Eerst en vooral wil ik jullie allemaal bedanken voor de massale reacties via de comments, mail en telefoon. Dat doet me erg veel plezier.

Het is hier een beetje hectisch om alles georganiseerd te krijgen en ik weet niet goed meer wanneer de ene dag eindigd en de volgende begint. De volgende dagen zal alles zich hopelijk wat stabiliseren. Normaal kwamen moeder en dochter pas zondag naar huis, maar blijkbaar stellen ze het allebei zo goed dat ik hen straks al mag gaan halen.

Naar de tweede lading foto’s dan. Mijn moeder was niet te houden en mocht dan ook haar vierde kleinkind als eerste in de armen nemen.

Mijn zus Karen, die in de UK woont was net op tijd in het moederland om Noa op haar eerste dag te kunnen bewonderen. Ook haar zoontje Ian was erbij.

Zoals verwacht was Kobe zeer gecharmeerd door zijn kleine zusje.

Ook Ian mocht zijn nichtje even vasthouden.

Kobe glunderde van trots toen Noa op zijn schoot mocht.

Ook Maya vergat even (heel even) dat ze eigenlijk een enorme wildebras is en bewonderde haar zusje opvallend rustig.

Na enkele minuten kreeg ze echter veel meer interesse in de suikerbonen, kwestie van je prioriteiten te stellen.

Noa leek niet echt onder de indruk van opa maar het zal ongetwijfeld niet lang duren voor ook zij niet meer bij hem weg te slagen is.

Toen de weeën begonnen sliepen Kobe en Maya al. Terwijl wij naar het ziekenhuis snelden, hield buurvrouw Carine de wacht tot mijn nichtje en favoriete babysitter Katrijn, het overnam.

Het gebeurt niet vaak dat ik zelf op de foto sta, maar hier zijn er zelfs twee.

Mijn schoonzusje Karen (ja ook een Karen, net zoals mijn zus), verloor meteen haar hart aan de kleine Noa.

Ook bij de Mammi (mijn schoonmoeder) bleek Noa perfect op haar gemak.

Tante Karen, Mammi & Pappi vol bewondering.

Carine kreeg er niet alleen een buurmeisje bij maar ook een petekindje. Hoe trots en blij ze wel is met haar petekindje bleek uit het tafereel dat ik mocht aanschouwen toen ik na de bevalling om half zes ’s morgens thuiskwam (omdat ik Kobe en Maya zelf het goede nieuws wou vertellen). Toen ik de oprit opreed, zag ik dat alle lichten nog brandden bij de buren. Toen ik uitstapte hoorde ik Barry White door het open venster knallen. Eerst dacht ik dat ik door de vermoeidheid begon te hallucineren maar al snel bleek dat de buren een feestje aan het bouwen waren ter ere van Noa.

En nu moet ik dringend alles gaan prepareren voor de thuiskomst van Noa.