Soms … maak je zo’n foto die je steeds opnieuw gaat bekijken.
Soms … maak je een beeld waarbij alle puzzelstukjes in elkaar vallen op het perfecte moment.
Soms … krijg je een tafereel voor je lens waarbij de emotie alle technische onvolmaaktheden irrelevant maakt.
Soms … creëer je iets waarvan je weet dat je het binnen jaren nog goed gaat vinden ongeacht de evolutie die je in die tijd zal doormaken.

Meestal … wordt mijn mening over zo’n foto niet gedeeld door anderen. Maar laat ik me daar nu eens niks van aantrekken en gewoon blij zijn dat ik de auteur van deze foto ben.

Kobe heeft een beetje een haat/liefde verhouding met de turnkring. Het is de laatste weken steeds een heel gedoe om hem te overtuigen om te gaan turnen. Maar als ik dan stiekem aan de deur ga gluren zie ik dat hij zich geweldig amuseert. Als hij het niet graag doet, zou hij van mij absoluut niet moeten gaan. Ik veronderstel dat hij net als zijn papa gewoon wat last heeft om uit zijn fauteuil te komen.
Ik had een beetje gevreesd dat hij niet veel zin zou hebben om mee te doen met het jaarlijkse turnfeest maar mijn vrees bleek ongegrond. Show verkopen voor enkele honderden mensen behoeft blijkbaar geen extra motivatie.

De voorzitter van de turnkring had me gevraagd of ik wat foto’s wou nemen. Ik weet dat hij niet van me verwacht dat ik daar een hele reportage van maak. Maar omdat ik weet hoeveel tijd en energie het bestuur en de begeleiders elke week steken in het plezier van mijn kind, vond ik het niet meer dan normaal om toch te trachten een paar goeie foto’s te maken.

Het mag gezegd worden dat ze daar bij de turnkring weten hoe ze een show moeten organiseren. De sporthal was omgetoverd tot een kruising tussen het sportpaleis en een moderne danstempel. Het oog werd verwend met een uitstekende lichtinstallatie maar zoals zo vaak zijn dergelijke verwennerijen niet meteen cameravriendelijk. Grote contrasten, snel veranderende lichtsituaties en verschillende kleuren zijn een hele uitdaging bij het fotograferen. Mocht dit een officiële opdracht geweest zijn, was ik naar de generale repetitie geweest en had ik op basis daarvan een paar draadloze flitsers geplaatst. Maar deze keer moest ik het doen met het bestaande licht en een flits op de camera. Bovendien had ik de helft van de voorstelling Maya op mijn schoot en was er van mobiliteit niet veel sprake.
Ik zal aan de hand van enkele foto’s een aantal truukjes en technieken toelichten om dergelijke omstandigheden het hoofd te bieden. Dit zijn niet noodzakelijk de enige noch de beste manieren, maar enkel hoe ik het op dat moment zag.

FOTO: 1/640 – f/2.8 – iso1600 – 200mm – geen flits – AV priority – 1.67 stops onderbelicht
Doordat alleen de voorgrond belicht wordt, blijft de achtergrond mooi egaal donker en komen de onderwerpen goed uit. Het nadeel van een dergelijke belichting is dat ze de belichtingsmeter van de camera danig in de war brengt. Door het grote donkere gedeelte heeft de camera de neiging om over te belichten. Na een paar testshots bleek een onderbelichting van bijna 2 stops geschikt.

FOTO: 1/800 – f/2.8 – iso1600 – 200mm – geen flits – AV priority – 1 stop onderbelicht
Donkere achtergronden kunnen ook lastig zijn. Wanneer het onderwerp niet ideaal belicht wordt, kan het nog al eens verloren gaan in de achtergrond. Om het meisje met de gele t-shirt toch los te laten komen van de achtergrond, wachte ik tot er enkele andere kinderen met licht gekleurde kleren achter haar stonden.

