Pieter Van Impe organiseert een sterk staaltje van persoonlijk werk en heeft daarvoor straffe sneeuwacrobaten nodig evenals assistenten en een videofilmer. Meer informatie vind je hier op Pieter’s blog.

Meestal zie je op mijn blogje alleen de geslaagde foto’s, maar dat betekent allerminst dat ik nooit rotslechte ideeën heb, zoals een flits met groene filter als tegenlicht te gebruiken. Pieter heeft dus geen bad hair day maar is het slachtoffer van een van de minst vleiende foto’s in mijn archief. Maar aangezien ik nog een illustratie bij deze post nodig had, kon ik het niet laten. Sorry Pieter!

Ik zie Pieter als een vriend (hoewel dat met de publicatie van deze foto, verleden tijd kan zijn) en als één van de beste huwelijksfotografen van het land. Ik twijfel er geen moment aan dat die skitrip superfun gaat zijn en geweldige foto’s gaat opleveren. ‘t Is dat ik die periode zelf ga skiën met de familie, anders zou ik serieus overwegen om te gaan assisteren.

Als dit jouw kopje Earl Grey is, aarzel dan niet en contacteer Pieter! Ik ben alvast razend benieuwd naar de resultaten.

Er bestaan fantastische combinaties, zoals: friet en steak, topmodellen en minirokjes, pocketwizards en flitsen of den dikke en de dunne.

Maar er bestaan ook combinaties die beter nooit het levenslicht hadden gezien: leggings en zwaarlijvige vrouwen, Bailey’s en Tonic of zoals in mijn geval … hevige hoestbuien en verrokken tussenribspiertjes.

De meeste van mijn griepsymptomen beginnen te verminderen maar dat hoesten doet potverdekke pijn.

Vele klanten willen veel liever foto’s laten maken in de lente of de zomer dan in de herfst of winter. Ten onrechte vind ik vaak. Uiteraard is het vaak kouder en natter in de herfst maar het natuurlijke licht is vaak veel mooier. Bovendien heb ik ook altijd een paar losse flitsjes bij waarmee ik zowat elk licht kan creëren.

Mijn doel bij het fotograferen van kinderen is altijd om ze te tonen zoals ze zijn. En of ze nu rondlopen in een jas of een zwembroek, dat maakt geen verschil. Ik adviseer ouders ook altijd om de zondagse kledij thuis te laten tenzij die vuil mag worden. Als je er steeds op moet letten dat de kleren niet vuil mogen worden wordt een fotosessie voor kinderen al heel snel een saaie bedoeling.

De foto’s in deze post zijn van een sessie met maar liefst 5 kinderen. Ik kan me niet voorstellen dat zo’n sessie vlot zou verlopen zijn mochten de kinderen tussendoor niet kunnen spelen hebben. Met dank aan de mama’s Els en Nathalie trouwens voor hun superpositieve houding: geen gemoei met mijn foto’s en kinderen die zich rustig mochten vuilmaken, zo maak ik mijn beste foto’s.

Een dergelijke sessie is altijd een combinatie van geposeerde en geïmproviseerde foto’s. Veel kinderen (vooral de iets grotere meisjes) vinden het zeer leuk om een beetje te poseren. Dat levert niet noodzakelijk betere foto’s op dan de ongedwongen beelden maar voor mij is het naast het eindresultaat, ook belangrijk dat de kinderen zich amuseren bij een shoot.

Uiteraard hebben kinderen wel eens een moment waarop ze er geen zin in hebben. Maar zo’n boos gezichtje levert soms toch leuke foto’s op.

Het lukt me altijd wel om een kind terug zin te doen krijgen om foto’s te laten maken maar soms vraagt dat heel wat overtuigingskracht. De kunst is om kinderen als gelijken te behandelen, dat werkt altijd het best.

Els, Nathalie en kids: ongelooflijk bedankt voor de superfijne fotosessie. Dit soort sessies zijn helemaal mijn ding.

Serge schrijft op zijn blog over mijn plotse verdwijning gisteren op een event van de vereniging van beroepsfotografen. Nu ben ik niet Ninja-gewijs verdwenen net na het gooien van een rookbom of ontvoerd door aliens. Ik ben alleen een beetje vroeger naar huis gegaan dan ik voorzien had.

Ik was eigenlijk redelijk snel rond met het bekijken van het overigens fijne materiaal van een aantal leveranciers. Het was zeker de moeite maar aangezien ik zelf niet print, albums inplak of kaders verkoop ben ik er niet te lang bij blijven stilstaan. Een goed gesprek met Joachim van Canon Professional Network en een constructieve oplossing voor mijn nog steeds defecte 1D mkIII, heeft mijn vertrouwen in de service van Canon weer wat verbeterd.
Verder heb ik vooral een paar fijne en open gesprekken gehad met collega’s en daar is voor mij het belangrijkste aan zo’n event. Ik had dan ook nog veel meer babbels willen doen maar met een paar zware weken in het vooruitzicht wou ik toch nog op tijd thuis geraken om de kindjes in bed te stoppen. Bovendien voelde ik mezelf geen 100% en ben dan maar stilletjes doorgegaan.

