De volgende maanden staan er een aantal opdrachten in het buitenland op het programma. Enerzijds ga ik mijn gezinnetje wel missen maar anderzijds geeft het toch ook een goed gevoel dat men mijn werk goed genoeg vindt om me op een vliegtuig te zetten. Ik heb ook altijd graag gereisd en alle opdrachten zijn op plaatsen waar ik nooit eerder geweest ben.

Helaas is er zelden tijd om de toerist uit te hangen. Maar geen paniek, dan maken we toch gewoon eerst even een exotische citytrip. Lang hoeft dat niet te duren (5 uur) en ver moet dat ook niet zijn (15km), gewoon eens naar de Zuidmarkt in Brussel dus.

Voor de kinderen is het sowieso een heel avontuur om eens met de metro te gaan. En het wordt pas echt interessant als Sven & Marijke meegaan. Veel zien we elkaar niet, maar dat hoeft ook niet om beste vrienden te blijven. Sven is trouwens de peter van Noa.

Sven en ik leiden volledig verschillende levens. Hij gaat jagen en vissen, ik zit achter een computer. Hij bouwt een huis, ik bouw een gridspot voor mijn flitskes, … Maar toch hebben we het vanaf ons allereerste contact op een IRCA-kamp in Cyprus uitstekend met elkaar kunnen vinden. Bij ons is het gewoon “what you see is what you get”, geen verborgen agenda’s.

Sven aka Ponette (te lang verhaal dat ook voor mij niet helemaal meer helder is) is een echte natuurmens en voelt zich als een vis net naast het water in zijn stekje aan zee. Wereldvreemd is hij absoluut niet maar Brussel is wel een beetje een andere wereld. Niet dat ik Brussel zo goed ken, maar ik heb niet de neiging om de stad als een attractie te zien. Sven benadert Brussel dan weer op dezelfde manier als waarop hij in onze apejaren Cyprus benaderde: als een oprecht geïnteresseerde toerist. Heel verfrissend om met zo iemand de stad in te trekken, het geeft je zelf een nieuwe kijk op dingen. Met Sven op pad gaan, is trouwens altijd zo’n beetje ‘crocodile dundee in New York.

Een markt is voor mij over ‘t algemeen een bron van ergernis: druk, vuil en chaotisch. Maar dankzij het gezelschap, het winterzonnetje en de exotische waren/verkopers keek ik daar voor één keer helemaal anders tegenaan. En als de kinderen het geweldig vinden, ben ik sowieso ook al blij.

Noa vond al die kleuren, bewegingen en geluiden zeer interessant maar ook zeer vermoeiend. Toen ze uitgeslapen was, moest er wel melk op de tafel komen. In een plezante Spaansachtige taverne, kon het flesje opgewarmd worden, terwijl de grote mensen een pittige koffie konden drinken.

Met al de exotische schatten die we meebrachten van de markt, toverden we thuis snel een feestmaal op de tafel met zeer verschillende smaken die wonderwel samengingen. Daarna kon Sven even relaxen met zijn petekind.

Dit was echt een zondag, zoals een zondag moet zijn: 100% ontspanning.

Ik heb geen ambities om mijn blog om te vormen tot een webstek voor dagjestoeristen. Maar ‘t was ten eerste een te leuke dag om niks over te schrijven. En ten tweede is het ook één van mijn betere hints voor aankomende professionele fotografen. Hard werken is noodzakelijk om iets te bereiken maar af en toe ontspannen en quality time doorbrengen met je vrienden en familie is minstens even belangrijk.

Toen ik besloot dat ik een groot deel van mijn boterhammen wou verdienen met portretten op locatie (bij voorkeur buiten) werd het mij al snel duidelijk dat ik ofwel zou moeten verhuizen naar zonnigere oorden, ofwel zou moeten leren om bij minder goed weer foto’s te maken.
Dat lijkt aardig te lukken want vorig jaar heb ik slecht twee fotosessie moeten verplaatsen wegens slecht weer.