FOTO: 1/100 – f/2.8 – iso800 – 200mm – invulflits – manueel
Toen Kobe aan de beurt was, werd het moeilijk om mooie foto’s te maken met het enkel het aanwezige licht. Doordat ze hun performance redelijk dicht bij de lichtbrug deden, kwam het licht vooral van boven waardoor de schaduwen de gezichtjes bijna onzichtbaar maakten. Een gedoseerde portie invulflits biedt de oplossing in dergelijke gevallen. Als je hier de camera al het denkwerk zou laten doen, zou je een lelijke platgeflitste opname krijgen. Om de sfeer te bewaren, moet je een goede balans vinden tussen aanwezig licht en flitslicht. Een goed beginpunt is vaak om iso, sluitertijd en diafragma manueel in te stellen tot je een onderbelichting (van het aanwezige licht) van 1à2 stops krijgt. Het brein van je flits, zorgt dan voor de juiste dosis aanvullend flitslicht. Mogelijk moet je nog wat spelen met de flitscompensatie om de juiste belichting te krijgen.

FOTO: 1/500 – f/2.8 – iso800 – 200mm – geen flits – AV priority - 2/3 stop onderbelicht
Bij de eerste foto had ik het al over het feit dat dergelijke situaties de lichtmeting van de camera danig in de war kunnen brengen. Dit is geen fout van je camera en als je weet hoe de lichtmeting werkt, weet je ook welke compensaties je moet toepassen in bepaalde situaties. Ik ga even zeer kort door de bocht (de realiteit is vaak wat genuanceerder en geavanceerder) maar het komt er op neer dat de lichtmeter in je camera het gemiddelde van het licht in het hele kader meet en op basis daarvan een neutrale belichting voorstelt. Indien er veel zwart is in het beeld, wil je camera het geheel lichter maken en daardoor wordt je onderwerp overbelicht. Het omgekeerde is trouwens het geval wanneer je foto’s in de sneeuw of op een wit strand maakt. Dan moet je overbelichten om de interpretatie van je lichtmeter te corrigeren.
Het duurde even voor ik mijn herrinerde dat mijn camera een manier aan boord heeft om nauwkeuriger te meten in dergelijke situaties: de spotmeter. Hierbij wordt het licht gemeten om slechts een klein gedeelte van het kader. Daardoor kon ik gaan meten op het onderwerp ipv op het hele kader waardoor de belichting veel juister zat. Omdat de ’spot’ van mijn spotmeter nog steeds redelijk groot is, was een kleine onderbelichting nog steeds nodig.

FOTO: 1/60 – f/2.8 – iso800 – 150mm – geen flits – AV priority - 2/3 stop onderbelicht
Met een sluitertijd van 1/60 fotograferen met de lens op 150mm, is vragen om bewogen beelden. Tenzij je een lens hebt met beeldstabilisatie. Mijn 70-200 f/2.8 L IS, heeft mijn bankrekening behoorlijk pijn gedaan maar ik heb nog geen seconde spijt gehad van die aankoop.
Beeldstabilisatie kan trouwens alleen onscherpte tengevolge van het bewegen van de camera compenseren. Eventuele bewegingen door je onderwerp worden er niet door geneutraliseerd. 1/60 is voor dansende dames een erg trage sluitertijd. Maar als je hun bewegingen even bestudeert merk je vaak dat er steeds momenten inzitten waarbij ze even stilstaan. Door net op die momenten af te drukken kan je bewegingsonscherpte voorkomen. Die stilstaande momenten zijn er in bijna alle acties, je moet ze alleen leren ontdekken en er op anticiperen.

FOTO: 1/2500 – f/2.8 – iso800 – 200mm – geen flits – AV priority - 2/3 stop onderbelicht

FOTO: 1/250 – f/2.8 – iso800 – 135mm – geen flits – AV priority – 1.33 stop onderbelicht
Hier heb ik bewust wat meer onderbelicht zodat de twee ropeskippende meisjes niet helemaal belicht zijn. Doordat het licht van de juiste kant komt, komen hun contouren los van de achtergrond.

