Vandaag is de laatste dag van de schoolvakantie voor Kobe maar ook de laatste dag van Maya in het kinderdagverblijf. Maandag gaat onze grote meid immers voor het eerst met broer mee naar school en ik moet toegeven … dat doet me toch iets. Eerst en vooral is er natuurlijk het besef dat ze wel echt groot geworden is. Daarnaast is er ook het afscheid van de geweldige topmadammen van het kinderdagverblijf. Doordat Kobe en Maya slechts 19 maanden verschillen, zijn we de laatste vier jaar bijna elke dag bij het kinderdagverblijf langsgeweest. Na nieuwjaar is Noa aan de beurt, maar het is toch vreemd om zo’n langdurig dagelijks patroon plots te zien veranderen.

Maya is er in elk geval klaar voor. Haar nieuwe boekentas wordt dagelijks gechecked en gedubbelchecked om er zeker van te zijn dat ze niets vergeet.

Kobe lijkt iets minder enthousiast bij het vooruitzicht dat zijn luilekker vakantieleven vanaf maandag gedaan is. Toch denk ik dat het hem goed gaat doen om weer naar school te kunnen gaan.

Bij deze nog een geweldige merci aan de “Daycare Angels”: Mieke, Nadia, Alexandra, Melissa, Ria, Daisy, Sophie, Vero, Els en vooral aan Sandra, Wendy en Hilde!!!

Gisteren was het Noa’s 10e verdagdag en ook onze 7e huwelijksverjaardag. Bovendien stond er een familiefeest op het programma (langs moeder’s kant). Het was al lang geleden dat nog zoveel leden van de familie samen kwamen en sommigen had ik al jaren niet meer gezien.

Chris is technisch gezien geen familie maar hij en zijn madam Annie, zijn al jaren een geadopteerde nonkel en tante. Fijn ook dat ik na misschien wel 10 jaar hun zoon Pieter nog eens zag. We hebben afgesproken dat ik binnen nog eens 10 jaar zijn huwelijk ga fotograferen.

Chips, snoep en andere ongezonde lekkernijen à volonté. En niemand die daar over zaagt … de hemel voor kinderen.

Maya is gek op schminken.

Noa bleek niet erg veel interesse te hebben in haar familie en hield zich vooral bezig met slapen en eten.

De vlinder is klaar. Enkele uren later zag Maya er wel uit als een gecamoufleerde homofiele sluipschutter.

Grappig toch dat die kleine nichtjes waarop ik vroeger ging babysitten, nu mijn dochtertje vertroetelen.

Kobe zocht en vond vele slachtoffers om te verslaan in een trottinetrace.

Ian eindigde met zijn tractor op een verdienstelijke tweede plaats.

Niet iedereen had evenveel vertrouwen in mijn fotografische kunnen.

Met neef Jef bracht ik ettelijke maanden door in tenten en op onze mountainbikes. We zeggen al lang dat we dat nog eens moeten doen uit pure nostalgie.

Eten is het favoriete tijdverdrijf van onze familie. Na een uitgebreid koud buffet werd er dan ook nog een decadente hoeveelheid desserten op de tafel gezet.

Je kan je familie niet zelf kiezen maar mocht dat toch kunnen, zou ik dezelfde mensen kiezen.

Mocht je één dezer bij mij moeten zijn, hou er dan rekening mee dat onze doodlopende straat afgesloten is wegens werken. Voor de gelegenheid is het doodlopende gedeelte open gemaakt. Je kan nu tijdelijk via de Leuvensesteenweg naar de Konijnenstraat. Tegen de Gordel (2 september) zou alles terug normaal moeten zijn.

Bij het bekijken van de URL’s van de mensen die gereageerd hebben over de berichten over de geboorte van Noa, moest ik constateren dat het blijkbaar een vruchtbare periode is. De helft van de Vlaamse bloggers lijkt onlangs vader/moeder geworden te zijn of zal dat binnenkort worden. Een welgemeende proficiat aan iedereen!

En ook aan de lenden van Canon zijn enkele schone boellekes ontsproten. Nu mijn 30D stillekesaan op de leeftijd komt om op semi-pensioen te gaan en enkel nog als backupcamera te fungeren, ben ik ten zeerste geïnteresseerd om één van de nieuwe Canonspruiten te adopteren. Ik was eigenlijk van plan (had ‘m eigenlijk al besteld) om een 1D mk III te kopen. Maar nu ik de previews van de 40D en de 1Ds mk III op DPreview gezien heb, ga ik toch nog eens goed nadenken.
Mijn 30D volstaat ruimschoots voor het werk dat ik doe en dus zal de 40D dat zeker ook doen. Maar op termijn wil ik toch evolueren naar meer commerciëel werk en dan is de 1Ds mk III natuurlijk een goeie optie. Voorlopig kan ik gelukkig nog rustig en veilig verder met mijn huidige camera’s. Zo kan ik de echte reviews afwachten en op het einde van het jaar met mijn boekhouder bekijken wat de beste keuze zal zijn.