Het is natuurlijk fijn om bij mooi weer te fotograferen maar ik geniet er persoonlijk ook wel van om te werken wanneer de weergoden plaats maken voor de weerduivels. Het is ook fijn dat de meeste klanten daar graag in mee gaan en beseffen dat je niet alleen mooie foto’s kan maken in een zomers zonnetje met luchtige kledij aan. Ik ben zelfs van mening dat je met slecht weer vaak originelere foto’s kan maken.
Afgelopen zaterdag had ik een shoot gepland om het portofolio van model Kaatje wat aan te vullen. Ze zag het meteen zitten om een uurtje de stormwind en de regen te trotseren.

Mijn investeringen in materiaal van het afgelopen jaar staan ook voor een groot deel in het teken van het kunnen werken in minder goeie omstandigheden. Natuurlijk heb ik mijn draagbare flitsmateriaal maar ook de 1D mkIII was een zeer bewuste keuze in dat opzicht. Zaterdag was zo’n dag waarop ik heel blij ben met mijn keuze. Het weinige aanwezige licht was geen probleem dankzij de goeie prestatie in de hoge iso’s en dankzij ze stevige, weather sealed body in combinatie met dito L-lenzen moest ik me ook geen zorgen maken over de regen.

Dit was ook de eerste keer dat ik geassisteerd werd door Marisa, een studente die stage bij me gaat lopen. Heel fijn om te zien dat het jonge volk van aanpakken weet, werk ziet en meedenkt.
Na de buitensessie, zijn we nog even in de ministudio gekropen, de resultaten daarvan volgen binnenkort.

Een lezer van mijn Engelstalige (of wat daar voor moet doorgaan) blog, gaf me de webstek door waarop je o.a. het superhogeresolutiebeeld van Boston waarover ik het in mijn vorige post had, kan bekijken. Je vindt de beelden hier (werkt wel alleen maar op Windows en je moet een plugin installeren).

Vorige week mochten de leden van de Nationale Vereniging van Beroepsfotografen een exclusieve blik werpen in de kristallen bol van Adobe. Het uitzonderlijke was dat het hier niet ging over een demonstratie/promotiepraatje van een nieuwe versie van Photoshop of Lightroom. Wel ging het over een presentatie door Dave Story, het hoofd van de ontwikkelingsafdeling van Adobe, over de toekomst van ‘digital imaging’.

Uiteraard zijn de toekomstvoorspellingen van Adobe geen exacte wetenschap maar ze weten daar natuurlijk waar ze mee bezig zijn en bovendien is Adobe zo’n grote speler in de sector dat ze die toekomst zelf mee bepalen. We zagen dingen die op relatief korte termijn in Photoshop zouden kunnen verschijnen maar we zagen ook ideeën die misschien pas over een jaar of 10 echt praktisch haalbaar kunnen zijn.

De belangrijkste dingen die ik onthouden heb:

- Zoals velen vind ik de megapixelrace momenteel onbelangrijk geworden. Uiteraard zijn er toepassingen voor meer pixels maar voor 99% van ons zijn er tegenwoordig genoeg pixels. Adobe vermoedt dat de race echter zal doorgaan en draait de dingen om, ze gaan op zoek naar toepassingen voor die Gigapixels.

- We zagen foto’s van 3-4 Gigapixels, waar je vanaf een algemeen stadszicht van Boston, kon inzoomen op miniscule details. Het gaf mij een beetje een ongemakkelijk big brother gevoel en op zich zijn zo’n mega grote bestanden nu ook weer niet zo indrukwekkend. Wat mij het meest verwonderde is de ongelooflijke snelheid waarmee er gezoomd en gescrold kon worden met zo’n bestand.

