Morgen vertrek ik om een weekje af te koelen in de sneeuw. Ik zie jullie graag binnen een weekje terug.

De tweede dag van het eerste FEP-congres werd op gang getrokken door de Franse fotograaf Lorenzo Salemi. Het was aangenaam wakker worden met al die mooie beelden van mooie madammen. Ik moet helaas toegeven dat ik niet zoveel onthouden heb van wat er gezegd is. Daarvoor had ik notities maar helaas zijn die dus verdwenen. Achteraf heb ik ook nog met Lorenzo gesproken en het was fijn om te merken dat hij een gewone gezellige mens is die toevallig goed kan fotograferen. Lorenzo is ervan overtuigd dat make-up bij dit soort fotografie niet alleen leuk is maar een echte noodzaak. Misschien heeft hij wel gelijk en moet ik het ook meer gaan toepassen. Lorenzo heeft wel één groot voordeel, hij kan zelf make-up aanbrengen. Als je mij laat doen, is het model enkel nog geschikt voor circus/carnavalfotografie.
Gelukkig is Nancy van plan om zich daar wat in te gaan bekwamen, maar dan moet ik eerst dringend wat minder gaan werken zodat zij genoeg vrije tijd heeft om een cursus te gaan volgen.

Onderstaande foto, is een perfecte illustratie voor wat ik denk ivm de presentatie van de Portugees Homen Cardoso … GEBUISD!

Als zowat 2/3 van de aanwezigen na 10 minuten al terug buiten staat, weet je genoeg. Het is niet mijn gewoonte om hard te zijn maar zowel de foto’s als de presentatie waren niet minder dan een belediging voor het publiek. Beste meneer Cardoso, ik geloof best dat u een verdienstelijke fotograaf bent, maar als u nog eens ergens spreekt, mag dat met wat meer enthousiasme en beter illustratiemateriaal.

Gelukkig, werd de wanprestatie meteen vergeten door het zeer interessante en geïnspireerde betoog van de Oostenrijkse fotograaf Reinhard Fasching die een aantal zeer interessante aspecten van zijn bedrijf SFH Bildcommunikation met ons deelde (check de site voor een stukje van zijn presentatie).
Deze presentatie was voor mij de meest inspirerende van het hele congres. Fasching heeft een aantal dingen gezegd die mijn ogen echt geopend hebben. Langs de ene kant heb ik vaak zin om te proberen meer en groter commerciëel werk te doen. Omdat je nu eenmaal betere beelden kan bereiken als je meer middelen hebt. Maar bij commerciëel werk ben je als fotograaf vaak niet meer dan een technische uitvoerder van wat een reclamebobo uit zijn pen geschud heeft. Ik hou van technische uitdagingen maar zonder een stevige portie eigen creativiteit hoeft het voor mij niet. Reinhard bewijst met zijn bedrijf dat commerciëel werk en eigen creativiteit wel samen kunnen gaan. Het is misschien niet de standaard manier van werken, maar het kan wel en is voor de klant ook vaak interessant, verfrissend idee.

Om dit voor mekaar te krijgen heb je wel de juiste klanten nodig. En SFH gaat daar actief naar op zoek. Als ik er zo over denk heb ik best wel een paar bedrijfsklanten die mij diezelfde creatieve verantwoordelijkheid geven, alleen was ik er allemaal niet zo bewust mee bezig.

Begin april geef ik een workshop in Oostenrijk aan een zestigtal professionele fotografen op een meerdaags event. Ik heb gezien dat Reinhard een paar dagen eerder dan ik komt spreken. Hopelijk blijft hij er een paar dagen rondhangen zodat ik met hem een babbeltje kan doen.

De Nederlands professor Bernt Hugenholtz bracht ons heel wat bij op gebied van copyrights. Op zo’n moment blijkt toch dat je vaak veel denkt te weten dat dan helemaal niet klopt. Hierover teveel uitweiden zou ons te ver leiden. En dan zou ik ook moeten toegeven dat ik halfweg de presentatie in slaap gevallen ben (wat overigens niet aan de presentatie of de professor lag).

