Ik krijg wel eens vaker de vraag of het niet moeilijk is om je brood te verdienen met fotografie in deze tijden van goedkope reflexcamera’s en een vernieuwde interesse van het grote publiek voor (digitale) fotografie. Een vraag waar ik, toen ik begon, ook wel eens over wakker lag. Onterecht, zo blijkt. Fotografie is niet het makkelijkste beroep om mee van start te gaan maar ik heb niet het gevoel dat de amateurfotografie daar veel mee te maken heeft.
Fotografen die een middelmatige kwaliteit en service leveren, zullen door fotoliefhebbers geweerd worden en hun inkomen zien dalen. Maar voor wie zichzelf voortdurend bijschoolt en een creatieve visie heeft, zijn de foto-amateurs geen bedreiging. Integendeel zelfs, ik heb heel wat getalenteerde amateurfotografen onder mijn klanten. Die mensen zien vaak als geen ander de waarde in van goeie fotografie en beseffen ook dat een buitenstaander vaak een frisse kijk heeft op het fotograferen van hun gezin. Bovendien willen ze zelf ook wel eens op de foto.
Deze lange inleiding alleen maar om te zeggen dat ik vorige week gaan fotograferen ben bij Goya, Lies en hun superschattige dochtertje Ella. Goya’s blog staat al een hele tijd in mijn feedreader en blijkbaar was dat wederzijds. Ik had dan ook het gevoel dat ik hen al een beetje kende en we konden dan ook vlot beginnen te fotograferen.
Ella bleef zeer rustig onder al dat gefotografeer (ze sliep) en mama Lies gooide de onwennigheid na 10 seconden van zich af om zich te ontpoppen tot een uiterst fotogenieke en toffe madam.
Ook de heer des huizes toonde zich als een zeer portreteerbaar man.
Hoewel mijn leven sinds de komst van Noa vaak wat te druk is, smelt ik toch elke keer weer als ik zo’n schattig prutske zie.
Na een tijdje besloot Ella dat haar mama nu wel genoeg de aandacht getrokken had met haar betoverende blikken en kregen we ook haar oogjes te zien.
Het mooiste compliment dat ik kan krijgen is wanneer men me zegt dat ik de band tussen mensen heb kunnen vastleggen op een foto. Bij Goya, Lies en Ella was dat niet moeilijk want de liefde spatte gewoon in het rond.
Ik heb al eerder geschreven dat ik soms zo’n foto maak waar ik naar kan blijven kijken. Wel, ik heb er nog zo eentje. Zelden is zo’n foto technisch perfect en dat is ook hier het geval. Maar het zijn de ‘blikken’ die het hier voor mij doen.
Goya, Lies en Ella, blijkbaar vonden jullie het even leuk als ik. Ik hoop dat jullie de resultaten kunnen smaken.
20 Comments so far
Leave a comment
Prachtige foto’s! Een geslaagde combinatie van fotogenieke modellen en een geweldige fotograaf. Die Ella daar gaan we later nog van horen, dat zie je zo. 
Knap! Kun je me ook eens contacteren? Zou ook wel eens zo’n fotosessie willen.
Comment by Lien 01.03.08 @ 1:09Je hebt gelijk kwaliteit zal altijd bovendrijven. Daarom wens ik je veel succes verder en oh ja voor ik het vergeet mijn complimenten met deze mooie reeks!
Comment by MJ 01.03.08 @ 1:33Zo zeg een hele mooie serie heb je hier gemaakt! Hier zullen ze zeker heeeeeeel erg blij mee zijn!
Comment by Robbie Veldwijk 01.03.08 @ 1:47[...] Hoera, de resultaten van de fotosessie zijn verwerkt en klaar. Ik wou er eerst zelf iets (lovend) over schrijven, maar de meester blogde zelf al over het resultaat, dus kan ik mijn aandacht weer op mijn werk richten. Bedankt Bert, de foto’s en het artikeltje zijn prachtig! (hieronder mijn favoriet en mijn trots) [...]
Pingback by Askatasuna » Blog Archive » Ja man… (met trotse ondertoon) 01.03.08 @ 1:56Prachtige reeks. Supermooi licht, vooral bij die derdelaatste vind ik.
Comment by gekiekt 01.03.08 @ 5:42 
) ik heb net een ganse nacht gedroomd om collega bloggers te ontmoeten en te portretteren! )
*word paranoide*
knappe foto’s Bert, as usual !!!
grtz
Pieter (killing time terwijl ik op m’n vlucht wacht)
Comment by Pieter Van Impe 01.03.08 @ 11:33Prachtige foto’s inderdaad! Als we binnen een paar maand naar België komen om Nina te tonen, hoop ik dat we in het (waarschijnlijk) drukke schema de tijd vinden om eens reportage te laten maken door jou.
Comment by Veerle 01.05.08 @ 10:16[...] Op de derde plaats, een fotoblog. Het is Confessions of a photographer geworden, het weblog van fotograaf Bert Stephani. Bert won bij Clickx al in de categorie fotoblogs, en onder ander hier ziet u waarom. Ik ben een fan. [...]
Pingback by Bwards at Schuppe schrijft 01.05.08 @ 5:25Dit is inderdaad een erg mooi voorbeeld van het verschil tussen hobby en beroeps.
Comment by Sponzen Ridder 01.05.08 @ 10:02zeg bert misschien zou je een podcast kunnen beginnen . Want je htb de ervaring van een fotograaf maar je kan ook filmen . Misschien een ideetje ?
Comment by koen miseur 01.07.08 @ 12:13Er zijn zo van die vage plannen Koen. Maar voorlopig ontbreekt het aan tijd en ik weet niet of die er wel zal komen voor mijn pensioen.
Comment by Bert 01.07.08 @ 12:28Je ziet er inderdaad de liefde vanaf spatten, wat mooi zeg.
En ik ben het er mee eens dat getalenteerde fotografen nauwelijks iets te vrezen hebben van de gemiddelde reflexfotocamerabezitter. Vrienden van mij vragen mij soms foto’s te maken van hen nu ze zwanger zijn maar ik heb veel liever dat zij dat aan een professionele fotograaf vragen. Ik als amateur krijg hen gewoon nog niet zo treffend in beeld als een professionele fotograaf dat zou kunnen! En dat is eigenlijk zonde. Veel mensen beseffen dat ook wel denk ik.
Leave a comment