- De meest indrukwekkende toepassing voor gigapixelcamera’s was een soort 3D-lens. Deze lens bevat een stuk of 20 kleinere lenzen die ervoor zorgen dat je een bepaald beeld in één keer vanuit 20 licht verschillende posities kan fotograferen. Eigenlijk maak je 20 foto’s in één bestand. Het gevolg is dat je een 3D beeld krijgt. Daardoor je de hoek van waaruit de foto gemaakt is veranderen. Heel indrukwekkend om dat in de praktijk te zien maar bij nader inzien toch ook maar beperkt bruikbaar. Alleen met een groothoeklens en een behoorlijk grote lensdiameter kan je echt veel variëren in de beeldhoek. Op grotere afstanden lijkt het mij fysiek onmogelijk om een lens te bouwen die nog draagbaar is en toch een beeld oplevert dat significant gewijzigd kan worden.
Veel indrukwekkender aan deze techniek is dat je ook 20 verschillende scherpstellingspunten in één keer fotografeert. Door die beelden te combineren kan je een grotere scherptediepte bereiken dan momenteel mogelijk is (in gelijke lichtomstandigheden). Heel knap was de ‘focusbrush’ die Adobe ontwikkelde. Daarmee kan je gewoon op je foto schilderen welke delen scherp moeten zijn.

- Verder leerden we nog dat Adobe de kleine, minder glamoureuze zaken niet uit het oog verliest. Zo zijn ze er zich van bewust dat het nog steeds veel te moeilijk is om selecties te maken. Blijkbaar hebben ze ook een voorraadkast vol algoritmes die perfect werken maar waarvoor de rekenkracht van computers momenteel nog niet groot genoeg is om ze in een aanvaardbare tijd uit te voeren.. Veel van die dingen worden toegevoegd van zodra de computers sterk genoeg geworden zijn.
We zagen ook een toepassing die toelaat om vervalste beelden te herkennen. Denk maar aan al de gemanipuleerde persfoto’s waarover de laatste maanden zoveel te doen is.

Ik kon me niet van de indruk ontdoen dat al die mogelijke spectaculaire evoluties bij sommige collega’s een lichte onrust veroorzaakten. En dat is ook wel begrijpelijk, een aantal van die dingen geven de doorsnee consument mogelijkheden die nu alleen door een geschoolde en ervaren fotograaf gedaan kunnen worden.
Langs de andere kant leken een heleboel fotografen ook meteen te beseffen dat al die nieuwe technologie ook weer een hoop nieuwe kansen zal bieden op voorwaarde dat we  er ons deftig in bijscholen.

De meeste flitsen die tegenwoordig verkocht worden bevatten tal van hoogtechnologische snufjes en het denkvermogen van een legertje Japanse ingenieurs. Da’s natuurlijk fijn want al die mogelijkheden kunnen het fotograferen alleen maar makkelijker maken. Maar als je je flits puur manueel wil gebruiken heb je al die toetels en bellen niet nodig. Maar het moet natuurlijk wel allemaal betaald worden.

Een goed alternatief zijn (of waren) de oudere Nikon flitsen SB24, SB26 en SB28. Je kan ze manueel instellen, ze hebben een aansluiting voor een pocketwizard (of andere trigger) en je KON ze redelijk goedkoop op eBay kopen. Het succes van Strobist heeft er echter voor gezorgd dat de tweedehandsprijzen van de Nikons de hoogte zijn ingeschoten. In die mate zelfs dat ik ze echt te duur begon te vinden voor een tweedehands flits die ik enkel manueel kan gebruiken. Tweedehands kopen op eBay is ook niet zo interessant voor een zelfstandige. Gelukkig kwam er met de herintroductie van de Vivitar 285HV weer een valabel alternatief op de markt.

Foto door Didier Jouret – Vivitar 285 HV op Manfrotto Nano statief met LiteTite Swivel Umbrella adapter en Wein flashvoetje. De Pocketwizard is bevestigd met een papa-gemaakt beugeltje.

