… een fantastisch 2008 !!!

Gisteren kreeg ik een telefoontje van een journalist van Het Nieuwsblad. Hij was bezig met een artikel ivm de aankondiging van Unizo dat er het afgelopen jaar weer meer mensen voor een voltijdse zelfstandige activiteit gekozen hebben en vroeg of ik mijn verhaal daarbij wou vertellen. Uiteraard heb ik dat dan ook gedaan. Vandaag verscheen het artikel en ik ben tevreden over de manier waarop mijn uitgebreide betoog samengevat werd.

Na het interview vroeg men me of ik een herkenbare foto van mezelf had met een camera in de hand. “Jaja, zo zal ik er wel een paar vinden” antwoordde ik. En verder: “Tuurlijk, geen probleem om die seffens door te sturen”. Ik ben dan maar meteen in mijn archief gedoken maar uiteraard vond ik geen foto (of toch geen die ik gepubliceerd wil zien).
Daarom heb ik maar snel een paar flitsjes opgesteld en aan Nancy gevraagd om een paar keer op de ontspanknop te duwen.

Een stuk zwarte stof werd met 2 klemmen aan de kast in mijn bureau bevestigd als achtergrond. Het hoofdlicht komt van mijn studioflits met medium softbox. Tenslotte plaatste ik nog een klein flitsje met gridspot achter me om wat meer afscheiding van de zwarte achtergrond te bekomen. De instellingen die ik gegokt hadden, bleken er meteen boenk op te zitten: 1/125 (sneller lukt niet met mijn studioflits) – f/4 – 100 iso – studioflits (300Ws) op minimum power en het haarlichtje (Vivitar 285HV) op 1/16.
Ik heb geprobeerd de camera in mijn hand zo te draaien dat de reflectie van de softbox zou opgepikt worden door de lens.

Het duurde maar enkele minuutje om deze foto te maken maar ik ben best tevreden over mijn ‘looks’.

Ongeveer een jaar geleden deed ik een fotoshoot met het éénjarige dochtertje van mijn basketcoach. Onlangs mocht ik uitdrukken voor een korte reportage over het tweede verjaardagsfeestje van Tess. Vorige keer was het een echte portretsessie, deze keer was het ongeposeerde reportage. Er was tijd nog ruimte om flitsen op te stellen, dus probeerde ik er het beste van te maken met het magere omgevingslicht en flits op de camera.

Ook de vriendjes van Tess mochten mee op de foto. Onderstaande foto kon gemaakt worden met enkel bestaand licht (en dan nog op 800 iso en f/2) omdat het meisje vlakbij het raam zat.

Op de meeste plaatsen in het huis was het te donker om enkel bestaand licht te fotograferen. Door de flits op de camera naar achteren te richten en te laten weerkaatsen op het witte plafond, kon ik toch zacht licht verkrijgen.

Wat ik ook vaak doe als er niet veel licht is en ik geen tijd heb om flitsen op te stellen, is fotograferen met mijn 580EX in de linkerhand en de camera in de rechterhand. De flits wordt dan aangestuurd via de Canon ST-E2 infrarood transmitter op de camera. Het liefst gebruik de flits ingezoomd zodat je de aandacht kan sturen naar het (beperkte) belichte gedeelte, zoals hier het meisje.

Ook bij volgende foto gebruikte ik de 580EX vanuit de hand. Je kan natuurlijk perfect het licht via muur of plafond laten reflecteren met de flits op de camera. Maar met de flits in de hand gaat dat nog stukken sneller. Hier richte ik de flits op de muur aan mijn linkerkant.

Op het gevaar af dat ik dit seizoen niet veel van de bank ga komen, kon ik het toch niet laten om een fisheye portret te maken van mijn coach met zijn dochter.

Tenslotte nog een familieportretje. Ook weer met de flits in de hand. Door het licht achter me op de muur te richten, kreeg ik mooi zacht licht.

Tot volgend jaar Tess!

