Jullie hebben er lang op moeten wachten maar bij deze kan ik jullie met fierheid aankondigen dat ik een mooie workshop samengesteld heb. Ik heb er hard aan gewerkt om een interessante dag samen te stellen onder de titel: the Decisive Photographer.

foto door Duncan

De meeste fotografen zijn wel bekend met het fameuze Decisive Moment waarmee Henri Cartier-Bresson dat ene moment bedoelt waarop alles samenvalt: compositie, licht, onderwerp, achtergrond, …
Maar zowel amateurs als professionele fotografen hebben niet altijd de luxe van tijd en mislukking. Voor mij gaat fotografie over het vertellen van verhalen en naarmate je meer aspecten van de foto kan controleren, kan je je verhaal ook beter vertellen. Deze workshop laat je zien dat controle niet alleen weggelegd is voor commerciële fotografen met grote crews en dito budgetten. Je zal misschien niet altijd alle parameters kunnen controleren maar hoe meer je er in de hand hebt, hoe makkelijker het wordt om met toeval om te gaan.
Op het programma staan o.a.: onderwerp, locatie, props, materiaal en we besteden heel wat tijd aan belichting. Dit alles zal flink gekruid worden met praktische voorbeelden, truuken van de foor en zwarte magie.
We bekijken verschillende manieren om jezelf om te scholen tot een proactieve fotograaf.

Vervolgens brengen we de opgedane kennis in de praktijk met een live shoot waarbij we samen een aantal sterke beelden gaan maken. Ik zal op het knopje drukken maar de ideeën en de manier om ze technische te realiseren komen van de hele groep.
We besluiten de dag met het bewerken en bespreken van een aantal van de gemaakte beelden.

Foto door Ake

Wat de praktische regelingen betreft, ben ik bijna rond maar wacht nog even op jullie reacties op alles definitief vast te leggen. Concreet denk ik aan zaterdag 10 mei voor de workshop. Het zal de hele dag duren en de prijs zal tussen de 100 en (maximum) 130 EUR liggen. Koffie, thee en water zijn de hele dag inbegrepen.

Het woord is aan jullie, wie komt er?

Een tijdje geleden sprak ik al over ‘biowizards’, een spotgoedkoop alternatief voor Pocketwizards als manier om flitsen draadloos te bedienen. Voor alle duidelijkheid, ik heb het dus over iemand op het knopje van de flits te laten duwen, terwijl de sluiter open staat. Zolang de sluitertijd lang genoeg is, is dat geen enkel probleem. Om één of andere reden, dacht ik dat het praktisch bijna onmogelijk zou zijn om dit te doen met sluitertijden van minder dan één seconde. De fotograaf moet immers op het juiste moment een teken geven en de biowizard moet dan ook op het juiste moment reageren.

Tijdens mijn fotosafari met Jean in Valencia de dag na het FEP-congres ontdekte ik echter dat het nog best een stukje sneller kan. Ik wou een portret van Jean maken met op de achtergrond één van de indrukwekkende stukjes futuristische architectuur. Met natuurlijk licht was het echter niet mogelijk om voorgrond en achtergrond te balanceren. Helaas waren al mijn middelen om flitsen draadloos te bedienen een dag eerder ongewenst in andere handen overgegaan. Het enige wat we ter beschikking hadden was Jean’s 5D en een flits.

Om het beeld stabiel te houden, steunde ik de camera op een vuilbak. Jean hield de flits in zijn linkerhand en richte die op een groot infobord rechts van de camera buiten beeld. Het was even spelen met sluitertijd, diafragma en iso-gevoeligheid en uiteindelijk bleek dat we tot 1/6 van een seconde er in slaagden om 2 van de 3 keren de flits te doen afgaan.

Ik ben altijd jaloers op fotografen die over ‘een oog’ beschikken voor de schoonheid in alledaagse banale dingen. Ik reken me zeker niet tot die categorie van fotografen, dus als het me eens lukt om zoiets te zien, ben ik blij als een klein kind.

