Tijdens het tweede deel van onze vakantie, besloot het zonneke eindelijk om de strijd met de sombere wolken aan te gaan. En over strijd gesproken, Kobe is een grote fan van wedstrijden in alle mogelijke en onmogelijke disciplines (zolang hij maar wint). Een ‘koerske’ met zijn opa is dan ook altijd leuk meegenomen.

Toch is hij ook een teamplayer zoals volgende foto bewijst.

De reserves die ik nog had tov de beweringen als zou de volgfocus van de 1D mkIII niet zo goed zijn, zijn met deze dan ook meteen verdwenen. Bovenste twee foto’s zijn gemaakt met f/3.5 op 200mm dus dat betekent een zeer kleine scherptediepte maar de volgfocus heeft dat perfect gedaan. De resultaten zijn trouwens ook consistent.

Op onze laatste avond kregen we zowaar zelfs een fantastisch mooi laagstaand winterzonnetje te zien. Da’s echt fantastisch licht om in te fotograferen.

Maya weigerde om een voet aan de grond te zetten in de kinderboerderij maar van dit plastic ros was ze helemaal niet bang.

Als je onderstaande foto bekijkt is het meteen duidelijk van wie ik de serieux geërfd heb.

Tenslotte nog een paar fotookes van de fantastische madam die het al zo lang weet uit te houden met deze ’serieuze’ mens.

Ondertussen kamp ik weer met slaaptekort, chaos op mijn bureau en een gevulde agenda. De vakantie is duidelijk voorbij.