‘t Is druk, wreed druk en ik ben keihard aan ‘t werken om iedereen zijn antwoorden, albums, foto’s, … zo snel mogelijk te bezorgen. Maar vandaag mag ik 33 kaarskes uitblazen en gun ik mezelf een klein cadeautje: twee uurtjes creatieve chaos.

Blogs van fotografen gaan vaak over technische dingen en dat is hier niet anders. