Het was misschien al te merken aan het gereduceerde aantal nieuwe artikeltjes op deze blog dat ik in een drukke periode zit. Een move zoals David aka mr. Strobist zit er momenteel niet in (tenzij er een gulle mecenas zich geroepen voelt mij te sponsoren, iemand?) Huwelijksreportages, bedrijfsopdrachten en fotoshoots eisen al mijn werktijd op.

Stillekesaan moeten er ook voorbereidingen getroffen worden voor de gezinsuitbreiding en probeer ik nieuwemansgewijs wat huishoudelijke taken over te nemen van Nancy. Quality time met vrouw en kindjes is heilig en daar wordt dus onder geen beding aan geraakt. Om de nodige uren bijeen te sprokkelen om mijn werk gedaan te krijgen, knabbel ik dus noodgedwongen aan mijn slaaptijd.

Nu heb ik gelukkig niet echt veel slaap nodig en vergeeft mijn lichaam me graag enkele korte nachten. Maar daarnet, tijdens het verwerken van foto’s, kon ik maar net een botsing tussen mijn dichtgevallen oogleden en mijn toetsenbord voorkomen. Een paar koppen straffe koffie en dit blogpostje ter ontspanning, zullen waarschijnlijk volstaan om me door de dag te helpen maar ik ga toch proberen dit weekend een beetje bij te slapen.

Met wat geluk kan ik vanaf volgende week rekenen op de hulp van mijn nieuwe super pc van bij vriend en ex-werkgever Johan. Deze machine zou toch een gevoelige snelheidswinst moeten opleveren bij het verwerken van mijn foto’s.

Wie weet kan ik dan eindelijk beginnen met de (dringend nodige) update van de x-pose site, de cosmetische veranderingen van deze blog (+ installeren van een spamfilter), het maken van mijn website voor bedrijven en het bouwen van mijn algemene Engelstalige site (+ misschien blog) op www.bertstephani.com

Als ik de dingen op termijn leef- en betaalbaar wil houden moet ik ook eens beginnen met het stroomlijnen, automatiseren en vereenvoudigen van mijn administratieve processen.

Het doet me enorm veel plezier dat de zaken goed gaan en dat neemt een stuk van de onzekerheid weg omtrent de vraag of het verstandig was om me in de moeilijke wereld van de beroepsfotografie te storten. Maar soms heb ik het gevoel dat ik voor de mount Everest sta. Ik ga proberen er niet teveel over na te denken, me niet laten verlammen en gewoon beginnen te klimmen. Een stapje per keer en we zien wel wanneer ik mijn vlagske op de top kan planten.

En nu terug aan het werk anders komt er dit weekend van bijslapen weer niet veel in huis. En seffens als ik de kindjes ga halen, volle bak “Kuma hé” op de autoradio.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/p9PywKvmESc" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Enkele weken geleden mocht ik een stukje van de huwelijksfestiviteiten van Karolien en Ives fotograferen. Storm, regen en files hebben hun uiterste best gedaan om de feestelijkheden te boycotten maar waren niet opgewassen tegen de onweerstaanbare lach van Karolien en de fijne humor van Ives.

“Madam en meneer, u bent getrouwd … Next!”
Zo gaat het er vaak aan toe bij de burgerlijke trouw, onpersoonlijk en in vliegende vaart. In Asse nemen ze het in de echt verbinden van inwoners blijkbaar iets serieuzer op. Nu ja serieus … zelden zoveel gelachen in een gemeentehuis. Het was in elk geval persoonlijk, ontspannen en met een kleine receptie als afsluiter.

Net voor de eerste stormachtige regenbui van de dag, kropen we in de wagens en trokken richting Deinze naar een wreed schoon kasteeltje, alwaar een kleine rondleiding voorzien was. De storm veroorzaakte stevige files waardoor het kasteelbezoek drastisch ingekort moest worden.

Karolien en Ives deden hun uiterste best om hun aandacht bij de uitleg van de gids te houden maar eigenlijk hadden ze vooral oog voor elkaar.