FOTO: 1/1000 – f/2.8 – iso800 – 200mm – geen flits – AV priority – 1.33 stop onderbelicht
Ook hierbij heb ik wat meer onderbelicht dan ik normaal zou doen om een sterk contrast te krijgen.

FOTO: 1/200 – f/2.8 – iso800 – 78mm – flits - manueel
Een beetje flitslicht helpt hier om de actie te bevriezen maar het meisje is grotendeels verlicht door het aanwezige licht. Mocht het aandeel van de flits groter zijn, zou ook de achtergrond (grijze muur van de sporthal) zichtbaar zijn en zou er een harde schaduw van het meisje op te zien zijn.

FOTO: 1/15 – f/2.8 – iso400 – 200mm – flits – AV priority - 0.33 stop onderbelicht
Hier wou ik wat meer beweging in het beeld creëren. Door mijn iso waarde te verlagen naar 400, kreeg ik een relatief trage sluitertijd van 1/15. Door in AV-priority mode te fotograferen met een kleine onderbelichting, is het aanwezige licht prioritair. De flits dient enkel als invulflits om te grote beweginsonscherpte te voorkomen.

FOTO: 1/125 – f/2.8 – iso800 – 155mm – flits – manueel
Het onscherpe meisje op de voorgrond staat veel dichter bij de flits dan het eigenlijke onderwerp waardoor ze meer licht krijgt en je riskeert dat ze een overbelichte vlek wordt. Door de invloed van het aanwezige licht hoog genoeg te houden en de flitskop een beetje weg te draaien, kon ik dat probleem hier vermijden.

FOTO: 1/125 – f/2.8 – iso800 – 200mm – flits – manueel
‘Rode ogen’ worden veroorzaakt doordat de ingebouwde flits dicht bij de as van de lens staat. Door een opzetflitser te gebruiken plaats je de flits al gauw een centimeter of 20 van de lens en is het rode ogen probleem meteen veel minder. Maar als je met lange lenzen gaat werken op grotere afstand, staat de flits RELATIEF gezien natuurlijk weer heel dicht bij de lens. Daardoor had ik in deze foto twee meisjes met duivelse ogen. Gelukkig is dat met photoshop makkelijk op te lossen.

FOTO: 1/125 – f/2.8 – iso800 – 200mm – flits – manueel

FOTO: 1/60 – f/4 – iso800 – 17mm – flits – manueel
Ook hier is het weer belangrijk om de balans te vinden tussen bestaand licht en flitslicht. Het bestaand licht is bijna enkel tegenlicht, dus moet je dat een beetje invullen met flitslicht zonder dat de boel er platgeflitst uitziet.
Met mijn lens op 17mm moet ik in principe het uitklapbare diffuserplaatje voor de flits plaatsen om een gelijkmatige lichtverdeling te verkrijgen. Meestal gebruik ik dat echter niet omdat ik wel hou van het effect van de wat donkerdere randen. Daardoor wordt de foto als het ware ‘ingekaderd’.

Mocht iemand van de turnkring dit lezen: BEDANKT voor de de spetterende show en de voorbeeldige organisatie! 

Deze post was weer een voorbeeldje van mijn gebrek aan talent voor korte en bondige posts. Hopelijk hebben jullie er toch iets aan.

De meeste koppels plannen hun verlovingsshoot liefst in de lente of de zomer omdat de kans op goed weer dan groter is. Een beetje zon is immers altijd aangenaam en toont ook mooi op de foto. Midden maart leek Pieter en Ilse een goed moment om al een beetje van de lente te genieten. Helaas voor hen (en voor mij) werden we getrakteerd op lage temperaturen, een ijzige wind en enkele hagel- en regenbuien. De nieuwe studio zou een comfortabel alternatief kunnen zijn ware het niet dat Pieter en Ilse absoluut buitenfoto’s wilden. Ze willen namelijk een 10-tal zeer verschillende foto’s om de tafels op hun huwelijksfeest te sieren.