Dit beeld komt uit mijn Ixus en is zo goed als onbewerkt. Wie weet wat is?

Vorige week, maakte ik jullie in mijn ode aan Ake een beetje nieuwsgierig over een shoot die we deden voor een bedrijfsklant. Uplace is een fijne klant, ze willen sterke beelden en geven me de nodige vrijheid, vertrouwen en budget om die beelden te maken. Deze keer vroegen ze me om een paar promobeelden te maken van triatleet Bruno “Bruce” Clerbout. Bruno kan zich dankzij de steun van Uplace vanaf vandaag volledig toeleggen op zijn sportcarrière.

We hebben tijdens de fotosessie heel wat beelden gemaakt maar het onderstaande beeld springt er voor mij uit. Vooral omdat het helemaal het beeld was wat ik in gedachten had.

De omstandigheden zaten zeker niet mee tijdens deze shoot. Alsof het nog niet genoeg was dat de temperatuur amper boven het vriespunt kwam, kregen we ook nog een heuse storm op ons dak. Helaas lieten overvolle agenda’s en een strakke deadline het niet toe om de shoot te verplaatsen naar een andere dag. Maar zoals jullie weten, weiger ik pertinent om een slaaf te zijn van de omstandigheden. Moeilijk gaat ook maar dan wel dankzij een goeie voorbereiding.

De dag voor de shoot had ik een uitgebreide meeting met Bruno en de mensen van Uplace. Het precieze doel van de foto’s werd me duidelijk gemaakt en een hele hoop praktische dingen werden afgesproken. We besloten ook om de shoot op het (overigens fantastische) bedrijfsdomein van Uplace te laten doorgaan omdat we daar een paar bruikbare locaties bij de hand hadden en vooral omdat we daar een warm en gerieflijk hoofdkwartier konden opstellen vlakbij de shootlocaties.
Hoewel ik reeds eerder op het domein gewerkt heb, ben ik na de meeting toch nog grondig gaan scouten om de precieze plekken te bepalen en foto’s te nemen zodat ik mij mentaal al kon voorbereiden op de omstandigheden (van waar komt het licht, waar is het beschut, hoe is de achtergrond, waar kunnen we flitsen plaatsen, …)

Dat het voor Bruno geen pretje zou zijn om in zijn wedstrijdpakje te poseren in dit weer, mag duidelijk zijn. Daarom was het niet alleen belangrijk om snel te kunnen werken maar ook om alles te kunnen opstellen en Bruno er slechts op het allerlaatste moment bij te halen. Het samenstellen van een crew op dit te verwezenlijken, was dan ook het volgende werk. Gelukkig was mijn fantastische stagiaire Marisa vrij en kon ik ook rekenen op de ervaring van Ake.

Het laatste deel van de voorbereiding was het uitdenken van enkele beelden. Ik improviseer graag en vind van mezelf dat ik daar ook behoorlijk goed in ben maar de beperkte tijd en de omstandigheden lieten niet veel ruimte voor verrassingen. Daarom dacht ik een paar beelden uit. Het voornaamste daarvan is het bovenstaande beeld. Een triatleet die zwemt, lijkt gewoon een zwemmer en als hij loopt, zie je een loper. Maar een triatleet draagt op de fiets vaak andere kledij dan de doorsnee wielrenner en ook het triatlonstuur typeert de sport. Daarvan wou ik een dynamisch beeld maken waarop Bruno duidelijk zou opstaan als triatleet en ook het logo van de sponsor zichtbaar zou zijn.

Om jullie een idee te geven van de belichting, toon ik jullie hier hetzelfde beeld maar dan de versie die nog niet door photoshop gegaan is.