Karolien en haar getuige brachten als echte kasteelvrouwen een ode aan het bruidsboeket.

Tenslotte mocht de Range Rover ook even mee poseren.

Karolien en Ives, bedankt voor de fijne dag en ik ben er van overtuigd dat die lach nooit meer van jullie gezicht geraakt.

Enkele dagen geleden had ik het genoegen om Miss België 2008 te fotograferen. Misschien loop ik iets te ver vooruit op de feiten maar Davina zit alvast bij de selectie voor Miss Vlaams Brabant. Deze studente rechten is niet alleen een exotische schoonheid maar bleek ook uiterst aangenaam in de omgang en in staat om een intelligente conversatie te houden.

Het is duidelijk dat de fotograaf van de organisatie niet meteen een topdag had toen hij Davina fotografeerde. Om haar kansen gaaf te houden, had ze dus enkele foto’s nodig.

We begonnen in de ministudio met een eenvoudig simpel portretje. Ik zal met deze foto ongetwijfeld geen prijzen winnen, noch een nieuwe stijl lanceren maar voor sommige gelegenheden in een klassiek portret nog het beste. Een studioflits met softbox rechts van de camera, zorgt voor de belichting van het gezicht. Donker haar op een donkere achtergrond kan ervoor zorgen dat het onderwerp niet loskomt van de achtergrond. Een klein flitske achter het model lost dat op met een haarlichtje. Om de lichtstraal van het haarlicht beter te kunnen controleren, gebruikte ik een zelfgemaakte snoot (waarover ik later nog wel eens meer zal vertellen).

Door een beetje te spelen met pose, kledij en camerastandpunt, kan je met zo’n heel klassieke belichting toch wat meer sfeervolle beelden maken.

Ik probeer steeds nieuwe dingen uit maar het wiel steeds opnieuw uitvinden is moeilijk, economisch onverantwoord en zeer moeilijk (vooral in studio). Daarom heb ik er geen morele bezwaren tegen om een techniek die ik eerder al eens gebruikte, te recycleren. Deze manier van belichten is vooral geschikt voor het definiëren van vormen. Ik zou mezelf niet willen laten fotograferen met deze belichting maar bij Davina werkt het perfect.

Na ongeveer anderhalf uur in de ministudio, had ik behoefte aan de buitenlucht. Ik ben in de eerste plaats toch een locatiefotograaf (en dat zal ik waarschijnlijk altijd blijven). Aangezien we maar een uurtje tijd hadden, trokken we naar het vlakbij gelegen park.

Je weet ondertussen dat ik voor mijn achtergronden graag op zoek ga naar lijnen en abstracte patronen. De trapjes naar het zwembad, zijn daar uiterst geschikt voor. In de foto hierboven vormen ze door de kleine scherptediepte een abstract patroon. Bij de onderstaande foto zijn ze duidelijker herkenbaar maar daarom niet minder waard als achtergrond.

Door Davina net daar te plaatsen waar er een zonnestraaltje door het bladerdek scheen, heb ik weer een haarlichtje dat haar hoofd van de donkere achtergrond losmaakt.

Tot nu toe heb ik vooral bleekscheten gefotografeerd en daarbij sta ik meestal nogal weigerachtig tegenover felle kleuren. Maar bij Davina vond ik dat het best iets funkier mocht zijn. De achtergrond bestaat uit een door de zon verlicht grasveld, struiken en bomen. Door wat te spelen met de intensiteit van de verschillende kleuren, kwam ik tot dit:

Ook hier weer wordt de achtergrond gevormd door een felverlicht grasveld. De boomstammetjes en het muurtje vormen een natuurlijk kader rond Davina. Haar donkere haar ging ook weer net iets teveel verloren in de donkere gedeelten van de achtergrond. Ook hier boodt een flitske met snoot weer redding onder de vorm van een haar/schouderlichtje.
De kunst van het werken met een flits als haarlicht is om te doseren. Als het niet subtiel en met mate toegepast wordt, komt het licht alvast onnatuurlijk over. Hier vind ik dat ik wel geslaagd ben om het naturel te houden.