Tijd voor de Tsjechen dan. Enkelen delegatieleden mochten dan een ijzeren gordijn-look hebben, op gebied van fotografie zijn ze absoluut mee. Het valt me trouwens op dat heel veel creatieve fotografie uit het voormalige oostblok komt.
Jan Pohribny’s werk is absoluut oogstrelend knap. Zowel op technisch gebied als op creatief vlak is dit TOP. Wat ik ook onthouden heb is dat er helemaal geen grens hoeft te zijn tussen commercieel werk en kunstfotografie. Daarnaast bleek aan de eettafel dat hij nog bescheiden en aangenaam gezelschap is ook. Ga kijken en geniet!

‘t Was 2 Tsjechen voor de prijs van 1 in Valencia want na Jan, kwam ook Miroslav Vojtechovsky aan het woord. We kregen heel wat te horen over licht, compositie, symboliek, … . Voor mij persoonlijk ging het een beetje teveel de arty-fartsy toer op, maar andere collega’s waren dan weer danig onder de indruk.

Daarmee was ook het officiële programma van de tweede congresdag ten einde. Maar dat was zeker niet het einde van de dag. Onder het mom van ‘networking’ werd er nog danig gefeest.

Over de diefstal hebben we het ondertussen wel genoeg gehad, hoog tijd om het over het FEP congres zelf te hebben. Ik had heel wat beelden, notities en geluidsopnames gemaakt van het congres om jullie mee te laten genieten. Maar aangezien die allemaal weg zijn, zullen jullie het moeten doen met wat nog niet door de cervesa uit mijn geheugen gewist is. Om de lappen tekst wat verteerbaarder te maken, zwier ik er hier en daar dan maar een volledig misplaatst beeldje tussen dat ik de dag na het congres gemaakt heb met een geleende Ixus. Met dank aan Bruno, de voorzitter van de Belgische vereniging van beroepsfotografen voor het uitlenen van zijn compactje.

Jean en ik bleken redelijk succesvol in het ontwijken van de ‘toeristenvallen’. Om niet te weten wat we besteld hadden, viel het middagmaal in een klein restaurantje heel goed mee (ook van prijs). Als extra attractie bleek het toilet tevens dienst te doen als schuilhut voor de plaatselijke fauna (lees: kakkerlakken).

Maandagmorgen werden we verwacht in het Palacia de Congresos. We werden er meteen overweldigd door veel volk (600 fotografen), veel lawaai (die zuiderse temperamenten toch) en een aantal kwijlstandjes van toeleveranciers. We werden verwelkomd door enkele woordvoerders van de organisatie: Ricardo Carillo, Belén Caballero en Luc Peeters. Gelukkig was er simultaanvertaling voorzien want het was grotendeels in het Spaans te doen.
Wat ik vooral onthouden heb, is dat de markt stevig verandert. Mijn eigen idee van hoe het zal evolueren komt grotendeels overeen met wat er gezegd werd. De bodem van de markt valt er uit. fotografen die geen kwaliteit leveren zijn ten dode opgeschreven. Persoonlijk denk ik zelfs dat de onderste helft van de middenmoot op termijn hetzelfde lot beschoren is. Voor fotografen die voortdurend willen bijleren, zichzelf vernieuwen en voor kwaliteit gaan, zal er altijd ruimte zijn. Originaliteit en creativiteit winnen ook steeds meer aan belang. Er werd ook even aangehaald dat de communicatie- en marketingkanalen evolueren, web 2.0 weet u wel.

Valencia of was het Cuba?

Wie anders dan de Belgische delegatie kon voor de ideale opener van het congres zorgen. In plaats van één spreker af te vaardigen kozen we ervoor om een audiovisuele presentatie te maken die verschillende aspecten en genres aan bod liet komen om zo een beeld neer te zetten van de Belgische fotografie. Er werd ook gekozen om heel open te werk te gaan om de film voor collega fotografen interessant te maken. Dankzij het harde werk van een aantal mensen werd het een boeiende film van 50 minuten waarbij 5 fotografen aan bod kwamen met tot slot ook nog een slideshow met de beste Belgische foto’s. Fotografen in de kijker waren Norbert Maes (portret), Stephane Verheye (food/still life), Isabel Corthier (wedding), Pascal Baetens (nude) en tenslotte deze pipo (euh, ja wat eigenlijk?). De rode draad die de verschillende filmpjes aan elkaar lijmde waren mooie beelden van een Flandrien die door het Belgische landschap fietste en na het filmpje ook het congrespodium opgefietst kwam gewapend met een hele hoop pralinnen.
Ons werkstuk werd zeer goed onthaald en we werden er gedurende de rest van het congres over aangesproken.