Omdat het beeld met mijn nieuwe Canon 15mm f/2.8 fisheye op een fullframe gemaakt is, is het praktisch onmogelijk om tegenlicht te plaatsen zonder dat het in beeld komt. De flitsen die je ziet, zijn 2 Vivitar 285’s. Als je goed kijkt zie je dat de dappere communicatieverantwoordelijke van Uplace en Marisa de statieven moesten vasthouden om te vermijden dat ze zouden omwaaien.
Het kleine beetje omgevingslicht dat ik nog in het beeld heb toegelaten zorgt voor een dramatische achtergrond maar geeft niet genoeg invullicht op Bruno’s gezicht. Daarom plaatsten we een derde flits links naast de camera in een kleine softbox (je ziet de reflectie van de softbox in de bril). Ake moest de softbox uit alle macht vasthouden om te vermijden dat hij zou wegvliegen.

Qua kader en belichting was ik best tevreden met de foto zo maar ik wou het geheel toch wat dynamischer hebben. Mijn oorspronkelijke idee was om de bewegingsonscherpte van de achtergrond in de camera te creëren. De eerste mogelijkheid zou zin om de camera op de fiets te monteren en met een Pocketwizard aan te sturen van zodra Bruno langs het punt zou rijden waar de belichting correct staat. De tweede mogelijkheid was om Bruno te fotograferen vanuit de koffer van een rijdende auto (met ook de softbox in de auto). Beide mogelijkheden waren zeker mogelijk mits genoeg tijd, een grotere crew en ideale omstandigheden. Nu zou het echter niet verantwoorde geweest zijn. Hoewel ik graag zoveel mogelijk in de camera doe, ben ik niet principiëel tegen photoshop en heb het beeld gemaakt met de bewerkingen reeds in het hoofd.
Het voornaamste is natuurlijk de blur van de achtergrond en verder zijn er vooral wat details bewerkt. Tenslotte heb ik via adjustment layers en layer masks de levels en de kleuren nog plaatselijke aangepast. En dan kwam ik dus tot dit beeld.

Met dank aan Uplace voor de fijne opdracht, Bruce voor zijn doorzettingsvermogen en humor, Ake en Marisa voor de hulp en de weergoden voor de uitdaging.

Enkele jaren geleden was mijn schoonzusje uitgenodigd op een feestje ter gelegenheid van Ann’s 18e verjaardag en mijn vrouw en ik mochten mee. Ann en al haar vrienden zaten toen samen in het buitengewoon onderwijs. Mijn ervaring met anders validen was behoorlijk beperkt dus ik wist niet goed wat verwachten. Maar na 5 minuten was het al duidelijk dat dit één van de allerleukste fuiven was die ik ooit bezocht heb (en ik kan zeggen dat ik menig memorabel feestje meegemaakt heb).
Mijn vrouw en ik waren zo onder de indruk van deze kids dat we ter plaatse beslisten om de meegebrachte videocamera ten volle te benutten om Ann en haar familie een passend aandenken te bezorgen. Ann’s ouders vertelden me dat hun dochter de video ontelbare keren bekeek.

Ann en haar familie zijn de laatste jaren verschillende keren door de hel gegaan maar hebben nooit opgegeven. Ze weten beter dan wie dan ook dat je de dag moet plukken, daarom organiseerden ze weer een feestje. Ondertussen zijn een aantal van de kinderen andere wegen opgegaan en werd dit feestje ook een beetje een reünie.

Ann’s ouders vroegen of we ook deze keer een filmpje wilden maken. Daar moesten Nancy en ik geen seconde over nadenken. Deze keer hanteerde mijn vrouwtje de videocamera en ik maakte foto’s van weer een memorabele fuif.

Deze fantastische jonge mensen hebben helemaal geen drank, drugs en lasershows nodig om uit de bol te gaan. Gewoon wat leuke muziek en hun vrienden zijn genoeg om binnen de 2 minuten volle bak ambiance te hebben.

Er bleek ook heel wat zang- en danstalent aanwezig te zijn. Enkele geïmproviseerde maar fel gesmaakte optredens zorgden voor nog een extra dimensie. Ik durf te zeggen dat ik deze optredens niet had willen ruilen voor de echte Brittney’s en andere Borsato’s.

Als vader van drie perfect gezonde kinderen, heb ik het soms best wel eens zwaar, dus ik kan me alleen maar inbeelden welke druk de familie van deze kinderen op de schouders moet torsen. Ik kan alleen nederig mijn petje afdoen voor de ouders, broers en zussen, vrienden, leraars die dag in dag uit klaarstaan.

Voor die jonge mensen zelf heb ik ook het allergrootste respect. De manier waarop ze complexloos met elkaar omgaan, inventief zijn en hun openheid, zijn dingen waar andere mensen nog veel van kunnen leren.

Fotografie is mijn beroep en ik moet er een gezin mee onderhouden maar geld aannemen voor deze foto’s en video, zou zo verkeerd aanvoelen. De ervaring om hierbij te mogen zijn en weten dat ik de kids en hun familie een paar souvenirs aan dit geweldige feest kan bezorgen is mij veel meer waard. De best betaalde commerciële job of een supershoot met een knap model, kunnen deze ervaring onmogelijk vervangen.

Een papa vertelde me dat zijn dochter niet welkom is in gewone discotheken of anders wel ‘buitengekeken’ wordt. Zeer frustrerend als je weet dat ook deze jongeren nood hebben aan feesten maar de ouders vaak niet de middelen hebben om zelf iets te organiseren. Nancy opperde dat we misschien zelf maar eens moeten kijken of we iets kunnen doen. Iemand ideeën, ervaringen, een beetje vrije tijd en wat goede wil?

Op sommige gebieden ben ik een rasechte opportunist. Niet in de zin van ‘lijkenpikker’ maar ik ben iemand die vaak eerder mogelijkheden ziet dan problemen. De diefstal van mijn materiaal in Valencia was zo’n moment waarbij ik niet te lang bij de pakken ben blijven zitten. Ik had al het materiaal kunnen vervangen door hetzelfde of gelijkwaardig en dat was ook de goedkoopste investering geweest. Voor sommige dingen (zoals de 50mm 1.4, de 24-70 en de Pocketwizards) zou upgraden onzinnig geweest zijn, maar vooral voor de camera was deze tegenslag ook een moment om aan een upgrade te denken. De eerstvolgende bodywissel was pas voor 2009 gepland maar in omstandigheden als deze was het toch opportuun om eens te kijken wat de mogelijkheden waren.

Toen collega’s Willem en Marijke als reactie op de diefstal me spontaan een 1Ds mkII tegen een mooi prijsje aanboden, heb ik dat aanbod dan meteen grondig bestudeerd. Al snel bleek deze camera aan mijn eisen te voldoen:

- stevig en weersbestendig
- beeldkwaliteit geschikt voor het meeste commerciëel werk
- goeie prijs voor toestel in uitstekende staat
- veel instelmogelijkheden en personaliseerbaar
- uitstekende aanvulling op mijn andere materiaal.
Hoewel ik al eerder met dit toestel gewerkt heb en ook met de gelijkaardige 1D mkII, is het toch weer even wennen, nu ik die 1D mkIII zo gewoon ben. De interface van de mkII’s verschilt immers volledig van die van de mkIII’s. Daarom mocht de 1Ds mkII mee op skivakantie zodat ik het toestal wat meer gewoon zou worden.

Naast de bediening is het ook effe wennen aan de full frame sensor. De bijhorende gigantische zoeker maakt het werken weer heel wat fijner.

De 24-70 wordt op FF wel een heel ruime groothoek. Zo ruim dat ik er zelfs mijn eigen schaduw mee fotografeer

Het verschil in scherptediepte is ook wel effe wennen. Met mijn 1.6 en 1.3 crop bodies wist ik uit ervaring perfect welk diafragma ik moest instellen voor het gewenste effect. Maar ook met de FF zal het wel snel een tweede natuur worden.

Ik wou de 1Ds mkII ook eens grondig testen als portretcamera. Meestal heb ik de 16 megapixels daar niet voor nodig maar in sommige gevallen kan dat wel van pas komen. Tijdens een wandeling kwamen we langs een rommelig boerderijtje dat talloze mooie abstracte achtergronden opleverde. Maya moet je geen twee keer vragen om te poseren, wel fijn zo’n model in huis te hebben.