Veel succes met de wedstrijd Davina!

Misschien niet even spektaculair als de gieren maar vanavond vlogen er tientallen mij onbekende insecten rond mijn eucaliptusboom. Love was in the air en the beatles ook blijkbaar. Een tijdelijk verblijf in een bokaalstudio leek hen allerminst te storen in hun liefdesdaad.

Ik ben een natuurliefhebber maar geen kenner, zeker niet als het gaat om klein vliegend gespuis. Ik veronderstel dat dit een soort kever is. Mocht er iemand weten welke beestjes dit zijn, de info is welkom. Mocht u verstand hebben van deze onverstoorbare hete beesten, wordt een woordeke extra uitleg ook geappreciëerd.

Ben benieuwd of er een (amateur)bioloog in de zaal zit.

Ik krijg regelmatig de vraag waar ik mijn fotografische kennis zoal vandaan haal. Ik ben een nooit afgestudeerde televisieregisseur en hoewel die kennis soms van pas komt in mijn fotowerk ben ik toch vooral autodidact. Wat ik weet van fotografie komt uit boeken, tijdschriften, websites,fora, blogs, contacten met collega’s, het bestuderen van foto’s en veeeeeeel experimenteren.
Gisteren vroeg iemand me welke fotografische tijdschriften ik zoal lees, dus laat ons daarmee beginnen. Vroeger gaf ik veel geld uit aan fotomagazines (een stuk of 5 per maand). Ondertussen ben ik grotendeels afgekickt van die verslaving. Veel magazines zijn vooral gericht op amateurfotografen met een materiaalfetisj. Niks mis mee, ik ben dat ook geweest maar na een tijdje boden die bladen me te weinig nieuwe relevante info om hun vaak stevige prijskaartje te rechtvaardigen.

Het enige magazine dat ik trouw elke maand bij mijn krantenboer ga halen is het Britse Professional Photographer (vorige maand met als extra bonus een lezersbrief van ondergetekende). Fototechnieken en photoshop tutorials zal je tevergeefs zoeken. Flauwe achterhaalde product reviews kom je af en toe tegen maar dat blijft beperkt tot enkele bladzijden. Wat er wel in overvloed aanwezig is, is degelijke info over de zakelijke kant. Dit mag je heel ruim opvatten: marketing, imago, verkoopstechnieken, reclame, workflow, … Deze dingen worden zelden vanuit een zuiver theoretisch standpunt behandeld maar eerder via concrete ervaringen van fotografen.

Af en toe komen er behoorlijk grote namen aan het woord maar nog vaker zijn het minder bekende namen. Informatie van professionals die succesvol zijn in de zin dat ze comfortabel kunnen leven van iets wat ze graag doen, vind ik zeer interessant. Op een onbewaakt moment zou je mij wel eens kunnen betrappen op een dagdroom om ooit een internationaal gevierde topfotograaf te worden. Maar dat is zeker niet mijn professionele doel. Als ik mijn gezin kan onderhouden, af en toe eens op reis kan gaan en tijdens een me tijdens een minder drukke maand niet moet beperken tot boterhammen met choco, ben ik al lang tevreden. De vrijheid die ik heb en het plezier van voltijds bezig te zijn met mijn passie is me meer waard dan financiële rijkdom.

En daarom is het heel interessant om de ideeën te lezen van collega’s die net iets verder staan dan ik. Het is misschien behoorlijk pretentieus om te zeggen maar ik vind mezelf regelmatig fotografisch beter dan de mensen die aan het woord komen in Professional Photographer. Op die manier heeft het lezen van dit blad misschien ook wel een onbewust geruststellend effect dat de weg die ik gekozen heb effectief meer kan zijn dan een naieve dagdroom. Maar het analyseren daarvan laat ik over aan de salonpsychologen onder u.

