Op sommige gebieden ben ik een rasechte opportunist. Niet in de zin van ‘lijkenpikker’ maar ik ben iemand die vaak eerder mogelijkheden ziet dan problemen. De diefstal van mijn materiaal in Valencia was zo’n moment waarbij ik niet te lang bij de pakken ben blijven zitten. Ik had al het materiaal kunnen vervangen door hetzelfde of gelijkwaardig en dat was ook de goedkoopste investering geweest. Voor sommige dingen (zoals de 50mm 1.4, de 24-70 en de Pocketwizards) zou upgraden onzinnig geweest zijn, maar vooral voor de camera was deze tegenslag ook een moment om aan een upgrade te denken. De eerstvolgende bodywissel was pas voor 2009 gepland maar in omstandigheden als deze was het toch opportuun om eens te kijken wat de mogelijkheden waren.

Toen collega’s Willem en Marijke als reactie op de diefstal me spontaan een 1Ds mkII tegen een mooi prijsje aanboden, heb ik dat aanbod dan meteen grondig bestudeerd. Al snel bleek deze camera aan mijn eisen te voldoen:

- stevig en weersbestendig
- beeldkwaliteit geschikt voor het meeste commerciëel werk
- goeie prijs voor toestel in uitstekende staat
- veel instelmogelijkheden en personaliseerbaar
- uitstekende aanvulling op mijn andere materiaal.
Hoewel ik al eerder met dit toestel gewerkt heb en ook met de gelijkaardige 1D mkII, is het toch weer even wennen, nu ik die 1D mkIII zo gewoon ben. De interface van de mkII’s verschilt immers volledig van die van de mkIII’s. Daarom mocht de 1Ds mkII mee op skivakantie zodat ik het toestal wat meer gewoon zou worden.

Naast de bediening is het ook effe wennen aan de full frame sensor. De bijhorende gigantische zoeker maakt het werken weer heel wat fijner.

De 24-70 wordt op FF wel een heel ruime groothoek. Zo ruim dat ik er zelfs mijn eigen schaduw mee fotografeer

Het verschil in scherptediepte is ook wel effe wennen. Met mijn 1.6 en 1.3 crop bodies wist ik uit ervaring perfect welk diafragma ik moest instellen voor het gewenste effect. Maar ook met de FF zal het wel snel een tweede natuur worden.

Ik wou de 1Ds mkII ook eens grondig testen als portretcamera. Meestal heb ik de 16 megapixels daar niet voor nodig maar in sommige gevallen kan dat wel van pas komen. Tijdens een wandeling kwamen we langs een rommelig boerderijtje dat talloze mooie abstracte achtergronden opleverde. Maya moet je geen twee keer vragen om te poseren, wel fijn zo’n model in huis te hebben.

Kobe poseert minder graag maar het licht en de achtergrond waren zo mooi dat ik ‘m toch met veel moeite overhaald heb om even voor de lens te staan. Echt gelukkig lijkt hij er niet mee maar als ik naar de foto kijk, kan ik alleen maar denken: “wat wordt hij toch groot”.

Ik heb de indruk dat mijn 1D mkIII (doch niet wetenschappelijk getest) minder ruis heeft in de hoge iso’s (zeker als je nog de RAW nog wat moet bijlichten). Maar de ruis van de 1Ds mkII lijkt dan weer wat meer op de korrel van een snelle film (wat aangenamer is).

Toen mijn vader en Kobe de sneeuwstorm trotseerden voor wat sleepret, heb ik toch effe getwijfeld of ik hen met camera zou volgen. Maar de weerbestendigheid is nu eenmaal één van de voornaamste redenen waarom ik investeer in de 1D-reeks. Ik wil niet tegengehouden worden door slecht weer. Sterker nog ik wil het gebruiken omdat het mooie beelden kan opleveren.

Ondanks dat de camera en de lens in een mum van tijd kletsnat waren van de sneeuw die op de body smolt, gaf de 1Ds mkII zoals gehoopt geen krimp.

Kobe besloot ook zijn eigen sneeuwbestendigheid te testen.

En dan die van opa …

Van dichtbij, ziet een voltreffer er zo uit:

Als afsluiter nog een beeldje van ons vakantieadres.

Ondertussen heb ik de nieuwe camera ook voor enkele opdrachten ingezet en ben ik blij met mijn investering.