Kobe poseert minder graag maar het licht en de achtergrond waren zo mooi dat ik ‘m toch met veel moeite overhaald heb om even voor de lens te staan. Echt gelukkig lijkt hij er niet mee maar als ik naar de foto kijk, kan ik alleen maar denken: “wat wordt hij toch groot”.

Ik heb de indruk dat mijn 1D mkIII (doch niet wetenschappelijk getest) minder ruis heeft in de hoge iso’s (zeker als je nog de RAW nog wat moet bijlichten). Maar de ruis van de 1Ds mkII lijkt dan weer wat meer op de korrel van een snelle film (wat aangenamer is).

Toen mijn vader en Kobe de sneeuwstorm trotseerden voor wat sleepret, heb ik toch effe getwijfeld of ik hen met camera zou volgen. Maar de weerbestendigheid is nu eenmaal één van de voornaamste redenen waarom ik investeer in de 1D-reeks. Ik wil niet tegengehouden worden door slecht weer. Sterker nog ik wil het gebruiken omdat het mooie beelden kan opleveren.

Ondanks dat de camera en de lens in een mum van tijd kletsnat waren van de sneeuw die op de body smolt, gaf de 1Ds mkII zoals gehoopt geen krimp.

Kobe besloot ook zijn eigen sneeuwbestendigheid te testen.

En dan die van opa …

Van dichtbij, ziet een voltreffer er zo uit:

Als afsluiter nog een beeldje van ons vakantieadres.

Ondertussen heb ik de nieuwe camera ook voor enkele opdrachten ingezet en ben ik blij met mijn investering.

Vandaag stond er een behoorlijk complexe shoot op het programma voor een bedrijfsklant. De opdracht vroeg om meer handen dan ik persoonlijk bezit dus trommelde ik naast mijn gedreven stagiaire Marisa ook mijn favoriete assistente Ake op.

Extra handen om met materiaal te zeulen zijn natuurlijk welkom maar een goede assistent moet veel meer zijn dan een muilezel. Ake timmert hard aan haar eigen fotografische weg en ze doet dat goed. Het feit dat ze over technische kennis beschikt, werk ziet en mijn manier van werken kent, maakt dat een half woord vaak genoeg is om iets duidelijk te maken. Sociale vaardigheden zijn een serieus onderschatte eigenschap van een goeie assistent. Omgaan met klanten zonder dat het genant wordt is een dunne lijn die Ake als een volleerd koorddanser bewandelt. Het geeft mij tijd om na te denken, creatiever te zijn en technische oplossingen te zoeken. Het allermoeilijkste van assisteren is volgens mij het creatieve aspect. Ik vraag creatieve input van mensen die me assisteren maar tegelijkertijd behou ik me wel het recht voor om die straal te negeren. Het is niks persoonlijks maar ik weet niet of ik het altijd makkelijk zou kunnen slikken.

Omdat het vandaag zo erg stormde, maakten we onze opstellingen steeds met Ake of Marisa als stand-in zodat de klant pas op het laatste moment het rotweer moest trotseren. Bij één van die testjes, maakte ik onderstaand beeld.

Dit beeld is belicht met twee flitsjes langs weerskanten achter Ake. Ze zijn zo gericht dat het grootste deel van het licht, Ake’s rug voorbijgaat. Alleen de rand van de lichtbundel raakt nog net muts, haar en vest. Op die manier verklein je de kans dat er strooilicht in de lens komt en lensflare veroorzaakt.
Rechts van de camera stond er een derde flits met mijn nieuwe Lastolite 60×60cm softbox om het gezicht op te lichten.
We hebben net genoeg aanwezig licht toegelaten om de achtergrond (een bakstenen muur) nog net een beetje op te lichten.

Hopelijk krijg ik van de klant de toestemming om binnenkort een paar resultaten van de eigenlijke shoot vrij te geven.