Gelukkig bleken Pieter en Ilse niet alleen zeer fotogeniek te zijn maar ook te beschikken over veel doorzettingsvermogen en de nodige humor om de barre omstandigheden te weerstaan. Aan mij de taak om de omstandigheden er wat mooier te laten uitzien dan ze in het echt waren.

Bij de foto’s hierboven en -onder heb ik getracht om het geheel een wat zonnigere sfeer te geven door een draadloze flits achter Pieter te verstoppen. Op die manier creëer je tegenlicht dat sterk doet denken aan het licht van een laagstaande zon.

De zwaarbewolkte hemel heeft ook zo zijn voordelen. De wolken vormen eigenlijk een gigantische softbox, die heel zacht licht levert dat gezichten heel mooi verlicht.

Toen de zon eventjes een klein gaatje tussen de wolken vond, hebben we er van geprofiteerd om voor enkele beelden een zomers gevoel te creëren. Het harde licht (en de schaduwen die het creëert) zijn een goeie manier om structuren zoals van de boomschors mooi te laten uitkomen. Het is wel oppassen om de contrasten onder controle te houden. Een truukje dat ik daarvoor vaak gebruik is om mijn onderwerp naar de zon te richten.

Harde contrasten in het gezicht worden door veel fotografen geweerd maar af en toe kan het wel voor mij. Bij onderstaande foto vind ik het persoonlijk wel geslaagd.

Na 10 minuutjes met af en toe een beetje zon, gingen de hemelsluizen open en werden we bekogeld met hagelbolletjes. Jullie kennen ondertussen mijn voorkeur voor afdakjes en ook deze keer was er een afdakje/tunneltje dat ons toeliet om verder te werken.

De techniek om foto’s zoals die hieronder te maken heb ik eerder al beschreven.

Een klein wandelingetje langs de vijver, werd de afsluiter van de shoot. Een eenzame zwaan, wou persé mee op de foto.

De kou werd ruimschoots gecompenseerd door de warmte van Pieter en Ilse. Ik kijk er echt naar uit om hun huwelijk deze zomer te fotograferen.

Het jaarlijkse uitstapje naar de sneeuw zit er weer op. Bij aankomst bleek er in tegenstelling tot vorig jaar geen spoor te zijn van sneeuw in het dal. Gelukkig bleek het boven op de berg zeer goed mee te vallen en was de sneeuw in hele goeie staat ondanks het warme zonnige lenteweer. Er waren wel wat minder pistes open dan vorig jaar maar nergens was het te druk of waren er files aan de liften.

Helaas heb ik zelf maar twee en halve dag geskied voor ik geveld werd door een behoorlijk zware griep. Ik denk niet dat ik het ooit al zo erg te pakken had. Dankzij een Oostenrijkse wonderdokter en een dubbele dosis paardenmiddelen was ik na twee dagen gelukkig min of meer terug opgelapt zodat ik op de terugweg mijn deel van het rijwerk kon doen.
De ziekte heeft me ook op fotogebied wat tegengehouden. Ik vertrouw mijn skicapaciteiten ook niet genoeg om met mijn dure materiaal de piste op te gaan. Daarom heb ik me vooral beperkt tot wat portretjes van de kindjes.  

Maya is zo’n type die leuk staat met eender wat je op haar hoofd zet. Een zonnebril in combinatie met een sjaaltje kon rekenen op haar goedkeuring.

Kobe is minder bezig met de laatste modetrends en maakt liever een vliegtuig dat kan landen op het water en op de wolken met zijn legoblokken. Een waskom bleek uitermate geschikt om zijn blokjes in te bewaren.

Ik geniet altijd van de aanblik van Maya’s wilde krullen. In tegenlicht komen die natuurlijk nog beter uit.

Als je aan haar vraagt om eens ‘cool te kijken’, krijg je deze blik. Wat gaat dat worden binnen 10 jaar???

