Vorige week mochten de leden van de Nationale Vereniging van Beroepsfotografen een exclusieve blik werpen in de kristallen bol van Adobe. Het uitzonderlijke was dat het hier niet ging over een demonstratie/promotiepraatje van een nieuwe versie van Photoshop of Lightroom. Wel ging het over een presentatie door Dave Story, het hoofd van de ontwikkelingsafdeling van Adobe, over de toekomst van ‘digital imaging’.

Uiteraard zijn de toekomstvoorspellingen van Adobe geen exacte wetenschap maar ze weten daar natuurlijk waar ze mee bezig zijn en bovendien is Adobe zo’n grote speler in de sector dat ze die toekomst zelf mee bepalen. We zagen dingen die op relatief korte termijn in Photoshop zouden kunnen verschijnen maar we zagen ook ideeën die misschien pas over een jaar of 10 echt praktisch haalbaar kunnen zijn.

De belangrijkste dingen die ik onthouden heb:

- Zoals velen vind ik de megapixelrace momenteel onbelangrijk geworden. Uiteraard zijn er toepassingen voor meer pixels maar voor 99% van ons zijn er tegenwoordig genoeg pixels. Adobe vermoedt dat de race echter zal doorgaan en draait de dingen om, ze gaan op zoek naar toepassingen voor die Gigapixels.

- We zagen foto’s van 3-4 Gigapixels, waar je vanaf een algemeen stadszicht van Boston, kon inzoomen op miniscule details. Het gaf mij een beetje een ongemakkelijk big brother gevoel en op zich zijn zo’n mega grote bestanden nu ook weer niet zo indrukwekkend. Wat mij het meest verwonderde is de ongelooflijke snelheid waarmee er gezoomd en gescrold kon worden met zo’n bestand.

- De meest indrukwekkende toepassing voor gigapixelcamera’s was een soort 3D-lens. Deze lens bevat een stuk of 20 kleinere lenzen die ervoor zorgen dat je een bepaald beeld in één keer vanuit 20 licht verschillende posities kan fotograferen. Eigenlijk maak je 20 foto’s in één bestand. Het gevolg is dat je een 3D beeld krijgt. Daardoor je de hoek van waaruit de foto gemaakt is veranderen. Heel indrukwekkend om dat in de praktijk te zien maar bij nader inzien toch ook maar beperkt bruikbaar. Alleen met een groothoeklens en een behoorlijk grote lensdiameter kan je echt veel variëren in de beeldhoek. Op grotere afstanden lijkt het mij fysiek onmogelijk om een lens te bouwen die nog draagbaar is en toch een beeld oplevert dat significant gewijzigd kan worden.
Veel indrukwekkender aan deze techniek is dat je ook 20 verschillende scherpstellingspunten in één keer fotografeert. Door die beelden te combineren kan je een grotere scherptediepte bereiken dan momenteel mogelijk is (in gelijke lichtomstandigheden). Heel knap was de ‘focusbrush’ die Adobe ontwikkelde. Daarmee kan je gewoon op je foto schilderen welke delen scherp moeten zijn.

- Verder leerden we nog dat Adobe de kleine, minder glamoureuze zaken niet uit het oog verliest. Zo zijn ze er zich van bewust dat het nog steeds veel te moeilijk is om selecties te maken. Blijkbaar hebben ze ook een voorraadkast vol algoritmes die perfect werken maar waarvoor de rekenkracht van computers momenteel nog niet groot genoeg is om ze in een aanvaardbare tijd uit te voeren.. Veel van die dingen worden toegevoegd van zodra de computers sterk genoeg geworden zijn.
We zagen ook een toepassing die toelaat om vervalste beelden te herkennen. Denk maar aan al de gemanipuleerde persfoto’s waarover de laatste maanden zoveel te doen is.

Ik kon me niet van de indruk ontdoen dat al die mogelijke spectaculaire evoluties bij sommige collega’s een lichte onrust veroorzaakten. En dat is ook wel begrijpelijk, een aantal van die dingen geven de doorsnee consument mogelijkheden die nu alleen door een geschoolde en ervaren fotograaf gedaan kunnen worden.
Langs de andere kant leken een heleboel fotografen ook meteen te beseffen dat al die nieuwe technologie ook weer een hoop nieuwe kansen zal bieden op voorwaarde dat we  er ons deftig in bijscholen.