Om maar meteen met het grootste nadeel van de Vivitar te beginnen moet ik zeggen dat ik geen enkele Europese leverancier ken die de Vivitars tegen een redelijke prijs levert terwijl je in de VS ongeveer 90 dollar betaalt. Met de lage dollar is een nieuwe Vivitar bij de Amerikaanders goedkoper dan een tweedehands Nikon SB-24.
Maar toen Ake vertelde dat ze naar New York ging en best flitskoerier wilde spelen, heb ik er meteen 3 besteld. Waarom 3 flitsen kopen als je er al 3 hebt en meestal maar 1 of 2 flitsen gebruikt? Wel, ik wil graag drie identieke flitsen voor gebruik los van de camera. Niet alleen passen dan alle zelfgemaakte accessoires als snoots en grids op alle flitsen maar is het ook makkelijker om de dingen op het gevoel in te stellen. Ik durf te beweren dat ik er meestal geen stop naast zit wanneer ik mijn flitsen instel voor het eerste testshot. Dat kan alleen door ervaring en door altijd dezelfde flitsen te gebruiken.Ik gebruik de Vivitar’s nu al een tijdje en hier is wat ik er van denk:

Power
De Vivitars zijn ongeveer even krachtig als een Nikon SB24 en dus iets minder krachtig dan een Canon 580EX of Nikon SB800. Maar ze zijn krachtig genoeg voor mijn toepassingen. Ik heb wel de indruk dat ze wat minder snel recycleren tussen twee flitsen in en dat de batterijtjes wat sneller leeg zijn dan bij een SB24. De consistentie lijkt me flits na flits redelijk stabiel. Misschien een beetje irritant is dat de Vivitar voortdurend zijn capacitoren lijkt bij te laden en dit nogal luidruchtig doet.
Instellingen
Geen lcd-scherm en geen hoop knopjes op de Vivitar maar da’s ook helemaal niet nodig voor een flits die je manueel gebruikt. De kracht van de flits stel je in met een wieltje op de voorkant. Je kan kiezen tussen 1/1, 1/2, 1/4 en 1/16. Geen 1/8 dus en ook niet lager dan 1/16. In de praktijk blijkt dat voor mij geen probleem te zijn. Met een paar ND-filtertjes kan ik desnoods mijn plan trekken (al heb ik dat nog maar 1 keer moeten doen).
De Vivitar heeft geen gemotoriseerde zoomkop maar kan eenvoudig met de hand in wide, normal of tele geplaatst worden. Er wordt ook een diffuser meegeleverd voor een nog bredere spreiding van het licht.

Aansluitingen
Vivitar heeft een eigen soort aansluiting voorzien om de flits te verbinden met een Pocketwizard (of andere trigger). Het voordeel van die aansluiting is dat ze me steviger lijkt dan een standaard pc-connectie. Het nadeel is dan weer dat je de Vivitar stekkertjes en kabeltjes niet zal vinden in de electronicazaak. Het meegeleverde kabeltje is ideaal van lengte maar het heeft aan de ene kant de Vivitar aansluiting en aan de andere kant een pc-stekkertje. Ik heb bij mij het pc-stekkertje vervangen door een minijack voor de aansluiting met de Pocketwizard. Er is ook een aansluiting voor een extern powerpack.

Bouw
De vorige versie van deze flits is een jaar of 20 op de markt geweest en de bouwkwaliteit was legendarisch. De nieuwe versie schijnt iets lichter uitgevoerd te zijn maar bij gebrek aan vergelijkingsmateriaal kan ik dat bevestigen noch ontkennen. Het geheel voelt behoorlijk solide en ondanks het niet altijd even zachtaardige gebruik, doen ze het bij mij uitstekend. Zo’n Vivitar ziet er wel wat gedateerd uit en lijkt bovendien gigantisch groot. Maar als je ze naast een SB24 houdt, zie je dat er nauwelijks verschil is.

Conclusie
Prijs/kwaliteit is de Vivitar moeilijk te kloppen voor strobist-doeleinden. Voor mij voldoen ze momenteel uitstekend. Ik sluit niet uit dat ik in de toekomst ga overschakelen op allemaal 580EX II’s voor dat beetje extra power, extra instellingen, snellere recyclage en de waterbestendigheid. Maar da’s natuurlijk zo’n typische investering waarbij je 80% meer moet betalen voor 20% meer mogelijkheden.