… een fijne kerst!

Jinglebert!

Eigenlijk had ik gisteren vooral zin om de hele dag lekker lui in de zetel te liggen. Maar met drie kinderen in huis is zo’n passief dagje niet meer dan een vage herinnering uit een ver verleden. Traditioneel begint een zondag met een zwempartijtje met Maya en Kobe. Daarbij worden we vaak vergezeld door vriendjes Margo en Mats en papa David en/of mama Kim. Het mooie winterweer (koud maar zonnig, zo hebben we het graag) deed ons besluiten om na de middag de natuur in te trekken om samen te gaan geocachen.

Toen Kobe het rijk nog voor zich alleen had, ging ik vaak meerdere keren per week met hem op schattenjacht maar daarna is het fel geminderd en nu was het zelfs al maanden geleden. Op aanvraag van Kobe hebben we de draad dan maar weer opgepikt. En hoewel mijn zetel aanlokkelijker leek dan een pijltje op een gps volgen, ben ik blij dat we gegaan zijn.

Mats en Maya zijn ongeveer even oud en kennen elkaar al van in de kinderkribbe. Voor Margo en Kobe geldt hetzelfde.

Voor David en mezelf was het heerlijk om te beseffen dat onze kinderen nu groot genoeg zijn om ze af en toe eens een halve seconde NIET in het oog te houden. Ook fijn om een camera rond je nek te kunnen hangen (30D + 17-40) zonder hem te moeten gebruiken maar hem wel te kunnen gebruiken als je dat wil. Vorig jaar kon ik ook wel een camera meenemen maar meestal had ik het zo druk met mijn vaderlijke taken dat ik zelden toekwam aan fotograferen.

Het duurde heel lang voor we de geocache gevonden hadden. Uiteindelijk was het David die dankzij zijn fanatieke doorzettingsvermogen zijn eerste schatkist kon bovenhalen.
Maar eigenlijk is dat van geen enkel belang. Wat wel belangrijk is, is dat de kinderen zich vuilmaken en zich amuseren met een tak.

Op de terugweg naar de auto’s werden we nog getrakteerd op een mooie winterse zonsondergang. Niet echt makkelijk om daar een foto van te maken met een uitgeputte Maya in je nek, maar ik moest toch een poging wagen.

Niets dat me blijer maakt en meer ontspant dan te zien dat mijn kinderen, kinderen zijn.

Tot mijn grote verrassing is deze blog gisteren bij de verkiezing van Site van het Jaar in de prijzen gevallen in de categorie Fotoblogs. Ik had het echt niet verwacht maar ben er heel erg blij mee.

Foto Pieter Baert

Ik wil jullie allemaal enorm bedanken om zo massaal te stemmen, ik stel het erg op prijs.
Het lijkt me ook een goed moment om nog een paar mensen te danken die een niet te onderschatten invloed hebben op deze blog.Eerst en vooral wil ik mijn vrienden en familie bedanken om me zo te steunen in mijn keuze om als professioneel fotograaf door het leven te gaan. Zij waren in ‘t begin ook zowat de enige lezers van mijn blog en hebben me steeds aangemoedigd om door te gaan hoewel ze niet echt wisten waar ik mee bezig was (net als ik trouwens).
Redelijk snel werd mijn blog ook opgepikt en verspreid door een aantal gevestigde waarden in de blogwereld. Hier ten huize werd er zo o.a. gesproken over het Pietel-effect. Van deze ervaren bloggers kreeg ik ook tal van tips en ik kan nog steeds terecht bij hen met mijn vragen.Ik heb ook zeer veel te danken aan mijn klanten die het niet erg vinden dat hun foto’s hier verschijnen. Zonder hun goodwill, zou er hier niet veel te zien zijn.