Meer nog dan om zelf te skiën keek ik er naar uit om Kobe voor de eerste keer op de latten bezig te zien. We schreven hem in in de skischool en ondanks de taalbarrière was hij al snel behoorlijk handig op de latten. Na vijf dagen (2 uur les per dag) slaagde hij er toch al in om alleen enkele (weliswaar makkelijke) pistes af te glijden en de sleeplift te nemen. Binnen een jaar of twee kan ik hem ongetwijfeld al niet meer bijhouden.

Tenslotte wou ik jullie onderstaand portretje niet onthouden van Maya die haar zin niet krijgt.

En nu terug naar de 583 mails die tijdens de vakantie in mijn inbox beland zijn.

Bespaar u de moeite om volgende week deze blog op nieuwe berichtjes te checken. Tijd voor de jaarlijkse skivakantie!

De foto is van vorig jaar. Dit jaar ligt er veel minder sneeuw maar hopelijk genoeg voor Kobe’s eerste ervaringen op de latten.

Een communie of lentefeest is een belangrijke symbolische dag in het leven van je kind. Al tientallen jaren zijn communiekaartjes het aandenken bij uitstek aan dat unieke moment.

Bij X-Pose smelt deze traditie moeiteloos samen met creatieve fotografie en een modern design. Voor de foto’s stellen we de wensen van jou en je kind altijd centraal. Een zes- of twaalfjarige weet immers wat hij/zij wil en dat respecteren we. Alleen zo kan je een portret maken dat het karakter van je kind reflecteert. We maken van elke fotosessie een leuke en ontspannen belevenis.

PROMOTIE – COMMUNIESHOOT 125 EUR

- Fotoshoot van één tot anderhalf uur op een leuke locatie. (in een straal van 15km rond Zaventem worden er geen vervoerskosten aangerekend) Meestal hebben we genoeg tijd om ook de andere leden van het gezin eens te fotograferen.
- Alle geslaagde foto’s worden individueel geoptimaliseerd en op je eigen pagina op onze website geplaatst. Daaruit kies je één of meerdere foto’s (afhankelijk van het design van het kaartje).
- Je ontvangt 20 communiekaartjes (keuze uit verschillende ontwerpen). Indien je wenst kan je (zonder extra kosten) ook een persoonlijk tekstje op de achterzijde laten plaatsen. Mocht je je gading niet vinden in onze bestaande ontwerpen, maken we samen een nieuw ontwerp.
- Extra communiekaartjes of afdrukken van foto’s zijn ook te verkrijgen tegen scherpe prijzen.

Opgelet: Aarzel niet te lang om je fotosessie vast te leggen. Als fotograaf is deze periode van het jaar steeds bijzonder druk en ook onze drukke drukkers hebben enige tijd nodig om al die communiekaartjes te verwerken. Bel daarom meteen op 0475/32.62.97 of mail naar communie@x-pose.be

Geef deze informatie gerust door aan familie, vrienden en kennissen.

Ik kon mijn oren amper geloven toen Kobe gisteren vroeg of ik eens een paar foto’s van Maya en hem wou maken. Mijn kinderen hebben namelijk soms een beetje last van poseermoeheid. Maar ook Maya riep enthousiast “ikke ook, foto’s make!” ondanks het feit dat ik haar net in de kribbe was gaan halen wegens koorts. Het beste medicijn voor zieke kinderen is afleiding, dus haalde ik snel een flitske boven met een doorschijnend parapluutje en begon ik te fotograferen.

Al de fotootjes in deze post zijn gemaakt met ongeveer dezelfde eenvoudige opstelling die ik regelmatig gebruik. De flits staat op statief links van de camera in een hoek van ongeveer 45°. Een doorschijnende paraplu om door te flitsen is heel handig als je snel wil werken en geen te hard licht wil. De afstand tussen paraplu en onderwerp was ongeveer 1 meter. Dit gaf de kinderen nog wat bewegingsvrijheid en zorgt toch voor redelijk zacht licht. Een snelle test met de flitsmeter vertelde me dat ik op f/5.6 zat met de flits manueel op 1/8 van de kracht. Ik verzet de flits vaak een beetje tijdens het fotograferen. Dat is heel snel en handig met zo’n lichte opstellig. Zolang de afstand tussen onderwerp en paraplu ongeveer gelijk blijft, hoef je geen nieuwe flitsmetingen te doen.