Noa is vandaag een weekje oud en dat is voor mij ook het sein om weer in actie te schieten. Ik heb de afgelopen dagen wel een paar zeer dringende werkdingen gedaan maar slechts het hoogstnoodzakelijke. Een dikke merci is zeker op zijn plaats voor al de klanten die geduldig wachten op hun foto’s, albums, mails, kaartjes, offertes, … Gisteren heb ik al een stukje van mijn mailachterstand ingehaald en ik hoop vanavond helemaal bijgebeend te zijn op administratief vlak. Ik steek ook een serieuze tand bij om alle albums, bijbestellingen, … tegen eind volgende week afgewerkt te hebben.

Ook op bloggebied heb ik nog het één en ander in te halen.
- Zo staat er al een artikeltje (bijna) klaar voor mijn reeksje over studioflitsen.
- Enkele dagen geleden is mijn nieuwe lens toegekomen. Het is zeker geen doorsnee lens want een volledig manuele 8mm fisheye lens is nu eenmaal niet zo gebruikelijk. Verder dan enkele testfoto’s ben ik nog niet geraakt maar ik zal binnenkort verder testen en mijn ervaringen documenteren.
- Er staat ook een testje op het programma om bepaalde fototechnieken beter te kunnen tonen.
- En natuurlijk zijn er nog heel wat foto’s en losse ideetjes die hier vroeg of laat zullen belanden.

En dat jullie nog enige tonnen foto’s van Noa zullen moeten verwerken, hoef ik er vast niet bij te vertellen

Eerst en vooral wil ik jullie allemaal bedanken voor de massale reacties via de comments, mail en telefoon. Dat doet me erg veel plezier.

Het is hier een beetje hectisch om alles georganiseerd te krijgen en ik weet niet goed meer wanneer de ene dag eindigd en de volgende begint. De volgende dagen zal alles zich hopelijk wat stabiliseren. Normaal kwamen moeder en dochter pas zondag naar huis, maar blijkbaar stellen ze het allebei zo goed dat ik hen straks al mag gaan halen.

Naar de tweede lading foto’s dan. Mijn moeder was niet te houden en mocht dan ook haar vierde kleinkind als eerste in de armen nemen.

Mijn zus Karen, die in de UK woont was net op tijd in het moederland om Noa op haar eerste dag te kunnen bewonderen. Ook haar zoontje Ian was erbij.

Zoals verwacht was Kobe zeer gecharmeerd door zijn kleine zusje.

Ook Ian mocht zijn nichtje even vasthouden.

Kobe glunderde van trots toen Noa op zijn schoot mocht.

Ook Maya vergat even (heel even) dat ze eigenlijk een enorme wildebras is en bewonderde haar zusje opvallend rustig.

Na enkele minuten kreeg ze echter veel meer interesse in de suikerbonen, kwestie van je prioriteiten te stellen.

Noa leek niet echt onder de indruk van opa maar het zal ongetwijfeld niet lang duren voor ook zij niet meer bij hem weg te slagen is.

Toen de weeën begonnen sliepen Kobe en Maya al. Terwijl wij naar het ziekenhuis snelden, hield buurvrouw Carine de wacht tot mijn nichtje en favoriete babysitter Katrijn, het overnam.

Het gebeurt niet vaak dat ik zelf op de foto sta, maar hier zijn er zelfs twee.

Mijn schoonzusje Karen (ja ook een Karen, net zoals mijn zus), verloor meteen haar hart aan de kleine Noa.

Ook bij de Mammi (mijn schoonmoeder) bleek Noa perfect op haar gemak.

Tante Karen, Mammi & Pappi vol bewondering.

Carine kreeg er niet alleen een buurmeisje bij maar ook een petekindje. Hoe trots en blij ze wel is met haar petekindje bleek uit het tafereel dat ik mocht aanschouwen toen ik na de bevalling om half zes ’s morgens thuiskwam (omdat ik Kobe en Maya zelf het goede nieuws wou vertellen). Toen ik de oprit opreed, zag ik dat alle lichten nog brandden bij de buren. Toen ik uitstapte hoorde ik Barry White door het open venster knallen. Eerst dacht ik dat ik door de vermoeidheid begon te hallucineren maar al snel bleek dat de buren een feestje aan het bouwen waren ter ere van Noa.

En nu moet ik dringend alles gaan prepareren voor de thuiskomst van Noa.

Stralend van trots, kan ik melden dat ons gezinnetje vannacht uitgebreid is met een prachtige dochter, Noa.