De Spanjaard Tony Limeres was de volgende spreker. De man heeft zijn studio in een klein dorpje waar men blijkbaar nog steeds zeer klassieke portretfotografie prefereert. Niet echt mijn ding qua stijl maar het was duidelijk dat Tony zeer goed is in de omgang met zijn klanten. Verder heb ik nog onthouden dat ook deze man ijvert voor het maken van persoonlijk werk. De landschapsfoto’s die hij voor zijn eigen plezier maakt, zijn van zeer hoge kwaliteit. Maar nog veel belangrijker is dat hij daardoor zijn passie voor de fotografie weet te behouden.
Tenslotte heeft hij in zijn studio de meest fotogenieke tegels. Zeker iets om rekening te houden bij mijn (zeer) vage studioplannen.

Michael Jackson’s hoogdagen zijn al lang voorbij en ik heb vaak het gevoel dat de fotografie in vele Europese landen ook een beetje de boot gemist heeft. (Indrukwekkende manier om via een niet passende foto over te gaan tot een ander onderwerp, niet?) De businesmodellen van 20 jaar geleden zullen in bepaalde gevallen best nog wel bruikbaar zijn maar ze zijn zeker geen garantie op succes. In vele Europese landen begint dat besef slechts langzaam aan door te druppelen maar in Ierland hebben ze begrepen dat fotografie geëvolueerd is van een ambacht naar een business.
De presentatie van Neil Warner over marketing en de zakelijke kant van fotografie, was ongelooflijk boeiend van de eerste tot de laatste seconde. De kwaliteit van zijn beelden ondersteunt zijn beweringen ook. Wat ik vooral onthouden heb is dat de balans tussen werk en privé leven een stuk makkelijker is wanneer je je bedrijf als een echte business gaat beschouwen.

Designer jurken, professionele make-up, goddelijk licht en bruidjes die één voor één uit een modellenbureau leken te komen … dat was waarvan we mochten genieten tijdens de presentatie van Adriano Pugliese. Zijn tijdloze zwart/wit fotografie en zijn liefde voor schoonheid staan garant voor heel wat eye candy maar voor een slideshow, hoe mooi ook, van 50 minuten ben ik niet naar Valencia gegaan.

Uit het zelfde land maar tappend uit een ander vaatje is Marco Onofri. Over het algemeen zijn de meesten het over eens dat fotografen zich meer en meer moeten gaan specialiseren omdat je niet in alle kan uitblinken. Marco bewijst echter het tegendeel. Zijn portofolio bevat portretten, producten, reportage, mode, huwelijken, kinderen, … Het straffe is dat het allemaal even knap is. Het zou me niet verwonderen dat hij in het plaatselijke ziekenhuis de röntgen foto’s gaat maken ook.
Ook bij Onofri kwam het belang van persoonlijk werk weer tevoorschijn. Het (analoge) documentaire werk dat Marco voor zijn plezier maakt is zeer indrukwekkend.

Na deze lange maar al bij al interessante dag, stond er nog een diner met de hele bende op het programma. Maar als ik jullie daarover vertel, zal ik jullie meteen daarna moeten vermoorden.

Gezien de vele comments, mails, sms’en en telefoontjes ivm de diefstal van mijn fototas, zal ik maar meteen uit de doeken doen hoe het gebeurd is.

Eerst en vooral, mijn materiaal was helaas NIET verzekerd. Toen ik mijn eerste grote aankopen deed en informeerde naar verzekeringen bleek het goedkoper te zijn om om de paar jaar een diefstal te hebben en alles opnieuw te kopen dan een verzekering te betalen. Ondertussen is (was) mijn materiaalberg serieus uitgebreid en mijn vertrouwen in de mensheid weer eens geschonden, dus moet ik dat toch allemaal eens gaan herbekijken.

