Volgende week zullen jullie het moeten stellen zonder nieuwe blogpost. Tijdens de zomer (of wat daarvoor moest doorgaan) zijn we niet op vakantie kunnen gaan, maar nu maken we dat een beetje goed met een weekje Centerparks.

‘t Is bezwaarlijk reizen te noemen maar voor de kinderen is het geweldig en daardoor ook voor ons. Oma en opa gaan ook mee dus zal ieder van ons ook de kans hebben om actieve dingen met de kinderen af te wisselen met een moment van meditatie (lees: in slaap vallen in de zetel). Ik kijk er naar uit!

Voor dringende zaken ben ik bereikbaar op de gsm en ik kan ook mijn mailtjes lezen op mijn smartphone (maar zal alleen de dringende beantwoorden).

Tot binnen een weekje!

Op de startersdag van de vereniging voor Beroepsfotografen had ik het vooral over hoe creativiteit, het delen van informatie en web 2.0 een grote invloed hebben op mijn zaak. Vanmorgen zag ik via Strobist een uitgebreide video van een presentatie door Chase Jarvis op een event van Photoshelter. Het is plezant om te zien dat mijn bevindingen bevestigd worden door een fotograaf die ik zeer bewonder.

De video vind je hier.

Ik geef toe dat ik een echte materiaalgeek ben. Ik wil altijd wel een andere camera, lens, flits of accessoire. Maar die obsessie wordt niet ingegeven door snobisme of bezitterigheid. Het gaat er om dat het materiaal mij in staat moet stellen om beter en creatiever werk te leveren. Ik ben altijd op zoek naar originele hoeken, verfrissende composities en coole effecten.

Iets wat altijd mijn ogen uitgestoken heeft is een fisheye lens, dat is een extreem groothoekobjectief. De grote merken hebben er wel enkele in hun aanbod maar meestal zijn ze op een camera met cropfactor niet breed genoeg om nog van een echte fisheye te spreken. Voor zover ik weet heeft enkel Sigma een 8mm fisheye maar met een prijskaartje van rond de 700EUR is ze niet echt goedkoop voor een lens die maar zeer beperkt inzetbaar is.

Een goedkoper alternatief is de Russische Peleng 8mm f/3.5 die vooral via eBay-winkels verkocht wordt voor ongeveer 215EUR + verzending. Konijnenberg kan ze ook leveren, maar ze zijn gevoelig duurder en ze zijn niet op voorraad. Ik heb de mijne gekocht via de eBay-winkel East Wave BestOptics (perfect verlopen overigens).

De Peleng wordt gemaakt door een Russische militaire fabriek en eerlijk gezegd ziet ze er zo uit ook. Het is geen esthetisch verantwoorde L-lens en de bouwkwaliteit is ook niet indrukwekkend. Niet dat ik verwacht dat ze snel uit elkaar zal vallen, maar er zit hier en daar wel wat speling op.
Het is naar verluid behoorlijk moeilijk om de optiek van zo’n extreme groothoeklens te fabriceren. De optische kwaliteit is dan ook verre van indrukwekkend. Lensflare, vignettering en onzuiverheden moet je bij deze lens bijnemen.

Je kan gerust stellen dat een viewmaster een wonder van technologie is in vergelijking met deze lens. Er is geen enkele elektronische communicatie tussen de lens en de camera. Dat betekent dat je niet kan beschikken over autofocus en tal van andere mogelijkheden van je camera.

Op de foto hieronder zie je onderaan de scherpstelring. Bovenaan zit de ring waarmee je manueel het diafragma instelt. Net daaronder is er een ring (die met ‘unlock’ op) waarmee je het gekozen diafragma ‘activeert’. Het is wel even wennen om met die tweede ring te werken maar mits wat oefening lukt het best. Het is moeilijk uit te leggen hoe het systeem werkt (daarom waarschijnlijk dat er geen deftige handleiding bijzit). Het komt er op neer dat als je deze ring in de ‘lock’ positie zet, je effectief het diafragma toedraait. Je kiest dus bijvoorbeeld op de eerste ring een diafragma van f/8. Zolang je de tweede ring op ‘unlock’ staat, staat het diafragma nog steeds wijd open (f/3.5) zodat je een helder beeld hebt om scherp te stellen. Van zodra je scherpstelling en compositie goed is, draai je de tweede ring naar ‘lock’ en maak je de foto.