Ook een review bij Strobist

Het is al weer een tijdje geleden dat ik de vierde aflevering uit mijn video avonturen toonde. Als dank voor jullie geduld krijgen jullie bij deze een extra lange episode.

Nadat ik met de hulp van Ake, Pieter, Didier en Dirk mijn “running in 2020″-concept had kunnen vastleggen, kwam supermodel Sylviane de pret vervolledigen. Aangezien er op het laatste moment nog een model afgezegd had, was mijn hele planning een beetje in het water gevallen. Gelukkig wou Sylviane ons uit de nood helpen en had ze er niets op tegen om wat te experimenteren.
Ik wou al heel lang eens met Sylviane werken, maar er leek steeds iets tussen te komen. Deze keer lukte het wel en het werd een fantastische ervaring. Sylviane voelde zich meteen op haar gemak in mijn prettig gestoorde gelegenheidscrew en ze bewees meteen waarom ze een veelgevraagd professioneel model is. Da’s genieten voor een fotograaf hoor.

Bon, genoeg geschreven, tijd voor de beeldjes.

En hier zijn een paar stilstaande plaatjes:

Hopelijk was het filmpje de moeite waard.

Ik krijg wel eens vaker de vraag of het niet moeilijk is om je brood te verdienen met fotografie in deze tijden van goedkope reflexcamera’s en een vernieuwde interesse van het grote publiek voor (digitale) fotografie. Een vraag waar ik, toen ik begon, ook wel eens over wakker lag. Onterecht, zo blijkt. Fotografie is niet het makkelijkste beroep om mee van start te gaan maar ik heb niet het gevoel dat de amateurfotografie daar veel mee te maken heeft.

Fotografen die een middelmatige kwaliteit en service leveren, zullen door fotoliefhebbers geweerd worden en hun inkomen zien dalen. Maar voor wie zichzelf voortdurend bijschoolt en een creatieve visie heeft, zijn de foto-amateurs geen bedreiging. Integendeel zelfs, ik heb heel wat getalenteerde amateurfotografen onder mijn klanten. Die mensen zien vaak als geen ander de waarde in van goeie fotografie en beseffen ook dat een buitenstaander vaak een frisse kijk heeft op het fotograferen van hun gezin. Bovendien willen ze zelf ook wel eens op de foto.

Deze lange inleiding alleen maar om te zeggen dat ik vorige week gaan fotograferen ben bij Goya, Lies en hun superschattige dochtertje Ella. Goya’s blog staat al een hele tijd in mijn feedreader en blijkbaar was dat wederzijds. Ik had dan ook het gevoel dat ik hen al een beetje kende en we konden dan ook vlot beginnen te fotograferen.

Ella bleef zeer rustig onder al dat gefotografeer (ze sliep) en mama Lies gooide de onwennigheid na 10 seconden van zich af om zich te ontpoppen tot een uiterst fotogenieke en toffe madam.

Ook de heer des huizes toonde zich als een zeer portreteerbaar man.

Hoewel mijn leven sinds de komst van Noa vaak wat te druk is, smelt ik toch elke keer weer als ik zo’n schattig prutske zie.

Na een tijdje besloot Ella dat haar mama nu wel genoeg de aandacht getrokken had met haar betoverende blikken en kregen we ook haar oogjes te zien.

Het mooiste compliment dat ik kan krijgen is wanneer men me zegt dat ik de band tussen mensen heb kunnen vastleggen op een foto. Bij Goya, Lies en Ella was dat niet moeilijk want de liefde spatte gewoon in het rond.

Ik heb al eerder geschreven dat ik soms zo’n foto maak waar ik naar kan blijven kijken. Wel, ik heb er nog zo eentje. Zelden is zo’n foto technisch perfect en dat is ook hier het geval. Maar het zijn de ‘blikken’ die het hier voor mij doen.

Goya, Lies en Ella, blijkbaar vonden jullie het even leuk als ik. Ik hoop dat jullie de resultaten kunnen smaken.