Het goeie nieuws is dat ik mijn 1D mkIII en enkele van mijn duurste lenzen en een hoop flitsmateriaal gelukkig thuisgelaten heb. Ik heb nog getwijfeld om die spullen mee te nemen maar uiteindelijk beslist om de voornaamste stukken voor mijn broodwinning niet mee te nemen zonder verzekering. Wat is er dan wel weg:
- 30D body + extra accu
- spikspliternieuwe 24-70 f/2.8 L (zeer pijnlijk)
- 50mm 1.4
- Fisheye
- 580 EX
- ST-E2
- Nikon SB-24
- 12 GB aan geheugenkaarten (en al mijn fijne herrineringen daarop)
- 3 Pocketwizards
- circulaire polarisatiefilter
- Minidisk recorder + micro
- leatherman multitool
- superclamp
- kleurenfilters
- een hoop batterijtjes etc.
- Lowepro Minitrekker
Al bij al kost me dat toch rond de 5000 EUR om opnieuw te kopen. Het erge is ook dat veel van de spullen alleen vervangen kunnen worden door hetzelfde. Anders kon ik mezelf nog troosten dat het een goeie gelegenheid is om te upgraden.
Ik ben behoorlijk voorzichtig met mijn materiaal maar tegelijkertijd dienen die dingen om foto’s te maken dus wil ik ook niet te voorzichtig zijn. Mijn tas is gestolen tijdens de lunch in het congrescentrum. Het erge is dat er buiten de fotografen niemand werd toegelaten en dat we in het restaurant zaten dat enkel voor de organisatie en de sprekers toegankelijk was. De tas stond onder mijn stoel (waar ik niet af geweest ben) net zoals de tas van de meeste aanwezigen.
Eerst kon ik het niet geloven en had ik nog hoop dat ze terug boven water zou komen. Maar na enkele uren was de hoop volledig vervlogen.

Ik ben niet erg te spreken over de manier waarop de organisatie de diefstal behandeld heeft. Niet dat ik hen de diefstal zelf verwijt maar wat meer empathie en medewerking had geen kwaad gekund. Gelukkig kon ik terecht bij de vele Belgische collega’s die me enorm gesteund hebben en er zelfs in geslaagd zijn om me ’s avonds en de volgende dag nog een beetje te laten genieten. Het heeft me echt heel veel plezier gedaan dat iedereen me uit de nood wil helpen door het lenen van materiaal, … Een speciale vermelding gaat naar mijn kamergenoot Jean die heel wat van zijn vrije uurtjes heeft opgeofferd voor mij.

En nu? De diefstal zal niet meteen mijn faillissement betekenen maar het is wel een serieuze aderlating. Morgen moet ik in elk geval al Pocketwizards en CF-kaarten gaan kopen om mijn opdracht van dinsdag te kunnen afwerken En ondertussen maak ik een shoppinglijstje en bekijken we ook grondig een aantal manieren van financieren.

En daarmee is het negatieve aspect van mijn congres achter de rug en kunnen we morgen iets schrijven over het congres zelf.

Een groot deel van de inhoud van mijn fototas moet snel vervangen worden om mijn werk naar behoren te kunnen uitvoeren. Dus moet ik op zeer korte termijn een shoppinglijstje opstellen om aan de bank voor te kunnen leggen. Op gebied van fotomateriaal lukt me dat nog wel.

Er zat in mijn tas ook minidisk-recorder en die zou ook vervangen moeten worden. Nu vermoed ik dat er tegenwoordig betere alternatieven zijn maar daar ken ik niet veel van. Misschien kan iemand van jullie me adviseren.

Ik zoek een audiorecorder die aan volgende eisen zou moeten voldoen:
- klein en handig
- degelijke geluidskwaliteit voor spraak en omgevingsgeluid maar het hoeft zeker geen professioneel model te zijn.
- niet te duur
- liefst met SD-kaarten ofzo zodat de audiobestanden makkelijk over te brengen zijn naar de computer
- als het kan met ingebouwde microfoon maar ook de mogelijkheid om externe mic aan te sluiten.
- opnamevolume moet regelbaar zijn

Wie wijst me in de juiste richting? Mail me maar.

Gisterenavond teruggekomen van Valencia en vandaag en morgen staan dan ook geheel in het teken van mijn gezinnetje. Een uitgebreid verslag van het Congres volgt nog. Ik wil voorlopig al wel zeggen dat ik heel wat interessante dingen gehoord heb en mensen ontmoet heb. Ik heb me ook geweldig geamuseerd. Op gebied van kennis was het congres zeker een verrijking. Financiëel was het congres echter minder geslaagd. Niet dat het congres op zich zo duur was, maar op de laatste dag vond een onverlaat het nodig om mijn goedgevulde fototas te stelen. Gelukkig kon ik op de vrije dag na het congres een IXUSje lenen om toch nog met een paar fotootjes terug te komen.

wordt vervolgd …

Ik trek er even tussenuit. ‘t Is niet echt vakantie maar het eerste congres van de Europeses vereniging van beroepsfotografen in Valencia zal ongetwijfeld ook plezant worden. Een verslagje volgt wanneer ik terug ben.