Waarschijnlijk hebben jullie ondertussen al geconcludeerd dat de Peleng een onhandige brol-lens is. Jullie hebben natuurlijk helemaal gelijk maar ‘t is wel een onhandige brol-lens waarmee je hele originele dingen kan doen en veel plezier mee kan beleven.

Allereerst heb je met de Peleng op een 1.6 crop camera een beeldhoek van bijna 180 graden. Zelfs in een beperkte ruimte kan je met de Peleng een ruim overzichtsbeeld maken. Je moet wel opletten dat je je eigen voeten niet mee op de foto zet, zo ruim is de kijkhoek.

Sommigen vinden de vervorming van een fisheye lens storend. Echt realistisch zijn de rondingen langs de zijkanten dan ook niet. Je kan dit softwarematig corrigeren maar ik vind de vervorming net zo leuk aan een fisheye.

Uiteraard moet je spaarzaam omgaan met het gebruik van een fisheye. Het effect ervan is verrassend zo lang het maar goed gedoseerd is. Bovendien is het ook niet makkelijk om een goed fisheye beeld te maken. Doordat er zoveel in het beeld staat, is het moeilijk om het oog te leiden naar je hoofdonderwerp. Tot nu toe ben ik er nog maar één keer in geslaagd om echt optimaal gebruik te maken van het fisheye effect. En dat was met mijn trampolinefoto’s.

Ik zie mezelf de Peleng vaak gebruiken in combinatie met een losse flits omdat je zo met het licht toch je onderwerp kan benadrukken.

Conclusie: De Peleng geeft me een originele beeldhoek die hier en daar spectaculaire resultaten kan bekomen. De toepassing ervan is voor mij echter te beperkt om de dure Sigma te kunnen verantwoorden. Ik ben dan ook blij dat ik in de Peleng een waardig alternatief gevonden heb.

Rui, een sympathieke Luxemburgse Portugees, wil graag een Strobist Flickr ontmoeting organiseren in Luxemburg of België. Hij is daarvoor nog op zoek naar fotografen die graag spelen met flitskes en ook naar mensen die kunnen helpen organiseren. Organisatietalent heb ik nog minder dan vrije tijd, dus kan ik zelf niet bijspringen in de organisatie. Als het doorgaat en ik ben vrij, wil ik echter zeker aanwezig zijn.

Zelf verwoordt hij het zo op zijn blog:

I’m organizing a meetup group in Luxembourg or Brussels, depending on the acceptance and the location of the people interested.
Follow the Flickr group thread Strobist MeetUp embrace Luxembourg/Brussels so you know how to join us and what we will be covering.
Planing for Saturday the 3rd of November 2007. Place and location is still yet to be define so I’m counting on suggestions on this matter.
Number of people in will be at most 10 photographers with at least one trigger flash by remote trigger (PW or GI or other). This would make things much easier on exchanging gears if needed.
I can supply 2 triggers for Gadget Infinity and 4 receivers as well as Pocket Wizards 1 Trigger and 2 PW2 (Triger/Receiver). 2 Nikon SB26 with power packs and 1 580EX with power pack as well as hot-shoe connections, stands, clamps and umbrellas.
Any suggestions for renting a studio or some quite place in the surroundings of Luxembourg or Brussels, for 10, as long as some models for TFCD with a released signed for each participant would be more than welcome.
Also post in some photos or suggestion on what you would like to shoot and experiment so it could be planned in advance.
If you think you will meet this requirement and would like to join us go to the Flickr group thread Strobist MeetUp embrace Luxembourg/Brussels.

Zijn blog bevat trouwens een aantal leuke ideetjes voor de doe-het-zelvers.

Zo ontmoeten strobists elkaar in Seattle:

En zo doen ze het in Florida:

Ilse en Pieter zijn een enorm tof koppel waarmee ik in maart een koude maar supertoffe verlovingsshoot gedaan heb. Ik keek er dan ook erg naar uit om hun huwelijk te mogen fotograferen.

50mm – 1/100 – f/2.2 – iso400
Voor dit soort dingen is mijn 50mm f/1.4 mijn absolute favoriet.