De belangrijkste maar vaak onzichtbare invloed (voor u toch) komt van mijn fantastische madam. Niet alleen omdat ze me overtuigd heeft om naar de uitreiking te gaan, me geadviseerd heeft een hemd aan te doen en mijn goei broek gestreken heeft. Maar wel omdat ik onmogelijk een drukke job en een gezinsleven zou kunnen combineren met bloggen zonder haar onvoorwaardelijke steun en blind geloof in wat ik doe. Het is enorm geruststellend om iemand te hebben die naast me staat en me vertrouwt zonder dat ze daarom altijd mijn hersenkronkels begrijpt. Merci schat!

Tenslotte wil ik ook jullie allemaal bedanken voor de interactie. Het was vanaf de start mijn bedoeling om contact te hebben met de lezers en dat lukt nog elke dag steeds beter. De vele positieve comments, mails en telefoontjes geven me de zelfzekerheid en de motivatie om er mee door te gaan. Het feit dat jullie ook kritiek durven geven en dat op een beleefde manier doen, vind ik ook zeer leerrijk.

Foto: Charles Strijd (van de terechte winnaar in de categorie groepsblogs: Gent Blogt)

Mijn verrassing over de overwinning was niets vergeleken bij de verrassing ook nog een micro onder de neus geduwd te krijgen. Als het me goed voorstaat was de vraag of ik niet bang was om mijn technieken zomaar prijs te geven aan de concurrentie. Ik vrees dat mijn antwoord een veel minder samenhangend en vlot geheel vormde dan de (overigens uitstekende) presentatie door de bekoorlijke Célia Bogaert en de immer gezellige Lucas Van den Eynde. Daarom probeer ik het nog eens opnieuw:

Neen, ik ben niet bang dat ik werk verlies aan de concurrentie, al ben ik dat wel ooit geweest. Uiteraard zal ik best wel eens een opdracht verliezen aan een collega. Ik stuur zelfs klanten door naar andere fotografen als ik niet beschikbaar of geschikt ben voor een bepaalde opdracht. Maar ik vertrouw er toch op dat mijn visie op fotografie en mijn creatieve inbreng genoeg klanten kan aanspreken.
Bovendien verwijzen tal van collega’s ook klanten door naar mij en zorgt deze blog ook voor een beetje naamsbekendheid. Dankzij deze blog heb ik ook vele collega’s persoonlijk leren kennen en zelfs goeie vrienden gemaakt waarbij ik steeds terecht kan met mijn professionele vragen.
Tenslotte maakt mijn blog me ook een betere fotograaf. Door mijn vaak intuïtieve werkwijze neer te schrijven, krijg ik steeds meer inzicht in de fotografie. Het stimuleert me ook om nieuwe dingen uit te proberen en af en toe persoonlijk werk te maken. De feedback op de foto’s is ook van groot belang in het groeiproces.

Bedankt allemaal! De volgende weken zal het nog relatief rustig blijven op deze award winning blog maar mijn hoofd zit al vol nieuwe ideeën en projecten om er na nieuwjaar een monumentale lap op te geven.

Nogmaals bedankt voor jullie begrip voor de relatieve blogstilte die de komende weken zal heersen over x-pose. Het afgelopen weekend bleek nogmaal dat ik waarschijnlijk zelfs iets te laat aan de alarmbel getrokken heb terwijl mijn lichaam dat al twee weken eerder gedaan had. Gisteren heb ik mijn tijd verdeeld tussen ellendig in bed liggen en nog ellendiger boven de pot te hangen. Vandaag voelde ik me gelukkig goed genoeg om een opdrachte te kunnen afwerken en ik hoop er morgen helemaal weer bovenop te zijn.

Want morgen is het de uitreiking van Site van het Jaar van het magazine Clickx. Ik weet dat de meningen verdeeld zijn over deze wedstrijd maar ik vond het toch leuk dat mijn blog genomineerd was en dankzij de wedstrijd hebben een aantal nieuwe lezers de weg naar X-Pose gevonden. Ik heb geen enkele ambitie om ook daadwerkelijk te winnen maar het lijkt me wel leuk om naar de uitreiking te gaan. Daarom trek ik morgen (als de gezondheid geen terugslag krijgt) met mijn madam (in galakleed met diepe decolté) naar de uitreiking in Gent.