Deze manier van belichten is zeker niet zaligmakend maar ‘t is een snelle manier waarmee je meestal minstens redelijke resultaten haalt. Het is ook een goed beginpunt om het licht daarna verder naar je wensen te plooien. Door met de sluitertijd te spelen, kan je de invloed van eventueel aanwezig licht vergroten of verkleinen. Vaak werk ik ook met een reflectiescherm of extra flits om de schaduwkant wat in te vullen. Een flitsje als haarlicht en/of om de achtergrond wat interessanter te maken, is ook vaak een goed idee.

Maar hier wou ik de belichting heel eenvoudig maken want ik weet ondertussen dat (mijn) kinderen niet meteen bekend staan voor hun geduld. Goed dat ik geen extra flitsen meer geplaatst had, want na 5 minuten herrinnerde Maya zich plots dat ze ziek was en dat betekende het einde van de fotosessie.

Dit was ook een snel testje in mijn nieuwe bureau/studio. De matte donkergrijze zijmuur vormt volgens mij alvast een bruikbare neutrale achtergrond (wat ook de bedoeling was). Er komt nog wel één of ander achtergrondsysteem maar toch goed om te weten dat ook de muur kan dienen.
Hoewel de ruimte naar klassieke studionormen piepklein is, heb ik toch genoeg plaats om leuke portretten te maken. Voor de bovenstaande foto’s heb ik zelfs zonder problemen met mijn 70-200 lens kunnen werken.

Op bovenstaande foto kan je zien dat de plinten nog niet geplaatst zijn. Dat is iets voor binnen 2 weken. Dan ga ik ook op zoek naar een leuke zetel, een achtergrondsysteem en verlichting. Verder moeten er ook nog een paar mooie prints aan de muren komen en nog wat andere details afgewerkt. Ik ga ook zo snel mogelijk wat testshoots doen om de mogelijkheden van de ruimte te exploreren.

Toch een luxe, zo’n eigen ruimte om in te werken.

Fotogenieke omstandigheden zijn niet altijd materiaalvriendelijk. Denk maar aan besneeuwde skihellingen, zandstranden en zwembaden. Een (onbedoeld) experiment waarbij de woorden ‘broek’, ‘gsm’ en ‘was’ in voorkwamen, leerde me dat elektronica en water meestal niet goed samengaan. Een spatje zoet water, kan een elektronisch instrument meestal nog wel verdragen maar zeewater is veel agressiever. Het zout vreet binnen de kortste keren je kostbare camera aan. Ook zand (en zeker fijn zand) en stof banen zich een weg in je fototoestel om een aanslag te plegen op mechanische delen.

Voor mijn werk, volstaan mijn stof- en spatwaterdichte L-lenzen en mijn camera lijkt ook geen moeite te hebben met een occasionele regendruppel. Maar privé moest ik al eens noodgedwongen mijn compactcameraatje op zak laten omdat de omstandigheden het leven van mijn camera onnodig in gevaar zouden kunnen brengen. Om ook eens wat fotootjes te kunnen maken in het zwembad, op een winderig strand, in de regen, … zonder schrik te hebben voor mijn camera, kocht ik daarom een DICAPac behuizing.