Nancy en ik hebben van de aanwezigheid van opa & oma gebruik gemaakt om op een avond eens rustig met ons tweetjes op restaurant te gaan. Eerst wilden we uizoeken hoe een Oostenrijker met een sombrero zou koken. Maar uiteindelijk hebben we het Mexicaanse restaurant maar gelaten voor wat het was aangezien het er binnen bijlange niet zo sfeervol uitzag als buien.

Na twee dagen van sneeuw en mist, was het op onze laatste skidag een plezier om uit het venster te kijken.

Maya was er meteen klaar voor met skimasker en al. Nu ja, als we haar hadden laten doen, had ze het masker ook ’s nachts opgehouden.

De laatste dag betekent ook dat er een slalomwedstrijd is voor de kinderen in de skischool. Kobe had alvast geen enkele moeite om tot boven te geraken.

Opa en Nancy keken toe bij de race.

Kobe kwam heel gecontroleerd naar beneden zonder ook maar één porrtje te missen.

Bij Maya’s race ging het soms een beetje moeilijker maar dankzij haar doorzettingsvermogen kon ze haar parcours volgen.

Bij de prijsuitreikingsceremonie, bleken zowel Kobe als Maya de beste te zijn van hun groep.

Hun gouden medaille en oorkonde zullen ongetwijfeld gekoesterd worden.

Noa werd dan weer kampioen in de discipline “grootouders om haar vingertje draaien”.

Tot hier de Ixus-foto’s van onze vakantie. Ik toon jullie later nog beelden uit mijn nieuwe reflexcamera.

In een comment op het bericht dat ik op skivakantie zou gaan, vraagt An zich af of vakantie en veel foto’s nemen samengaat. Ik moet toegeven dat naarmate ik langer fotografeer als beroep, ik minder foto’s maak van privé dingen. De grote gebeurtenissen als verjaardagen worden natuurlijk nog vastgelegd maar ik heb gemerkt dat ik minder foto’s heb van de gewone dagdagelijkse dingen.
Het heeft voor een groot deel te maken met het feit dat professionele apperatuur zwaar en omvangrijk is (en dat gaat niet altijd samen met het managen van 3 kleine kinderen).

In Valencia moest ik het de laatste dag noodgedwongen zonder gesofistikeerd fotomateriaal doen maar dankzij een geleende Canon Ixus besefte ik dat die compactjes stukken beter geworden zijn dan in de tijd van mijn Powershot S50. Uiteraard zit zo’n toestel vol beperkingen als je een reflexcamera gewoon bent maar doordat ze zo compact zijn, bieden ze ook mogelijkheden. Ik kijk ook met een ander fotografisch oog via een compactje en dat is me in Valencia zo bevallen dat ik mij een Ixus 860 IS aangeschaft heb.

De fototas met een zware reflex en enkele lenzen ging uiteraard mee naar Oostenrijk maar zat onderaan in de koffer terwijl de Ixus steeds paraat was. Zo kon ik de mooie zonsopgang vastleggen net over de Duitse grens.

Een bijkomend voordeel van zo’n compactje (nu ja, misschien geen voordeel voor u) is dat ik nu zelf ook af en toe eens op een foto sta. Als je onze familiefoto’s bekijkt is het soms net alsof onze kinderen zonder papa opgroeien. Hoewel Nancy meer dan haar plan kan trekken met een reflex, zal ze er niet zo snel foto’s mee maken.

Onze familie gaat al jaren skiën (of toch een parodie daarop) in het Oostenrijkse Alpendorf. Onze vaste uitvalsbasis is het pension van Frau Burgi. We trokken er naartoe met ons gezinnetje en opa en oma.

Tijdens de heenrit hadden we mooi zonnig weer maar de volgende dag was er regen en mist waardoor we zelfs niet de moeite gedaan hebben om te gaan skiën. De volgende dag was het echter beter weer en verlieten we het groene dal om boven de sneeuw te gaan opzoeken.

Maar eerst natuurlijk een stevig ontbijt.

Noa deed iets magisch met een vliegend broodje.

Kobe had vorig jaar al skiles gehad en het lukte meteen weer aardig op de latten. Maya had het iets moeilijker maar bleef toch min of meer staan. Na 2 vermoeiende uren skiles, zorgde een bord frietjes voor nieuwe energie.