Wie van jullie kom ik daar tegen? Spreek me gerust even aan, ik vind het altijd leuk om bloglezers te ontmoeten.

Ik krijg regelmatig de vraag hoe ik in godsnaam een gezin met 3 kleine kinderen, een full time zelfstandige activiteit en het bloggen kan combineren. Momenteel is het antwoord op die vraag: NIET.

Met de feestdagen in zicht, krijg ik vele nieuwe opdrachten binnen en er stond reeds het één en ander in de agenda. Daarnaast is er nog veel werk dat op afwerking wacht en begint de stapel administratie aspiraties te krijgen om de Baraque Fraiture naar de kroon te steken als hoogste punt van België.

Sinds deze week gaan Nancy ook weer werken na haar bevallingsverlof en doordat ze daar iets vroeger aan begonnen is dan gepland, hebben we geen opvang in de Kribbe voor Noa. Gelukkig kan ik op mijn fantastische mama rekenen om Noa regelmatig op te vangen. Maar ik zal nog steeds een aantal dagen full time papa moeten zijn wanneer ze niet kan. Ik doet dat met veel plezier maar aangezien Noa bijna constant de aandacht vraagt, wil dat zeggen dat er op dergelijke dagen van werken niet veel in huis komt.

Tenslotte moet ik me ook dringend weer eens gaan buigen over zakelijke strategieën, website updates, prijslijsten, … Mijn site, formules en prijzen zijn nauwelijks veranderd sinds ik begon waardoor ze de voeling beginnen te verliezen met mijn huidige manier van werken en de economische realiteit.

En wat wil ik daar nu eigenlijk mee zeggen? Heel simpel dat ik deze blog tot het einde van het jaar helaas op een laag pitje moet zetten. Ik zal de volgende weken waarschijnlijk geen uitgebreide artikels schrijven en ook weinig eigen fotowerk tonen. Om jullie niet helemaal in de kou te laten staan, zal ik proberen op regelmatige basis links te posten naar interessante sites, mooie foto’s, leuke blogs en coole video’.
Deze aankondiging is zeker niet het begin van het einde van deze blog. Volgend jaar (en als het kan zelfs vroeger), vlieg ik er weer helemaal in. Ik heb nog talloze ideeën die ik met jullie wil delen, alleen heb ik momenteel de tijd niet om dat te doen.

Ik hoop dat jullie begrip kunnen opbrengen voor de situatie.

Een tweetal weken geleden kreeg ik een mailtje van Michael nadat hij mijn gasmaskervideo gezien had. Michael is een zeer internationaal mens. Als ik het goed begrepen heb is hij een Australiër die nog in België gewoond heeft, nu zijn vaste stek in Hong Kong heeft en voor zijn werk de hele wereld afreisd. Michael is een enthousiaste amateurfotograaf en mailde me met de vraag of ik het zag zitten om hem een privé-workshop te geven tijdens zijn businesstrip naar Brussel. Aangezien ik echt wel wil verder gaan met mijn workshops, was ik uiteraard meteen enthousiast om ook eens een one-to-one te kunnen doen.

De voornaamste interesse van Michael ging uit naar het werken met losse flitsen en dan vooral in beperkte ruimtes. Niet verwonderlijk gezien je voor de prijs van een appartementje in Hong Kong moeiteloos een klein Zuid-Amerikaans land kan kopen. Mijn bureau/mini-studio was dus de uitgelezen locatie voor deze workshop.
Uiteraard hadden we ook iemand nodig om te fotograferen. Erika is een prettig gestoorde vriendin, muse en geweldig model die al vaak vrijwillig mijn foto-experimenten ondergaan heeft, dus was het niet meer dan normaal dat ik haar een extra zakcentje gunde.