Op zich is zo’n behuizing niet veel meer dan een waterdichte stevige plastic zak met een uitstulping voor de lens. Een behuizing van hard plastic is misschien handiger, steviger en je kan er een stuk dieper mee. Maar die dingen zijn ook behoorlijk duur en passen meestal maar voor één enkele camera.
Hoewel ik aan diepzeeduiken doen (al is het lang geleden) is het niet mijn bedoeling om met mijn camera te gaan duiken. Ik heb wel eens geprobeerd onder water te filmen maar dat is zo’n moeilijke bezigheid dat ik niet meer van het duiken genoot. Bovendien heb je voor echte goeie onderwaterfoto’s weinig aan een simpel compactje in een onderwaterbehuizing. Ik wil enkel een foto kunnen maken in natte of stoffige omstandigheden en wil er ook niet teveel geld aan uitgeven. Daarom leek de DICAPac behuizing wel een goeie oplossing. Ik had ze al eens gezien op de site van Konijnenberg maar vond ze nog een stuk goedkoper via deze eBay winkel (34,15 EUR incl. verzending). Minder dan een week na mijn bestelling, zat het pakje al in mijn bus.

Ik heb nog geen gelegenheid gehad om de DICAPac aan een echte praktijktest te onderwerpen. Maar ik wil jullie al wel mijn eerste indrukken meegeven:

- kwaliteit: De toekomst zal moeten uitwijzen hoe sterk dit ding is en hoe lang het meegaat. Maar het voelt allemaal solide aan. Ik heb ook het gevoel dat er goed is nagedacht is over deze dingen. Ik zou niet meteen zeggen dat dit absolute topkwaliteit is maar door de juiste technieken te gebruiken en de behuizing beschikbaar te maken voor vele verschillende camera’s is men er waarschijnlijk in geslaagd om een goede prijs/kwaliteit verhouding te creëren voor mensen die maar eens af en toe in natte omstandigheden willen fotograferen.
- waterdichtheid: Moeilijk nu al in te schatten maar in het bad, bleek het ding alvast waterdicht.
- gebruiksgemak: De camera is makkelijk in en uit de hoes te halen maar het bedienen van de camera gaat (zoals je kan verwachten) wat stroever. Door het dikke plastic omhulsel is het niet altijd makkelijk om de knopjes op de camera te bedienen (zeker de 4-way controller van de S50). Per ongeluk op een knopje drukken komt ook al eens voor. Het half indrukken van de ontspanknop is ook moeilijk. Maar na een half uurtje ging de bediening toch al een stuk vlotter.
- vignettering: In groothoekstand, heeft mijn camera last van vignettering doordat het uitsteeksel voor de lens voor mijn camera wat te lang is. Het feit dat mijn camera behoorlijk wat groothoek heeft en het design van de camera niet toelaat om het lensuitsteeksel tot helemaal tegen de camera te bevestigen is daaraan medeschuldig. De camera zit ook los in de behuizing waardoor de vignettering afhankelijk is van hoe je de camera ten opzichte van de behuizing beweegt. Als ik de camera met mijn rechterhand vasthou en het lensuitsteeksel met mijn linker kan ik makkelijk de lens in het midden van het uitsteeksel houden en de vignettering beperken. Door een klein beetje in te zoomen is de vignettering verdwenen.
- flits: Het gebruik van de interne flits kan ongewenste reflecties opleveren. Dit heeft ook weer veel te maken met het design van mijn camera waardoor een deel van het flitslicht mee in de lensuitstulping terecht komt. Uiteraard kan dit reflecties geven op de binnenkant van de lensuitstulping.

Om een goed besluit te trekken, zal ik de DICAPac eerst een aantal keren in de praktijk moeten testen. Een klein testje in het bad, leerde me alvast dat het bruikbaar is maar dat ik moet opletten voor de vignettering en de reflecties van de flits.
Bij onderstaande foto had ik zoals je kan zien niet op de vignettering gelet. Bovenaan links zie je ook een voorbeeld van de storende reflecties van de flits.
Als eeuwige optimist & opportunist, probeer ik graag nadelen in voordelen te veranderen. Het overdrijven van de vignettering, reflecties en de cameraruis zorgt voor een lowtech look die wel eens leuk zou kunnen zijn.