Terecht, zo bleek vanmorgen. Geen kracht, geen energie, keelpijn, gewrichtspijn, … je kent het wel. Ik heb de kindjes nog naar school gedaan en de meest dringende mails beantwoord, maar nu kruip ik terug in mijn bed. Hopelijk kan ik er na een paar uurtjes slaap weer invliegen.

In een niet eens zo ver verleden was ik scenarist bij het Gentse productiehuis Conception. Onze wegen zijn uit elkaar gegaan net zoals ze bijeenkwamen: in volle vriendschap. Daarom maak ik graag wat reclame voor de kortfilm ‘a day in a life’ die ze onlangs geproduceerd hebben en die ook op de affiche van het Gentse filmfestival stond.
De look van de film is naar mijn bescheiden mening net iets te typisch Vlaams maar ik besef ook dat de Vlaamse minibudgetten daar voor een groot deel verantwoordelijk voor zijn. Het scenario en de vertelstructuur vind ik dan weer geniaal. In plaats van jullie te verklappen hoe het verhaal gaat, stuur ik jullie naar deze pagina op de Humo website. Niet alleen kan je daar de volledige kortfilm gratis bekijken, je kan er mijn televisievrienden ook een dienst bewijzen door op hun kortfilm te stemmen. Doen!

Maya is vrijdag drie jaar geworden. Aangezien dat tegenwoordig zowat de leeftijd is dat ze hun eerste lief hebben en beginnen te zagen om te mogen uitgaan, moest deze mijlpaal uiteraard gevierd worden.

Je vraagt je na die eerste foto’s misschien af ofdat het Stephani-traditie is om verjarende leden van de clan in lompen te hullen en te beschilderen als een enthousiast lid van de special forces. De eigenaardigheden van de familie spelen hierbij echter geen enkele rol. In de namiddag was het op school grootoudersfeest en Maya moest optreden.

Kobe is echt geweldig met zijn twee zussen, al kan het niet altijd makkelijk zijn om veruit te braafste en makkelijkste te zijn en toch minder aandacht te krijgen dan die twee drama queens. Daarom wilden we voor hem toch ook een cadeautje kopen. Hoewel hij knuffels al een hele tijd geleden afgezworen heeft (om imago redenen), werd het verlies van een klein Pokemon knuffeltje vorige week een groot drama (de volgende dag dook het ongedierte gelukkig weer op). Om dergelijke drama’s te vermijden, kochten we dan maar een knuffel die veel moeilijker te verliezen valt.

Noa was in elk geval wreed onder de indruk van de reusachtige Pikachu.

Maya kreeg o.a. een gigantische plasticine-set en Kobe mocht meespelen. Dit moet zo ongeveer de laatste creatie zijn voor alle kleurtjes plasticine compleet vermengd werden tot bruin.

Maya kreeg ook felicitaties van Tia Karen (mijn zus) en neefje Ian uit Engeland.

In tegenstelling tot lompen en camouflage, is het versieren van de stoel van de jarige wel een familietraditie. Maya was erg onder de indruk van mijn flitsende constructie.

Een cd van K3 was echter nog veel indrukwekkender.

En een Dora-taart is natuurlijk helemaal te gek.

Op dergelijke momenten probeer ik de fotograaf in mij wat in te tomen en vooral te genieten van het moment. Bijna alle foto’s zijn gemaakt met natuurlijk licht of de flits op de camera ik kon het toch niet laten om wat meer moeite te doen voor de foto’s van Maya op haar stoel. Ik wou zowel de lichtjes op de achtergrond als Maya juist belicht hebben. Ik stelde de camera zo in dat de achtergrond correct zou weergegeven worden (waardoor Maya te donker werd). Mijn ma richtte een Canon 580EX op Maya vanaf de linkerkant en via de ST-E2 op de camera kon ik de flits automatisch aansturen. Ik zoomde de flits helemaal in om te vermijden dat er flitslicht op de achtergrond zou vallen.

Bij gebrek aan een vrije stoel, probeerde ik op een gegeven moment of een 32-jarige ook in de verjaardagsstoel paste. Mijn vrouw nam er een foto van en ik moest beloven dat ik die op mijn blog zou publiceren.

Ondertussen hebben we ook de Sint al ontmoet … de feestdagen zijn begonnen.

Dinsdag vroeg ik jullie met welke lichtopstelling onderstaand zelfportret gemaakt zou kunnen zijn.

Stefaan zat er ‘boenk’ op: 2 striplights. Voor wie denkt dat een striplight een calorie-arme versie is van een full monty, een striplight is in wezen gewoon een smalle softbox.Het belangrijkste is dat iedereen een op zijn minst verdienstelijke gedachtengang heeft gemaakt. Van zodra je de karakteristieken van licht een beetje begint te begrijpen, kan je uit een foto vaak veel afleiden over de belichting.