De enige andere tijdschriften die ik min of meer regelmatig lees, zijn het Franse en Amerikaanse Photo. Bij deze kijk ik vooral naar de plaatjes aangezien de teksten vaak nogal beladen, arty-farty, zweverige proza zijn van mensen die zichzelf en het medium een beetje te au serieux nemen.

Maar plaatjes kijken in deze boekskes is een fijne bezigheid aangezien een vinger aan de pols hebben ivm de nieuwste trends, hipste stijlen en coolste fotografen. Tegelijkertijd hebben ze bij Photo ook aandacht voor de grootste klassiekers. Of ik Photo koop hangt er van af of de thema’s mij aanspreken of niet.

In de categorie ‘plaatjes kijken’, koop ik ook heel af en toe de Vogue en vergelijkbare tijdschriften.

Bij de grote tijdschriften worden niet alleen de advertentiefoto’s door topfotografen maar ook de beelden bij de artikels. Daardoor staat het doorbladeren van dergelijke bladen bij mij gelijk aan inspiratie opdoen.

‘t Is weer even geleden dat ik jullie nog bestookt heb met wat fototechnische mambo jambo. Daarom geef ik jullie een idee hoe onderstaande foto van Irina (waarvan ik eerder al iets liet zien) tot stand kwam.

Ik neem kan het je niet kwalijk nemen, mocht je denken dat ik me eens stevig heb laten gaan in photoshop voor deze foto. Toch heeft deze Irene maximaal een minuutje of twee in photoshop vertoeft (waarvan het grootste deel omdat mijn computer veel te traag aan het worden is). Ik heb een groot respect voor photoshop artiesten maar mijn grootste fotografische kicks krijg ik toch wanneer ik een effect grotendeels in de camera kan maken.

Het idee voor de foto kreeg ik toen ik met Kobe ging wandelen met als doel een paar nieuwe locaties in de buurt te checken. Wie dit blogje al even leest, weet dat tunnels en afdakjes een grote aantrekkingskracht op mij hebben. Toen ik een fietsers/voetgangerstunneltje zag, kon ik dat natuurlijk niet links laten liggen. Ik kon me meteen inbeelden dat de TL-lampen in de tunnel een mooi achtergrondpatroon zouden vormen. Een snel testshotje bevestigde dit.

Kobe stond slechts een paar meter van de ingang van de tunnel waardoor hij belicht wordt door het natuurlijk daglicht. TL-licht is in vergelijking met daglicht groener van tint. En dat groene licht maakt het achtergrondpatroon naar mijn mening nog mooier. De bomen en struiken aan het einde van de tunnel, zorgen ook voor een groen kader om het onderwerp goed te laten uitkomen.
Als eeuwige puber, kon ik niet anders dan te proberen het effect met het groene licht nog een stuk extremer te gaan trekken. De reeds geplande shoot met Irina, was een goeie gelegenheid.

Je zou het groene licht op de achtergrond bij de foto van Kobe nog groener kunnen maken door de witbalans aan te passen. Het nadeel daarvan is dat Kobe ook een marsmannetje zou worden. Daarom paste ik bij de shoot met Irina de techniek van ‘colour shifting’ toe. In ‘t Vloms wil dat zeggen dat als je de kleur van van je achtergrond gaat aanpassen, je de kleur op de voorgrond moet compenseren om een (min of meer) natuurlijke huidtint te bekomen. Daarom heb ik Irina belicht met een flits met daarvoor een rode filter (ook wel ‘gel’ genoemd). Waarom rood? Omdat rood ongeveer tegenover groen staat op het kleurwiel. Met een ongeveer neutrale witbalans, krijg je dan een duivelse Irina:

Maar als je je camera of RAW converter nu wijsmaakt dat het licht uit de flits met rode filter, eigenlijk wit is, krijg je het eindresultaat:

Bovenstaande foto is gemaakt met de flits in een kleine zilveren paraplu. Maar ik heb ook wat geëxperimenteerd met rechtstreeks (hard) licht.

