Kinderboerderijen, sportterreinen en avontuurlijke pirateneilanden zijn natuurlijk geweldig plezant maar ze vallen in het niets in vergelijking met het subtropisch zwemcomplex. Ik ga zo goed als wekelijks zwemmen met Kobe en Maya en daardoor zijn het echte waterratten geworden.

Door tijdsgebrek staat het diepzeeduiken bij Nancy en mezelf al een tijd op non-actief. Maar ik vind het wel leuk dat onze kinderen mijn fascinatie voor water en wat er in zit delen. Kobe en Maya vragen regelmatig om één van mijn Cousteau documentaires te mogen bekijken. Ze vonden het dan ook heerlijk dat ze in Centerparks een beetje het gevoel konden krijgen van het snorkelen boven een koraalrif. Natuurlijk is dit allemaal fake en de vissen zitten in aquariums onder water. Maar ik speel het avontuur graag mee.

Met een duikbril onder water bleek trouwens geen enkel probleem te zijn voor de kids.  

Hopelijk zit er volgend jaar een wat langere en meer Zuiderse vakantie in, zodat we met de kinderen eens ECHT kunnen gaan snorkelen.

Voor de foto’s in en rond het zwembad gebruikte ik mijn oude getrouwe Canon Powershot S50 in een ‘behuizing’ van Dicapac. Echt handig is het niet omdat het omhulsel niet op maat gemaakt is van de camera. Daardoor is het moeilijk om vignettering te vermijden. Ik weet ook niet zeker of ik een nieuw compactje zou durven gebruiken in het water. Niet dat ik al water binnengekregen heb, maar als ik een nieuw compactje zou kopen, koop ik er waarschijnlijk een echte onderwaterbehuizing bij.

Door het grijze weer, kwam er niet veel licht binnen in de Aqua Dome waardoor ik verplicht was om mijn S50 op 200iso te gebruiken. En hoge iso’s zijn nu niet meteen het sterke punt van compactjes, laat staan van eentje van enkele generaties terug.

Maya en Kobe vonden het heerlijk om met mij door de gedeeltelijk verduisterde buis te glijden, hoe sneller, hoe beter.

De onhandigheid van de behuizing en de beperkingen van de camera, durven me wel eens te frustreren. Ik maak ermee dan ook eerder souveniers mee dan echte foto’s. De twee onderstaande foto’s liggen me echter wel nauw aan het hart. Ik zal niet beweren dat het artistieke zelfportretten zijn (de eerste met de self timer, de tweede gewoon vanuit de hand). Maar er zijn zo weinig goeie foto’s waarop ik samen met (één van de) kinderen sta, dat ik altijd blij ben als er toch eentje gemaakt wordt.

Via mijn blog en de vereniging voor beroepsfotografen, behoren er ondertussen een aantal uitstekende fotografen tot mijn vriendenkring. Misschien moet ik maar eens een paar mensen aanspreken om elkaars familie eens te fotograferen.