70mm – 1/100 – f/2.8 – iso800

130mm – 1/60 – f/2.8 – iso400
Ik blijf er mij over verbazen over de lage sluitertijd die je kan bereiken dankzij de beeldstabilistatie (IS).

8mm – 1/60 – diafragma onbekend – iso400
Dit is de eerste keer dat ik mijn fisheye gebruikt heb op een huwelijk, later meer daarover.

95mm – 1/100 – f/2.8 – iso800

200mm – 1/125 – f/2.8 – iso800

200mm – 1/125 – f/2.8 – iso800

115mm – 1/125 – f/2.8 – iso800

70mm – 1/80 – f/2.8 – iso800

8mm – 1/100 - diafragma onbekend - iso200

Voor de portretten bleken we onverwachts een beetje in tijdsnood te geraken. In minder dan een uurtje zijn we door het Lierse begijnhof gestormd om toch een paar leuke beelden te maken. Op dergelijke momenten wordt de waarde van een verlovingsshoot echt duidelijk. Doordat Pieter en Ilse al eerder voor mijn lens stonden, hadden ze er alle vertrouwen in. Daardoor werd de portretsessie een snelle maar plezante ervaring ipv een stressmoment.

75mm – 1/160 – f/2.8 – iso100

145mm – 1/400 – f/2.8 – iso200

Ik fotografeer het liefst mensen die open staan voor een wat meer speelse invalshoek. Pieter koos hier ook de juiste hoek. (met dank aan de jongens die het voetbalplein en hun bal even aan ons lieten)

145mm – 1/1600 – f/2.8 – iso200

Geen idee waarom, maar volgende foto vind ik een heel leuke. ‘t Was zeker geen geplande foto maar door te leren van deze ‘happy accidents’ doe ik regelmatig nieuwe ideeën op.

200mm – 1/200 – f/2.8 – iso100

80mm – 1/1000 – f/2.8 – iso100

Na de portretsessie waren we net op tijd terug aan de zaal voor de receptie.

185mm – 1/250 – f/2.8 – iso100

153mm – 1/1000 – f/4 – iso200

Ilse en Pieter het was ook voor mij een fantastische dag. De manier waarop jullie en je familie me bij jullie huwelijk betrokken was hartverwarmend. Zoals jullie naar elkaar kijken, overtuigt me ervan dat jullie samen een prachtig leven tegemoet gaan.

Kobe en Maya gaan heel goed om met het feit dat de aandacht van mama en papa voor een groot deel naar hun nieuwe zusje gaat. Net omdat ze dat zo goed doen, hebben we wel eens de neiging om te vergeten dat zij het ook verdienen om af en toe in het centrum van de belangstelling te staan. Daarom werd Noa gisteren bij opa en oma gedropt en trokken we met de twee grootsten naar Plopsaland.

We waren er nog nooit eerder geweest, de kinderen waren zelfs nog nooit in een groot pretpark geweest. Het feit dat ik niet van massa’s hou, zal daar wel iets mee te maken hebben. ‘t Is niet dat ik claustrofobie ontwikkel in grote groepen maar ik heb het gewoon erg moeilijk om mij te amuseren in een kudde. Het liefst ga ik met de kinderen naar een bos ofzo, ver van de drukte en de commercie. Langs de andere kant moet ik toegeven dat die drukke commerciële pretparken geweldig plezant zijn voor de kinderen en wie ben ik om ze dat te ontzeggen. De voortdurende glimlach op die kindergezichtjes was me de forse inkomprijs al waard. 

De wachttijden en de drukte vielen al bij al nog zeer goed mee. De kinderen werden er geen moment lastig van en ikzelf ook niet.

Na een ritje in de piratenboten, enkele minuten rondgeslingerd te zijn in een koffiekop en blauwe knieën opgelopen te hebben in een wilde treinrit (iets te wild voor Maya), was het tijd voor een hapje. Gezien de prijs, veronderstel ik dat het Wizzy en Woppy restaurant in de Michelingids staat. Het heeft alvast gesmaakt.

Zoals altijd was Kobe zeer genereus en deelde hij z’n Bumba-ijsje met mama.

Het voortdurende lawaai van de in de ijsjes verwerkte fluitjes, moet je er maar bijnemen. Voor één keer hebben we Maya zelf gevraagd of ze niet liever haar tutje wou.