Tenslotte heb ik een ’snoot’ gebruikt om het lict nog meer te bundelen.

Mijn excuses als ik weer de foto-nerd uitgehangen heb.

“Ge zijt zot!”, dat is wat ik vaak te horen krijg van vrienden en familie als ik spreek over gratis workshops geven, technieken beschrijven op mijn blog en talloze mails van bloglezers beantwoorden. Nu zal ik de stelling van die vrienden en familieleden niet in zijn algemeenheid tegenspreken maar wel op gebied van zaken doen.

Deze blog is voor mij een uitstekende egobooster creatieve uitlaatklep maar het is ook een waardevolle marketing tool. Het onderhouden van dit webstekje vraagt heel wat tijd en energie en de return daarvan is moeilijk meetbaar. Maar ik weet wel dat ik al veel heb teruggekregen voor mijn inspanningen. Vandaag kreeg ik nog een opdrachtje toegestopt, vorige week leerde ik een aantal photoshop-truukjes, vorige vrijdag fotografeerde ik het huwelijk van een koppel dat door een collega doorgestuurd was, bloglezers worden assistenten en ik vond een waardige vervanger voor een trouw die ik door omstandigheden niet zelf kan fotograferen. En dit is nog maar een kleine greep uit de vele fijne ervaringen.
Ik van mijn kant geef ook opdrachten door die ik niet kan aannemen wegens reeds geboekt of niet mijn ding, deel mijn kennis en antwoordt op vragen zoveel ik kan.

Ik heb het (fijne) gevoel dat met de web 2.0 generatie ook een bizz 2.0 generatie opgestaan is. Mensen die niet bang zijn om hun kennis en contacten te delen. Mensen ook die andere fotografen eerder als collega’s dan als concurrenten zien. Natuurlijk is het niet allemaal rozegeur en manenschijn. Vroeg of laat zal er altijd wel iemand profiteren van mijn openheid. Maar zolang de positieve resultaten de negatieve ervaringen overtreffen, blijf ik gesterkt in mijn mening dat het perfect mogelijk is om op een sociale en collegiale manier zaken te doen.

Lang leve Bizz 2.0 !!!

Nondedju, ‘t is weeral een dikke week geleden dat ik nog iets nieuws op mijn blog gezwierd heb – een driedubbele mea culpa. Het is niet dat ik niets heb om over te bloggen. Ik heb nog foto’s van Irene klaarstaan waarbij ik wat techniek wil verduidelijken en nog een hoop andere foto’s die ik jullie wil tonen. Het probleem is om tijd te vinden om het te posten.

Om weer een beetje in de goeie ‘flow’ te komen, geef ik jullie alvast een paar resultaten van een recente shoot met de energieke en expressieve Jamie en haar supertoffe mama. Het licht zat alvast perfect op deze mooie ochtend in het park.

Voor de workshopdeelnemers: Weet je nog dat we het hadden over het zoeken naar lijnen, abstracte patronen en kaders in de achtergrond? Onderstaande foto is een goeie illustratie van lijnen die naar het onderwerp leiden en een abstract patroon dat het onderwerp goed kadert.

Een truukje dat ik regelmatig toepas om kinderen een beetje in the mood te brengen is ze iets laten doen. De duimen opsteken is bijvoorbeeld iets wat ze al op heel jonge leeftijd kennen. De foto’s daarvan zijn niet altijd origineel en vaak belanden ze zelfs in de vuilbak maar het kan het ijs breken waardoor je daarna betere foto’s kan maken.

Ik zei al dat Jamie expressief is en fotogeniek. Van serieus …

… tot uitgelaten.

Bij een fotosessie als deze concentreer ik mij niet zuiver op het maken van technisch mooie plaatjes. Wat voor mij van essentieel belang is, is om de band tussen de geportretteerden te kunnen vastleggen.

Bij Jamie en Anne is de wederzijdse onvoorwaardelijke liefde echt voelbaar. Ik hoop dat ik die sterke band tussen moeder en dochter in de foto’s heb kunnen vastleggen.