Voor wie van cijfertjes houdt:
- geboren om 1u38 op 15-8-07
- 49cm
- 2,880 kg

De volgende 2 foto’s zijn gemaakt door onze fantastische gynaecologe Ann Pastijn met mijn camera. Volgens mij kan ze meteen als fotografe aan de slag. Bedankt voor alles Ann!

Nu snel nog wat spulletjes bijeenzoeken en dan snel ik terug naar vrouw en dochter. Je zal de komende dagen ongetwijfeld nog heel wat horen van Noa.

Toen Nicolas & Sévérine voor het eerst bij me langskwamen vertelden ze me dat ze geen ‘fotomensen’ waren. Ik krijg wel vaken mensen over de vloer die ervan overtuigd zijn dat ze niet ‘op papier pakken’. Ik vind het altijd zeer motiverend om hen het tegendeel te bewijzen. Iedereen kan op zijn manier mooi op de foto staan. Een nog steeds onderschat aspect van portretfotografie is communicatie. Je mag een topper zijn op technisch en creatief vlak, maar zonder “social skills” sta je nergens.

Ik ben een enorme voorstander van een verlovingsshoot omdat je dan op de huwelijksdag zelf het ijs niet meer hoeft te breken. Ik overweeg zelfs om zo’n sessie standaard in mijn pakketten op te nemen. Het deed me enorm veel plezier toen Sévérine me gisteren vertelde dat hun verlovingsshoot ervoor gezorgd had dat ze allebei helemaal op hun gemak waren om op hun grote dag gefotografeerd te worden. Het deed me nog meer plezier toe ze zei dat ze die shoot tegen haar eigen verwachtingen in heel fijn vond.

Techniek is voor mij heel belangrijk maar mijn doel is nooit de techniek op zich. Een goeie kennis van fototechnieken en die reflexmatig kunnen toepassen staat vooral in functie van het vastleggen van emoties. Het zijn de foto’s waarbij emotie en techniek samengaan die me vaak het meeste voldoening geven.

De volgende foto is één van mijn favorieten. De achtergrond kon misschien wat minder druk zijn en de kadrage kon waarschijnlijk ook iets beter maar da’s allemaal van ondergeschikt belang als je de ontroering en de band tussen twee mensen kan vastleggen.

Voor de portretten trokken we naar het park van Tervuren. Aanvankelijk hadden we saai vlak licht dat van recht boven ons kwam. Niet echt het meest vleiende licht voor portretfoto’s. Mijn losse flitsjes kwamen weer goed van pas om wat meer dynamiek en contrast in de foto’s te krijgen.

Hier gebruikte ik een flits met zilveren paraplu links van de camera. De achtergrond werd een stopje onderbelicht.

Een flits links van het koppel op volle kracht zorgde ervoor dat ik de achtergrond een stop of 3 kon onderbelichten voor een zeer dramatisch effect.

Tegenlicht is altijd mooi bij intieme momenten, maar wat doe je als je geen tegenlicht hebt? Je maakt het natuurlijk gewoon zelf. Een flitsje recht achter het koppel speelt hier stand-in voor een laagstaande zon.

De volgende foto is de absolute favoriet van Sévérine en Nicolas zelf en was belandde ook op hun bedankkaartjes. Ik kan me trouwens heel goed vinden in hun keuze.

De volledige Flickr set kan je hieronder bekijken.

Sévérine & Nicolas, het was een grote eer om jullie huwelijk te mogen fotograferen. Ik ben blij dat jullie mijn foto’s een mooie herrinering aan jullie trouwdag vinden. En hopelijk zijn jullie nu volledig overtuigd dat jullie uitstekend “op papier pakken”. De liefde, vriendschap en respect die ik tussen jullie zag, zijn een waterdichte garantie voor een mooi leven samen.

De geruchten dat Nikon werkt aan een full frame sensor doen al jaren de ronde. Het heeft er lang naar uitgezien dat deze geruchten eerder wishfull thinking waren dan gebaseerd op echte feiten. De laatste maanden zijn de geruchten echter wel zeer hardnekkig geworden. En nu lees ik op DPreview het één en ander over een patent van Nikon dat de geruchten wel eens zou kunnen bevestigen. Althans het gerucht dat ze eraan WERKEN (sinds 2003 ???)

Op de DPreview zelf, lijkt de tekst weg maar in mijn RSS-reader staat:
Kudos to one of our forums posters, ‘imagewest’ for spotting US Patent 7,138,663, assigned to Nikon Corporation of Japan. This patent describes a new type of image sensor which uses three small dichroic mirrors below an opening to direct red, green and blue light to separate photodiodes. This design would provide full color detail at each photo sensing location, a bit like Foveon’s X3 sensor (although this design is quite different). A single ‘pixel’ of light passes first through an element which reflects blue light to the blue photodiode but allows red and green light to pass, the next element reflects green light to the green photodiode but allows red light to pass and the final element reflects red light to the red photodiode but absorbs infrared. Of course this design has all of the advantages we have seen from full-color sensors including, the primary disadvantages must be the complexity of the design and the poor ‘fill factor’ (which is mitigated somewhat by the use of microlenses). This patent was filed in 2003 so we will have to wait and see if it ever comes to fruition.