De aandacht verdelen onder drie kindjes vind ik zeer moeilijk. Het gevolg is dat ook mijn fantastische madam niet altijd de aandacht krijgt die ze verdient. Toch kijk ik na 7 jaar huwelijk nog altijd even graag naar haar.

Voor de meeste van de echt spectaculaire attracties zijn onze kinderen misschien nog wat te klein. Maar ze beleven evenveel plezier aan een wilde rit op “ridderpaard met spiegeltjes” (dixit Kobe).

Een high speed jeep safari, is ook altijd een succes.

Als afsluiter werd er nog een koe getemd in de speeltuin.

Bij de uitgang, liepen we nog een vriendelijke uit de kluiten gewassen kabouter tegen het lijf.

Nog voor we de parking verlaten hadden, ruilde Maya Plopsaland voor dromenland.

Niet lang daarna volgde Kobe het voorbeeld van zijn zus.

Een half uurtje later kwamen we in de file terecht en werden ze allebei terug wakker. Ik heb me dan maar achterin tussen twee kinderstoelen gewrongen om voor een beetje animatie te zorgen tijdens de volgende twee uur.
Thuis werden we opgewacht door opa en oma, die de ondertussen zwaar aangedikte avonturen moesten aanhoren.

Het heeft ons allemaal eens goed gedaan. Ik kan er weer tegen om nog een weekje hard te werken en dan zijn we weer weg voor een light versie van de jaarlijkse vakantie.

Confessions of a Photographer gaat vreemd, althans in een vreemde taal. Ik zat er al lang mee in mijn hoofd om ook in het Engels te bloggen en nu is www.bertstephani.com/blog een feit.

Waarom? Hebt gij niks beters te doen?
Ik verzuip in het werk en het zal spannend worden om tegen eind volgende week mijn zelfopgelegde deadline te halen om al het achterstallige werk gedaan te hebben. Mijn oogleden zakken me in de schoenen bij de gedachte aan de stapel werk, maar met enkele potten straffe koffie lukt het wel. En toch wil ik graag een Engelstalige blog (of althans een blog in mijn vrije interpretatie van het Engels):
- Omdat ik een geweldige attention-hoer ben.
- Omdat ik zelf het meest geleerd heb en nog steeds opsteek van een aantal Engelstalige blog. En ik vind dat ik ook aan die community iets moet teruggeven.
- Omdat het in deze tijden van globalisering zakelijk gezien niet onverstandig is om verder te kijken dan mijn Vlaamse neus lang is.  
- Omdat ik een groter publiek nodig heb, mocht ik in de toekomst een commercieel haalbaar DVD-project willen opstarten.

Maar waarom nu?
De technische wordpress-dingen waren al een tijdje in orde gebracht, dus kon ik er aan beginnen wanneer ik maar wou. Ik had een vermoeden dat mijn filmpje wel enige aandacht zou kunnen genereren en toen Strobist vandaag mijn filmpje in zijn vitrine zette, kon ik maar beter de blog meteen opstarten. Kwestie van de attention hoer in mij een feestdag te bezorgen meteen te beginnen met enkele lezers.
Er is nog heel wat cosmetisch werk aan de nieuwe blog, maar dat zal geleidelijk aan wel gedaan worden.  

Wat voor iets wordt die Engelstalige blog?
Geen idee, echt niet. Deze blog is ook nogal organisch gegroeid en dat ga ik ook met de Engelse laten gebeuren. Op die manier blijft het plezant want mocht dat niet het geval zijn, dan hou ik de inspanning van het bloggen niet vol. Waarschijnlijk zal de Engelse in ‘t begin een soort ‘best of’ versie van deze blog worden.

En wat nu met de Nederlandstalige blog?
Wees gerust, die blijft ongewijzigd. Het blijft mijn hoofdblog en er komt niets op de Engelse dat niet op de Nederlandse staat. Voor jullie is er dus weinig reden om de nieuwe blog te volgen.

Jullie hebben me nu al eens aan het werk gezien bij een fotoshoot en nu kunnen jullie ook eens kijken hoe ik eruit zie op een startersdag. Een fotoverslagje van Pieter de Corte vind je hier.

