In een comment op het bericht dat ik op skivakantie zou gaan, vraagt An zich af of vakantie en veel foto’s nemen samengaat. Ik moet toegeven dat naarmate ik langer fotografeer als beroep, ik minder foto’s maak van privé dingen. De grote gebeurtenissen als verjaardagen worden natuurlijk nog vastgelegd maar ik heb gemerkt dat ik minder foto’s heb van de gewone dagdagelijkse dingen.
Het heeft voor een groot deel te maken met het feit dat professionele apperatuur zwaar en omvangrijk is (en dat gaat niet altijd samen met het managen van 3 kleine kinderen).

In Valencia moest ik het de laatste dag noodgedwongen zonder gesofistikeerd fotomateriaal doen maar dankzij een geleende Canon Ixus besefte ik dat die compactjes stukken beter geworden zijn dan in de tijd van mijn Powershot S50. Uiteraard zit zo’n toestel vol beperkingen als je een reflexcamera gewoon bent maar doordat ze zo compact zijn, bieden ze ook mogelijkheden. Ik kijk ook met een ander fotografisch oog via een compactje en dat is me in Valencia zo bevallen dat ik mij een Ixus 860 IS aangeschaft heb.

De fototas met een zware reflex en enkele lenzen ging uiteraard mee naar Oostenrijk maar zat onderaan in de koffer terwijl de Ixus steeds paraat was. Zo kon ik de mooie zonsopgang vastleggen net over de Duitse grens.

Een bijkomend voordeel van zo’n compactje (nu ja, misschien geen voordeel voor u) is dat ik nu zelf ook af en toe eens op een foto sta. Als je onze familiefoto’s bekijkt is het soms net alsof onze kinderen zonder papa opgroeien. Hoewel Nancy meer dan haar plan kan trekken met een reflex, zal ze er niet zo snel foto’s mee maken.

Onze familie gaat al jaren skiën (of toch een parodie daarop) in het Oostenrijkse Alpendorf. Onze vaste uitvalsbasis is het pension van Frau Burgi. We trokken er naartoe met ons gezinnetje en opa en oma.

Tijdens de heenrit hadden we mooi zonnig weer maar de volgende dag was er regen en mist waardoor we zelfs niet de moeite gedaan hebben om te gaan skiën. De volgende dag was het echter beter weer en verlieten we het groene dal om boven de sneeuw te gaan opzoeken.

Maar eerst natuurlijk een stevig ontbijt.

Noa deed iets magisch met een vliegend broodje.

Kobe had vorig jaar al skiles gehad en het lukte meteen weer aardig op de latten. Maya had het iets moeilijker maar bleef toch min of meer staan. Na 2 vermoeiende uren skiles, zorgde een bord frietjes voor nieuwe energie.

Na een halve dag hadden Kobe en Maya wel genoeg van die latten maar een beetje sneeuwpret kon er nog best bij.

Het duurde die avond in elk geval niet lang om Kobe en Maya in slaap te krijgen. De volgende morgen werden we begroet door een pak verse sneeuw …

en helaas ook veel mist.

We hebben geskied maar de beperkte zichtbaarheid deed ons iets vroeger dan normaal terugkeren naar ons gezellige hoofdkwartier. Het dal was door de aanhoudende sneeuw ondertussen omgetoverd in een sprookjesachtig wit decor.

Morgen volgt deel 2 van de Ixus foto’s.