Op de laatste dag van het congres, kregen we de Finse fotografe Anne Yrjana als ontbijt geserveerd. Deze charmante dame probeert om de Finse huwelijksfotografie van zuurstof te voorzien. Blijkbaar is huwelijksfotografie daar niet meteen populair en zijn de budgetten ervoor nog minder dan in België. Het meest opvallende van haar betoog vond ik het feit dat ze samen met een andere fotografe (of waren het er zelfs twee) adverteert en een studio deelt.

De Nederlandse documentairefotograaf Bart Sorgedrager was de volgende. Zijn beelden en het aantal gepubliceerde boeken bewijzen dat de man een meer dan gedegen fotograaf is maar als spreker kon hij me niet overtuigen.

Vervolgens kregen we een knappe audiovisuele presentatie te zien van de Oostenrijkse beroepsvereniging. Heel mooi maar het indrukwekkende fotografische niveau is ook wel stresserend. Binnen een drietal weken geef immers een workshop in Oostenrijk aan een zestigtal professionele fotografen.

Hoog tijd dan voor een koppel Ieren. De eerste was Vincent O’Byrne. De man liet schitterende dingen zien maar persoonlijk vond ik dat hij selectiever en gestructureerder tewerk had mogen gaan  bij de selectie van zijn beelden. Op zich is het indrukwekkend wat hij in de donkere kamer produceert maar vele dingen worden in deze dagen van digitale manipulatie een stuk minder indrukwekkend. We zagen composities die in de pré-photoshop dagen ongetwijfeld technische huzarenstukjes waren maar die vandaag door iedere degelijke photoshopper kunnen uitgevoerd worden. Wat ik vooral onthouden heb is dat je je eigen keuzes moet maken in je fotografie.

Tenslotte kwam de sympathieke Gerry O’Leary op het podium. Ik had al een paar plezante babbeltjes met hem gehad tijdens de vorige dagen maar het was toch een beetje een verrassing hoe veel zakelijk inzicht deze joviale man heeft. Gerry hamerde erop dat naamsbekendheid heel belangrijk is en dat je als fotograaf moet zorgen dat je in de kijker loopt. Gerry ziet het winnen van awards en dergelijke als manier om de pers te halen. Een ander staaltje van zijn zakelijk inzicht is dat hij als architectuurfotograaf een kantoor geopend heeft in het midden oosten en van plan is om er 1 week per maand te werken.

Na Gerry’s uiteenzetting stond het stelen van mijn materiaal op het programma. En dan was het tijd om het congres te besluiten. Helaas vonden de Spanjaarden het nodig om eerst nog een eindeloze reeks lokale awards en diploma’s uit te reiken. Ze mogen dat uiteraard doen maar de buitenlanders hadden daar absoluut geen boodschap aan.

Ik ben ongetwijfeld nog heel wat over het congres vergeten te vermelden, waarvoor mijn excuses. Samengevat is mijn conclusie dat dit eerste Europese congres weliswaar een paar schoonheidsfoutjes telde maar al bij al een interessant evenement was. Ik hoop dat de opmerkingen van de aanwezigen zullen bekeken worden en men de moed en energie zal hebben om volgend jaar een nog beter congres op poten zal zetten. Europa heeft volgens mij echt nood aan dit soort congressen.