Kobe en Maya gaan heel goed om met het feit dat de aandacht van mama en papa voor een groot deel naar hun nieuwe zusje gaat. Net omdat ze dat zo goed doen, hebben we wel eens de neiging om te vergeten dat zij het ook verdienen om af en toe in het centrum van de belangstelling te staan. Daarom werd Noa gisteren bij opa en oma gedropt en trokken we met de twee grootsten naar Plopsaland.

We waren er nog nooit eerder geweest, de kinderen waren zelfs nog nooit in een groot pretpark geweest. Het feit dat ik niet van massa’s hou, zal daar wel iets mee te maken hebben. ‘t Is niet dat ik claustrofobie ontwikkel in grote groepen maar ik heb het gewoon erg moeilijk om mij te amuseren in een kudde. Het liefst ga ik met de kinderen naar een bos ofzo, ver van de drukte en de commercie. Langs de andere kant moet ik toegeven dat die drukke commerciële pretparken geweldig plezant zijn voor de kinderen en wie ben ik om ze dat te ontzeggen. De voortdurende glimlach op die kindergezichtjes was me de forse inkomprijs al waard. 

De wachttijden en de drukte vielen al bij al nog zeer goed mee. De kinderen werden er geen moment lastig van en ikzelf ook niet.

Na een ritje in de piratenboten, enkele minuten rondgeslingerd te zijn in een koffiekop en blauwe knieën opgelopen te hebben in een wilde treinrit (iets te wild voor Maya), was het tijd voor een hapje. Gezien de prijs, veronderstel ik dat het Wizzy en Woppy restaurant in de Michelingids staat. Het heeft alvast gesmaakt.

Zoals altijd was Kobe zeer genereus en deelde hij z’n Bumba-ijsje met mama.

Het voortdurende lawaai van de in de ijsjes verwerkte fluitjes, moet je er maar bijnemen. Voor één keer hebben we Maya zelf gevraagd of ze niet liever haar tutje wou.

De aandacht verdelen onder drie kindjes vind ik zeer moeilijk. Het gevolg is dat ook mijn fantastische madam niet altijd de aandacht krijgt die ze verdient. Toch kijk ik na 7 jaar huwelijk nog altijd even graag naar haar.

Voor de meeste van de echt spectaculaire attracties zijn onze kinderen misschien nog wat te klein. Maar ze beleven evenveel plezier aan een wilde rit op “ridderpaard met spiegeltjes” (dixit Kobe).

Een high speed jeep safari, is ook altijd een succes.

Als afsluiter werd er nog een koe getemd in de speeltuin.

Bij de uitgang, liepen we nog een vriendelijke uit de kluiten gewassen kabouter tegen het lijf.

Nog voor we de parking verlaten hadden, ruilde Maya Plopsaland voor dromenland.

Niet lang daarna volgde Kobe het voorbeeld van zijn zus.

Een half uurtje later kwamen we in de file terecht en werden ze allebei terug wakker. Ik heb me dan maar achterin tussen twee kinderstoelen gewrongen om voor een beetje animatie te zorgen tijdens de volgende twee uur.
Thuis werden we opgewacht door opa en oma, die de ondertussen zwaar aangedikte avonturen moesten aanhoren.

Het heeft ons allemaal eens goed gedaan. Ik kan er weer tegen om nog een weekje hard te werken en dan zijn we weer weg voor een light versie van de jaarlijkse vakantie.