuwde versie is zowel zender als ontvanger. Als je ‘m aan de flits hangt, wordt hij automatisch ontvanger en als je ‘m op de camera zet, is het een zender. De oudere versie (Plus) bestaat uit een aparte zender (links op foto) en ontvanger (midden) maar is verder identiek aan de Plus II. Bij Servix hadden ze nog zo’n zender en ontvanger van het vorige model die ik voor een zacht prijsje kon kopen. Omdat het voor mij eigenlijk geen verschil maakt, heb ik nu dus een zender en een ontvanger van het vorige model. Met daarnaast een Plus II.

Pocketwizards kunnen ook gebruikt worden om je camera op afstand te bedienen. Ik zou het graag eens proberen maar helaas is het daarvoor noodzakelijke kabeltje echt gigantisch duur, in elk geval te duur om wat mee te spelen. Maar het komt er ooit wel.

Beste passionele lover,

Gisteren zag ik Cupido maar hij had geen tijd voor een praatje. Onze schaarsgeklede, gevleugelde vriend heeft het immers razend druk met het slijpen van zijn pijlen en het opspannen van zijn boog want … Valentijn komt eraan. Laat ik de engel der liefde maar een handje helpen, dacht ik bij mezelf.
Om te vermijden dat Valentijnsdag uitloopt op een nachtje alleen op de sofa omdat je een nieuwe mixer/stropdas voor je partner gekocht hebt, presenteer ik:

de Passion Portraits Special !!!

Wat houdt deze promotie in?

- Fotoshoot van ongeveer anderhalf uur binnen een straal van 15km rond Zaventem (0,3 EUR per extra km).
- Alle geslaagde foto’s worden individueel geoptimaliseerd en online geplaats in je eigen webgallery.
- Uit de selectie kan je 2 foto’s kiezen die afgedrukt worden op formaat 20×30 cm (bijbestellingen in verschillende formaten zijn uiteraard mogelijk).
- Je absolute favoriet wordt geleverd als een indrukwekkende art-print, geplastificeerd en gekleefd op 6mm forex (kunststof plaat). Dit is niet zomaar een grote foto maar een unieke kunstwerk dat je meteen boven je bed kan hangen. Een dergelijke art-print komt in elk interieur tot zijn recht en behoudt zijn kwaliteit veel langer dan een gewone fotoposter.
- Je ontvangt een cadeaubon in een wel heel originele valentijnsverpakking.

Uit liefde voor de liefde bieden we je de Passion Portrait Special tot eind februari aan voor slechts 240 EUR.

Dit is je kans om foto’s te laten maken waarop de liefde, vriendschap, vertrouwen en passie tussen jullie vereeuwigd worden.
Bovendien is de fotoshoot zelf een unieke gelegenheid om samen eens iets origineel, spannend en onvergetelijks te doen.

Je kan hier alvast een paar voorbeeldjes van een dergelijke fotoshoot bekijken.

Deze promotie is slechts geldig tot het einde van de maand en we weten allemaal dat februari nu niet meteen bekend staat als een lange maand, dus …

Bel me, schrijf me, laat me vlug iets weten! Geef me een teken, hou je van hem/haar!!!

Bedankt,
Bert

PS: Stuur deze boodschap ook gerust door naar vrienden en familie.

What can I say?
Number 3 is on the way!!!

Met veel, hééééél veel trots, kan ik jullie vertellen dat Kobe en Maya er in augustus een broertje of zusje bijkrijgen. We kijken er allemaal naar uit.
Bij deze waarschuw ik jullie alvast dat mijn blog dan ongetwijfeld overspoeld zal worden met foto’s van ons nieuwste modelletje.