Het idee om twee striplights te gebruiken voor een portret, kreeg ik tijdens een toiletbezoek op de Thalys na een Parijs-tripje. In de spiegel zaten twee verticale TL-lampen verwerkt. Het licht en de wat mysterieuze catchlights vielen me meteen op en ik maakte met mijn compactje onderstaande foto.

Grote softboxen geven mooi zacht licht maar door het strooilicht wordt het voor mij persoonlijk vaak allemaal een beetje te soft. Een striplight geeft nog steeds zacht licht, maar het is beter te controleren. Normaal gezien zijn die dingen erg duur maar ik kon er twee op de kop tikken voor een euro of 60/stuk. Bovendien kreeg ik er nog eens een gratis Manfrotto Nano (001B) lichtstatiefje bij. Of was het andersom? In elk geval, ze zien er zo uit:

Ik kan het jullie niet kwalijk nemen wanneer jullie bovenstaande striplight nu niet meteen een toonbeeld van professioneel design willen noemen. Het is natuurlijk gewoon de doos waarin de Manfrotto Nano’s geleverd worden. Het was me opgevallen dat die doosjes ongeveer hetzelfde formaat hadden dan de lampen op het hogesnelheidstoilet. Ik had de doosjes dan ook bijgehouden met het gedacht ooit eens te proberen om er striplights van te maken. Ooit werd dus dinsdag.

Ik heb gewoon de voorkant uit het karton gesneden en er drie lagen kalkpapier over geplakt. Aan de achterkant ziet u waarom ik nooit zelf albums maak een gat dat groot genoeg is om de kop van de flits in te steken. Ik heb er nog een laagje verpakkingsmateriaal ingekleefd om een meer even spreiding te bekomen van het licht.

Meer is er niet aan, gewoon de striplights zo dicht mogelijk bij het gezicht zetten en een foto maken. Hier zie je de twee striplights mee in beeld.

De lichtspreiding is nog niet optimaal maar binnenkort probeer ik wel een paar dingen zodat de volledige oppervlakte van de striplight gebruikt wordt.

Als Ake het doet, ik ook … een zelfportret:

‘t Is niet van mijn gewoonte om zelfportretten te maken maar ik wou een nieuw belichtingsideetje uittesten. Aangezien er niet meteen een proefkonijn beschikbaar was, ben ik zelf maar voor de lens gaan staan.

Het belichtingsideetje staat nog niet helemaal op punt maar ik ben op de goede weg. Wie waagt er een gokje over hoe deze foto belicht is?

Zoals ik al schreef vind ik het belangrijk om af en toe persoonlijk werk te maken. Vrij kunnen experimenteren zonder de druk van resultaten te moeten afleveren zorgt ervoor dat je je grenzen verlegd en zo nieuwe dingen leert. Ik moet mezelf echter vaak verplichten om wat tijd te nemen voor een persoonlijk projectje en dan is het altijd handig om een reden/excuus te hebben om er toch aan te beginnen. Deze keer was dat een wedstrijd ivm leefmilieu etc. van de European Federation of Professional Photographers (waar ik lid van ben). Ik heb nog nooit deelgenomen aan een fotowedstrijd en ik ben niet eens zeker of ik aan deze meedoe, maar het gaf me een goed excuus om deze shoot te organiseren.

Dit is het uiteindelijke beeld:

En hier is de video:

De shoot verliep heel vlot en dat is grotendeels te danken aan de deskundige assistentie van mijn vrienden en collega fotografen Ake en Pieter. De professionele houding en de humor van de onvermoeibare Dirk, droegen uiteraard ook enorm bij aan het resultaat. De videobeelden hebben jullie dan weer te danken aan Didier. Het was echt fijn om eens met zo’n geweldige ploeg te kunnen werken.

Hier volgen de andere beelden:

Na deze foto’s kwam ook model Sylviane ons vervoegen en hebben we er nog stevig op los kunnen improviseren. De foto’s en video’s zijn voor later.

Deze blog is genomineerd voor de verkiezing van Site van het Jaar van het magazine Clickx in de categorie fotoblogs. Ik weet dat er vorig jaar heel wat controverse geweest is rond deze verkiezing. Verschillende internetguru’s vertellen mij dat er dit jaar beter over is nagedacht (al zijn er uiteraard ook weer tegenstanders), dus toen ik gevraagd werd om mee te doen, heb ik maar ‘ja’ gezegd.

Mijn ego is al groot genoeg zonder dit soort nominaties maar ‘t is toch een soort bekroning van het vele werk dat in zo’n blog kruipt. Al de genomineerde fotoblogs zijn zelfs na een recente grondige grote kuis in mijn RSS-reader blijven zitten. Ik vind ze dus allemaal de moeite van het lezen waard.

Jullie mogen gerust voor me stemmen maar zelfs een laatste plaats in dit rijtje fotoblogs is een eer.