Ik heb niet meteen een woestijnexpeditie, weekje Caraïben of afvaart van de Lesse gepland maar van zodra ik het ding in de praktijk heb kunnen testen, geef ik jullie een update.

Ik schreef eerder al hoe een mix van verschillende lichtbronnen problemen kan opleveren op gebied van kleurtemperatuur. Gelukkig kan je de verschillende kleurtemperatuur van verschillende lichtbronnen ook vaak in je voordeel gebruiken.

Laatst fotografeerde ik een groot verjaardagsfeest in een toonzaal. Op het eerste gezicht leek dit geen makkelijke opdracht te worden door de combinatie van het koele daglicht dat door de grote ramen kwam, de warme halogeenverlichting binnen en de neutrale flitsbelichting. Maar het bleek al snel dat die verschillende lichtbronnen eerder een voordeel dan een nadeel waren.

Het kleurverschil tussen het halogeenlicht en het indirecte flitslicht was relatief beperkt. Door het aanwezige (halogeen)licht een beetje te onderbelichten was de invloed ervan ook beperkt. Het maakte de beelden iets warmer dan neutraal maar dat is niet noodzakelijk een slechte zaak. Mijn witbalans hoeft niet altijd neutraal te zijn, het belangrijkste is dat de kleurtinten maar aanspreken.
Het licht buiten op deze druilerige namiddag was een heel pak koeler dan het licht binnen. Dat geeft dan een blauwe tint. Het is mogelijk om zowel voor-als achtergrond neutraal te houden van kleur door een blauwe filter voor de flits te plaatsen. Dat zou waarschijnlijk ook de meest waarheidsgetrouwe beelden opleveren. Maar in dit geval zou het zonde zijn. Door een venster (met blauw buitenlicht) als achtergrond te gebruiken, kreeg ik immers een mooi contrast met de lichtjes warm getinte voorgrond zoals de traiteur op de foto hieronder.

foto: 1/200 – f/2.8 – 800iso – 200mm – fill flash

Ook voor een bijna abstract detailbeeldje van een koppel kopjes, kwam de blauwe achtergrond van pas. Bij reportages maak ik bijna altijd een aantal van dit soort detailbeelden. Ik besef dat dergelijke foto’s niet aan de livingmuur van de klant terecht komen maar je kan er vaak leuke achtergronden of kleine inzetbeeldjes van maken voor albums e.d.

foto: 1/160 – f/1.6 – 200iso – 50mm – no flash

Dé attractie van het (overigens heerlijke) dessertbuffet was het live flamberen van de pannekoeken. Zo’n vlammen zijn altijd indrukwekkend maar moeilijk te fotograferen. Een goed startpunt om een lichtbron (zoals het vuur) te fotograferen is om de lichtmeting van de camera 1 tot 2 stops te onderbelichten. De vlammen komen dan mooi uit. Dit werkt trouwens ook vaak bij zonsondergangen, foto’s van kaarsjes, …
Door ook hier weer het blauwe daglicht als achtergrond te gebruiken, komen de vlammen nog beter uit.
De moeilijkheid in onderstaande foto was om wat licht op de flamboyante flambeerder te krijgen. Als je vanop de camera flitst, krijgt hij het nodige licht maar ben je wel het effect van de vlammen kwijt. Daarom zette ik een losse flitser links van de camera (in een hoek van bijna 90°) op heel lage kracht om subtiel een beetje meer licht op de man te krijgen zonder de sfeer van de foto te verpesten. Om het zo te laten lijken dat het licht van de vlammen komt, heb ik een CTO (oranje) filter voor de flits geplakt. Zo’n foto kan uiteraard nog beter als je er je tijd voor kan nemen maar dat is niet altijd mogelijk bij reportages als deze.

foto: 1/320 – f/2.8 – 800iso – 70mm - wireless flash camera left on low power with CTO-filter

Moraal van het verhaal: begin niet te zagen over slechte omstandigheden. Denk even na en je vindt vast wel een manier om van een nadeel een voordeel te maken.

4 Comments