Na een halve dag hadden Kobe en Maya wel genoeg van die latten maar een beetje sneeuwpret kon er nog best bij.

Het duurde die avond in elk geval niet lang om Kobe en Maya in slaap te krijgen. De volgende morgen werden we begroet door een pak verse sneeuw …

en helaas ook veel mist.

We hebben geskied maar de beperkte zichtbaarheid deed ons iets vroeger dan normaal terugkeren naar ons gezellige hoofdkwartier. Het dal was door de aanhoudende sneeuw ondertussen omgetoverd in een sprookjesachtig wit decor.

Morgen volgt deel 2 van de Ixus foto’s.

Op de laatste dag van het congres, kregen we de Finse fotografe Anne Yrjana als ontbijt geserveerd. Deze charmante dame probeert om de Finse huwelijksfotografie van zuurstof te voorzien. Blijkbaar is huwelijksfotografie daar niet meteen populair en zijn de budgetten ervoor nog minder dan in België. Het meest opvallende van haar betoog vond ik het feit dat ze samen met een andere fotografe (of waren het er zelfs twee) adverteert en een studio deelt.

De Nederlandse documentairefotograaf Bart Sorgedrager was de volgende. Zijn beelden en het aantal gepubliceerde boeken bewijzen dat de man een meer dan gedegen fotograaf is maar als spreker kon hij me niet overtuigen.

Vervolgens kregen we een knappe audiovisuele presentatie te zien van de Oostenrijkse beroepsvereniging. Heel mooi maar het indrukwekkende fotografische niveau is ook wel stresserend. Binnen een drietal weken geef immers een workshop in Oostenrijk aan een zestigtal professionele fotografen.

Hoog tijd dan voor een koppel Ieren. De eerste was Vincent O’Byrne. De man liet schitterende dingen zien maar persoonlijk vond ik dat hij selectiever en gestructureerder tewerk had mogen gaan  bij de selectie van zijn beelden. Op zich is het indrukwekkend wat hij in de donkere kamer produceert maar vele dingen worden in deze dagen van digitale manipulatie een stuk minder indrukwekkend. We zagen composities die in de pré-photoshop dagen ongetwijfeld technische huzarenstukjes waren maar die vandaag door iedere degelijke photoshopper kunnen uitgevoerd worden. Wat ik vooral onthouden heb is dat je je eigen keuzes moet maken in je fotografie.

Tenslotte kwam de sympathieke Gerry O’Leary op het podium. Ik had al een paar plezante babbeltjes met hem gehad tijdens de vorige dagen maar het was toch een beetje een verrassing hoe veel zakelijk inzicht deze joviale man heeft. Gerry hamerde erop dat naamsbekendheid heel belangrijk is en dat je als fotograaf moet zorgen dat je in de kijker loopt. Gerry ziet het winnen van awards en dergelijke als manier om de pers te halen. Een ander staaltje van zijn zakelijk inzicht is dat hij als architectuurfotograaf een kantoor geopend heeft in het midden oosten en van plan is om er 1 week per maand te werken.

Na Gerry’s uiteenzetting stond het stelen van mijn materiaal op het programma. En dan was het tijd om het congres te besluiten. Helaas vonden de Spanjaarden het nodig om eerst nog een eindeloze reeks lokale awards en diploma’s uit te reiken. Ze mogen dat uiteraard doen maar de buitenlanders hadden daar absoluut geen boodschap aan.

Ik ben ongetwijfeld nog heel wat over het congres vergeten te vermelden, waarvoor mijn excuses. Samengevat is mijn conclusie dat dit eerste Europese congres weliswaar een paar schoonheidsfoutjes telde maar al bij al een interessant evenement was. Ik hoop dat de opmerkingen van de aanwezigen zullen bekeken worden en men de moed en energie zal hebben om volgend jaar een nog beter congres op poten zal zetten. Europa heeft volgens mij echt nood aan dit soort congressen.