Toen ik zo’n anderhalf jaar geleden mijn groothoeklens kocht was dat puur uit noodzaak omdat je als professioneel fotograaf moeilijk op stap kunt zonder groothoek voor overzichtsbeelden bij reportages, groepsportretten, … Maar een speciale band heb ik nooit echt gehad met die lens in tegenstelling tot mijn 70-200 of 50mm. De 17-40 is nochtans een hele mooie lens: stevig, snel en fantastische beeldkwaliteit maar ik heb moeite om er iets creatiefs mee aan te vangen.

Ergens helemaal in de begindagen van deze blog, schreef ik Fotografie is sport, waarmee ik bedoelde dat je als fotograaf moet trainen om je minder sterke punten te verbeteren. Ik besef maar al te goed dat ik nooit een super groothoekfotograaf zal zijn, maar mits voldoende oefening moet het toch mogelijk zijn om betere groothoekfoto’s te leren maken. Daarom ga ik proberen de komende tijd een betere band te ontwikkelen met mijn 17-40.

Hier is alvast een eerste resultaat van mijn trainingssessies. Rond Noa’s parkje/bedje hangt zo’n gordijntentding om ons prinsesje niet te laten storen door hard zonlicht. Ik maakte deze foto door het gat bovenaan de ‘tent’. Om één of andere reden doet de foto me wat denken aan het eurovisie-logo.

Ik besef al langer dat mijn groothoekskills voor verbetering vatbaar zijn maar de aanzet om er iets aan te doen, kwam vorige maandag tijdens de starterdag van de vereniging voor beroepsfotografen. Toen Jimmy een aantal van zijn foto’s toonde op groot scherm werd het mij pas duidelijk hoeveel diepte er in een groothoekfoto kan zitten. Zijn beelden vragen vaak wat inspanning maar als je ze wat langer bekijkt zie je de verbanden en associaties van verschillende dingen binnen het kader.

Mijn stijl (voor zover ik er één heb) is eerder gebaseerd op de nadruk te leggen op één ding. Bij mijn composities ga ik op zoek naar abstracte onscherpe achtergronden, kaders en neutrale elementen om de aandacht vooral niet af te leiden van mijn onderwerp. Mijn oog is ook behoorlijk getraind om dit soort dingen te zien. Tijd dus om mezelf eens te verplichten om de dingen wat ruimer te zien.

Mochten jullie nog websites kennen van goeie breedhoekfotografen, laat maar komen.

Het hoofddoel voor Kim, Ake en ik was ons te amuseren tijdens deze shoot en vrij te experimenteren in de hoop dat we iets zouden bijleren. Omdat ik al lang eens wou experimenteren met video als blogmedium, vroeg ik Ake om naast het assisteren ook een beetje te filmen. Mocht er niets bruikbaars uitgekomen zijn, had ik dat niet erg gevonden. Het was vooral de bedoeling om eens te testen hoe en of het maken van een videofilmpje haalbaar is op regelmatige basis. Tussen de videobeelden vond ik alvast twee onderwerpen die misschien interessant zijn om eens op video te bekijken.

Het eerste afgewerkte filmpje, gaat over hoe we getracht hebben een paar vleiende buitenportretten te maken op de middag. We weten allemaal dat het licht van de opkomende of ondergaande zon vaak het mooist is. Als professionele fotograaf in dit landje zou ik echter snel failliet zijn als ik steeds zou moeten wachten op de juiste condities. Door gebruik te maken van de omgeving en een losse flits, hebben we toch mooi licht kunnen creëren.

Het is nog een beetje zoeken naar een concept en vorm voor de filmpjes en deze video is nog niet helemaal naar mijn zin. Bovendien is het inspreken van een voice over in een vreemde taal niet echt mijn ding (zeker niet met een verkoudheid midden in de nacht). Toch vind ik dat ik dit in het Engels moet doen om iets terug te geven voor de vele dingen die ik geleerd heb op Engelstalige sites. Tegelijkertijd moet het allemaal niet te perfect want dan duurt het gewoon te lang om zo’n filmpje te maken.

Ik reken op jullie feedback ivm deze video en het gebruik van video over het algemeen:
- wat vonden jullie van deze?
- is de uitleg duidelijk?
- moet ik hiermee verder gaan of vind je het maar niks?
- wat zou je nog op video willen zien?
- …

Tenslotte, zie je hieronder een paar foto’s uit de video in een wat grotere versie.