Diegenen die nog wachten op een mailtje van mij, zullen nog even geduld moeten oefenen. Als het echt dringend is kan je me in Spanje gerust bellen en ik zal ook mijn mails regelmatig lezen.

Olé

Ik toonde jullie eerder al het slecht-weer-outdoor reeksje met Kaatje. Na de buitenshoot genoten we van een verquickende maaltijd en daarna hebben we nog snel wat foto’s gemaakt in mijn bureau/ministudio.

Het hoofdlicht is een flitsje op minimale kracht (1/16 voor de Vivitars) met een kleine doorschijnende paraplu. Door de sluitertijd hoog te houden wordt de donkergrijze muur helemaal zwart. Om te vermijden dat de schaduwkant van Kaatje helemaal overvloeit in de achtergrond, heb ik nog een tweede flits met gridspot achter haar gezet.

Maar het kan soms ook perfect werken zonder haarlichtje.

Wanneer ik lichtopstellingen maak, ga ik vaak op zoek naar manieren om met een paar kleine aanpassingen een ander soort licht te bekomen. Door de flits met grid (van het haarlichtje) gewoon naar de muur te draaien, krijg je een soort halo die even goed voor afscheiding tussen achtergrond en model zorgt. Bovendien creëer je zo een natuurlijk vignet wat de aandacht vaak makkelijker naar het onderwerp van de foto kan leiden.

Kaatje heeft een hele mooie huid en als schoonheidsspecialiste was het voor haar ook een koud kunstje om een perfecte foto make-up aan te brengen. Daardoor kon ik me best wat harder licht permitteren dan gewoonlijk. Mijn kleine zilverkleurige paraplu wordt zelden gebruikt, maar hiervoor heb ik ‘m toch nog eens bovengehaald.

In plaats van een haarlichtje te gebruiken, richtte ik de flits met grid naar de rechterkaak van Kaatje. Als ik het goed heb, wordt dit licht wel eens een ‘kicker’ of ‘kick-light’ genoemd. Ik gebruik deze techniek niet zo vaak maar soms geeft het heel krachtige beelden. Ik heb mijn hoofdlicht (de flits met paraplu) bewust net iets minder gehouden dan de standaard ‘juiste’ belichting voor een iets mysterieuzere sfeer.

Bepaalde delen van de huid zijn met Photoshop een beetje zachter gemaakt. Maar dat is meer om die ‘metaalglans’ te bekomen dan om onzuiverheden weg te werken.

Een dikke merci aan Kaatje en assistente/stagiaire Marisa voor de fijne shoot.

Vijf jaar wordt hij vandaag, mijn grote vent. Het lijkt nog maar pas geleden dat ik mijn eerste kind in de armen mocht nemen. Maar ondertussen is die hulpeloze baby uitgegroeid tot een ferme gast.

Gisteren (want vandaag is het al carnaval) werd zijn verjaardag al op school gevierd met zelfgemaakte chocoladecake. Straks na school feesten we gewoon verder met pannekoeken. Oma en opa zullen waarschijnlijk ook wel langskomen met een puddingtaart. Morgen is Kobe al geboekt voor een verjaardagsfeestje van een vriendje, daarom doen we zijn eigen feestje pas volgende zaterdag.

We zijn het aan ons image verplicht om voor de uitnodigingen voor het feestje een originele foto te maken. Veel tijd was er niet en Kobe heeft ook niet teveel poseergeduld, dus gingen we voor een simpel conceptje.

Ik wou graag dat de catchlights (lichtjes in de ogen) de vorm van het cijfer ‘5′ zouden hebben. Nu zou je dat wel kunnen photoshoppen maar waarom moeilijk doen als het makkelijk en snel kan.
Uit de bodem van een pamperdoos, sneed ik een ‘5′ uit (in spiegelschrift!) en ik kleefde er 3 velletjes kalkpapier over. Als je dan een flitsje langs de andere kant van de doos zet, heb je een ‘5′-vormige softbox. Heel simpel maar ik vind het wel cool.

Kobeke, blijf wie je bent en laat me verder mee met je opgroeien.