Zelfs als Canon-gebruiker, hoop ik dat de vrienden Nikonians binnenkort zo ook een bruikbare foto kunnen maken op iso 800 of 1600. Bovendien moet Canon dan ook nog eens uit zijn pijp komen om met een significante sensorverbetering op de proppen te komen.

Mijn excuses voor de slechte blogfrequentie van de laatste tijd. Thuiszittende kinderen en hoogzwangere vrouwen (’t kan voor elk moment zijn nu), zijn niet bevorderlijk voor de productiviteit. Daarom ligt de prioriteit op werkvlak vooral op het afwerken van de huwelijksreportages en albums.
En ik heb er net nog eentje afgewerkt: het huwelijk van Fabienne & Frédéric.

De kapel in het Leuvense Arenbergpark was geen onbekend terrein voor mij. Geen gemakkelijke locatie voor een fotograaf (heel lastige lichtomstandigheden) maar in zijn spartaanse eenvoud en haast verborgen ligging tussen het groen, is het wel een hele mooie locatie voor een intieme viering.

Bij het buitenkomen van de kapel, bleek al snel dat ik heel wat concurrentie had.

Fabienne & Frédéric mochten twee witte duiven hemelwaarts sturen. Da’s natuurlijk een beeld met potentiëel. Het nadeel is dat je maar 1 kans krijgt voor een dergelijke foto. Zou ik een creatieve foto proberen te maken of kiezen voor veilig maar saai shot. Veel tijd om na te denken had ik niet en omdat dit koppel originaliteit weet te appreciëren, koos ik maar voor de creatieve optie.

Een sluitertijd die eigenlijk te traag is om vliegende duiven te ‘bevriezen’ (1/80) moest volgens mijn gevoel wel voor wat dynamiek zorgen. Om te vermijden dat de fladderende vleugels één grote onherkenbare vlek zouden worden, flitste ik nog een beetje in (flitscorrectie -1 stop). Het resultaat is bruikbaar maar verre van perfect. Dit is het soort beelden die ik achteraf bestudeer en uren wakker lig bij het bedenken van een manier om het de volgende keer beter te doen.

Zoontje Gilles had ondertussen wel genoeg van al dat getrouw. Daarom deden we na de mis snel een paar portretfoto’s met het koppel en hun superschattige zoon. Eén flitsje en een zilveren paraplu overpowert hier het aanwezige licht in de schaduw van een boom.

Ik weet het, ik doe het vaak, dus ook deze keer maakte ik een paar foto’s waarbij het natuurlijke licht (in de schaduw voor zacht licht) het hoofdlicht vormt en een flitsje achter het koppel voor haarlicht zorgt.

Met diezelfde opstelling maakte ik ook dit beeld van de jaguar met zijn nieuwe halsband.

De structuur van een houten opslagplaats zag ik als een mooie achtergrond. Om die structuur goed te laten uitkomen en tegelijkertijd een dramatisch licht op het koppel te plaatsen, gebruikte ik een flits op statief vlak tegen de achtergrond.

In het begin wanneer ik draadloze flitsen begon te gebruiken, mislukten er regelmatig foto’s doordat er licht van de flits rechtstreeks in de lens scheen. Doordat het licht in je lens begint rond te dansen, krijg je flare. Ik leerde al snel om het licht op één of andere manier af te schermen zodat dit niet meer gebeurde. Maar ik had ook gezien dat die flare soms een mooi effect geeft. De kleuren en het contrast zijn wat flets maar bij sommige foto’s werkt dat net. Daarom dat ik hier ook even mijn flits meer uitzoomde dan nodig, zodat er wat strijklicht op de lens kon vallen.

Eens proberen of ik de complete Flickr Set kan integreren in deze pagina via Pictobrowser (gezien bij de geweldige Pietel, die het op zijn beurt weer ontdekte bij de geweldige Ine). Na wat googelen is het gelukt via deze wordpress plugin.

Fabienne & Frédérik, ik weet dat het voor jullie een mooie dag was maar dat het ook zenuwachtig was. Maar ik verzeker jullie dat jullie het uitstekend gedaan hebben voor mijn lens. Bovendien was het een plezier om jullie beiden en Gilles weer te mogen fotograferen. Gilles gaat ongetwijfeld een hele mooie jeugd tegemoet bij zo’n liefdevolle ouders.