Enkele jaren geleden was mijn schoonzusje uitgenodigd op een feestje ter gelegenheid van Ann’s 18e verjaardag en mijn vrouw en ik mochten mee. Ann en al haar vrienden zaten toen samen in het buitengewoon onderwijs. Mijn ervaring met anders validen was behoorlijk beperkt dus ik wist niet goed wat verwachten. Maar na 5 minuten was het al duidelijk dat dit één van de allerleukste fuiven was die ik ooit bezocht heb (en ik kan zeggen dat ik menig memorabel feestje meegemaakt heb).
Mijn vrouw en ik waren zo onder de indruk van deze kids dat we ter plaatse beslisten om de meegebrachte videocamera ten volle te benutten om Ann en haar familie een passend aandenken te bezorgen. Ann’s ouders vertelden me dat hun dochter de video ontelbare keren bekeek.

Ann en haar familie zijn de laatste jaren verschillende keren door de hel gegaan maar hebben nooit opgegeven. Ze weten beter dan wie dan ook dat je de dag moet plukken, daarom organiseerden ze weer een feestje. Ondertussen zijn een aantal van de kinderen andere wegen opgegaan en werd dit feestje ook een beetje een reünie.

Ann’s ouders vroegen of we ook deze keer een filmpje wilden maken. Daar moesten Nancy en ik geen seconde over nadenken. Deze keer hanteerde mijn vrouwtje de videocamera en ik maakte foto’s van weer een memorabele fuif.

Deze fantastische jonge mensen hebben helemaal geen drank, drugs en lasershows nodig om uit de bol te gaan. Gewoon wat leuke muziek en hun vrienden zijn genoeg om binnen de 2 minuten volle bak ambiance te hebben.

Er bleek ook heel wat zang- en danstalent aanwezig te zijn. Enkele geïmproviseerde maar fel gesmaakte optredens zorgden voor nog een extra dimensie. Ik durf te zeggen dat ik deze optredens niet had willen ruilen voor de echte Brittney’s en andere Borsato’s.

Als vader van drie perfect gezonde kinderen, heb ik het soms best wel eens zwaar, dus ik kan me alleen maar inbeelden welke druk de familie van deze kinderen op de schouders moet torsen. Ik kan alleen nederig mijn petje afdoen voor de ouders, broers en zussen, vrienden, leraars die dag in dag uit klaarstaan.

Voor die jonge mensen zelf heb ik ook het allergrootste respect. De manier waarop ze complexloos met elkaar omgaan, inventief zijn en hun openheid, zijn dingen waar andere mensen nog veel van kunnen leren.

Fotografie is mijn beroep en ik moet er een gezin mee onderhouden maar geld aannemen voor deze foto’s en video, zou zo verkeerd aanvoelen. De ervaring om hierbij te mogen zijn en weten dat ik de kids en hun familie een paar souvenirs aan dit geweldige feest kan bezorgen is mij veel meer waard. De best betaalde commerciële job of een supershoot met een knap model, kunnen deze ervaring onmogelijk vervangen.

Een papa vertelde me dat zijn dochter niet welkom is in gewone discotheken of anders wel ‘buitengekeken’ wordt. Zeer frustrerend als je weet dat ook deze jongeren nood hebben aan feesten maar de ouders vaak niet de middelen hebben om zelf iets te organiseren. Nancy opperde dat we misschien zelf maar eens moeten kijken of we iets kunnen doen. Iemand ideeën, ervaringen, een beetje vrije tijd en wat goede wil?