Na een korte uiteenzetting over het materiaal dat ik gebruik en wat basis theorie over licht, gingen we meteen aan de slag met een eenvoudige opstelling. We begonnen met slechts één flitsje en een doorflitsparaplu rechts van de camera. Om nog een beetje afscheiding te hebben tussen de donkergrijze muur op de achtergrond en Erika’s donkere haar, plaatsten we haar behoorlijk dicht bij de muur. Op die manier komt er genoeg licht van de flits op de achtergrond zodat die net een tikkeltje lichter is dan het haar. Als we een donkerdere achtergrond hadden gewild, moesten we Erika (en dus ook de flits) verder van de muur plaatsen. Voor een lichtere achtergrond, zouden we dichter naar de muur toe moeten gaan.

Om nog wat meer afscheiding te hebben tussen model en achtergrond, plaatsten we een tweede flitsje schuin achter Erika. Om het flitslicht gebundeld te houden, gebruikten we een gridspot op het haarlichtje.
Het kan lijken alsof we een gekleurde filter gebruikt hebben op Erika’s haar, maar dat is gewoon de hoogtechnologisch haarkleur.

Door met dezelfde opstelling ook een zwart/wit foto te maken met veel contrast, verkregen we zo’n klassieke-Hollywood-glamour-Greta-Garbo-look

Vervolgens probeerden we een heel vlak schaduwloos licht te creëren. Om dat te doen plaatsten we een flits met doorschijnende paraplu frontaal voor Erika en net hoog genoeg om de lens onder de paraplu te houden en vanop ooghoogte te fotograferen. Om de hals en de onderkant van het gezicht wat in te vullen, hield ik een wit reflectiescherm onder de lens.

Iets meer ingezoomd ziet dat er zo uit:

Daarna probeerden we een zonnig sfeertje te creëren op een donkere, natte avond. Dit deden we door een flits op mijn oprit te plaatsen en die door de blinden van mijn bureauvenster naar de muur te laten flitsen. Je kan de schaduwen van de latjes harder of zachter maken door de flits verder (harder) of dichter (zachter bij de blinden te zetten.
Omdat het buiten regende, heb ik trouwens een diepvrieszakje over de flits getrokken want de hoge voltages van een flits en water vormen een gevaarlijke combinatie. Ik heb altijd wel een paar plastic zakjes en elastiekjes bij voor dat soort gevallen.

Ik wou Michael ook tonen hoe makkelijk het vaak is om van de ene sfeer naar de andere om te schakelen zonder grote inspanningen. In de vorige foto stond Erika tegen de muur en werd ze samen met de muur door één lichtbron belicht. Als je het model en de achtergrond apart gaat belichten kan je vaak leuke dingen creëren.

Bij de volgende foto is het achtergrondlicht hetzelfde als het licht op de vorige foto. Alleen hebben we ervoor gezorgd dat dat licht niet op Erika belandt. Erika staat nu een beetje verder van de muur en ik hou een reflectiescherm (maar dat kan eender wat zijn, zolang het licht maar tegengehouden wordt) tussen de flits en Erika. We gebruikten dan een tweede flitsje om Erika te belichten. Die flits staat links van de camera en we gebruikten weer de gridspot om te vermijden dat er licht op de achtergrond terecht zou komen (en ook omdat ik van de look van een gridspot hou).
We wilden het achtergrondlicht wat blauwer maken om een beetje het licht van een volle maan te imiteren. Je zou dat natuurlijk kunnen doen door een blauw filtertje op de flits buiten te plaatsen maar de stromende regen nodigde niet echt uit om dat te doen. Daarom hebben we een oranje filter op het hoofdlicht (op Erika) gezet en de witbalans van de camera zo aangepast dat we neutrale huidtonen kregen. Het witte licht op de achtergrond wordt door die witbalans omgetoverd tot blauw.

Ik vond het alvast een hele leuke ervaring om zo’n persoonlijke workshop te geven. Maar ondertussen ben ik ook hard aan het werken aan enkele groepsworkshops.