Het was zeer moeilijk om te kiezen welke bewerking ik nu het mooiste vond, maar uiteindelijk is het die van Jurgen geworden. Het is een mooie zwart/wit met een veel contrast en daar hou ik van. Jullie zien de foto’s in klein formaat en daar zijn de details niet altijd even zichtbaar. Bij het bekijken van de beelden in hogere resolutie, is deze foto ook duidelijk heel fijn afgewerkt. Jurgen is trouwens net een Bert Stephani fansite blog begonnen, ik hou ‘m zeker in de gaten.

Dus … proficiat Jurgen!!! En een hele dikke merci aan iedereen die deelgenomen heeft. Ik heb er heel wat uitgeleerd, hopelijk jullie ook.

Jullie hebben ook nog mijn bewerking tegoed, wel hier zie je alle Lightroom instellingen:

Ik hoor vaak uitspraken als “daar heb je wel lang aan gewerkt zeker?” terwijl ik het overgrote deel van mijn foto’s (ja, ook die op de blog) slechts 10-20 seconden bewerk. Ik probeer mijn foto’s altijd zo goed mogelijn ‘in de camera’ te maken zodat ik bewerkingstijd kan besparen (en een betere beeldkwaliteit kan garanderen).

Vaak (ook bij deze foto) weet ik al bij het zien van het te fotograferen tafereel welk eindresultaat ik wil behalen. Ik zie die kleuren en ik weet dat die mooi (naar mijn mening dan) zullen uitkomen als ik ze wat warmer en feller maak. Ik zie dat de bomen op de achtergrond een stuk donkerder zijn dan Maya en weet dat ze nog donkerder zullen worden als ik de ‘blacks’ verhoog. Ik weet ook dat vignetteren zal helpen om de focus meer op Maya te leggen. Ik weet dat een sterk vignet voor mij het beste zal werken. Daarom zorg ik ervoor dat Maya niet aan de zijkant van het beeld staat waar ze door het vignetteren ook donkerder zou worden. Mocht dit een echt belangrijk beeld geweest zijn, zou ik Maya misschien wel een beetje meer naar rechts (links voor haar) gezet hebben om de compositie beter te maken. Ik zou dan het vignet in Photoshop gedaan hebben zodat ik selectief kan doordrukken en tegenhouden. Maar dan ben je al snel 10 minuten bezig per foto. En als ik zo lang over een foto doe, blijven ze waarschijnlijk tot mijn pensioen onbewerkt op de harde schijf staan.

Uiteraard gaat het previsualiseren van postprocessing in de praktijk een stuk intuïtiever dan dat ik het hier beschrijf. Soms vind ik ook een leuke Lightroom/Photoshop techniek door wat te spelen met beelden. Ik bekijk dan goed hoe het originele beeld is en hoe de verschillende instellingen het eindresultaat beïnvloeden. Die informatie wordt doelbewust opgeslagen in mijn brein (in tegenstelling tot de plaats waar ik mijn sleutels gelegd heb, …). Wanneer ik dan een vergelijkbare situatie tegenkom, zie ik meteen één of meerdere postprocessing opties en probeer mijn beeld daar zo goed mogelijk op voor te bereiden.

Nog eens bedankt iedereen voor de respons op dit wedstrijdje. Moeten we dit nog doen?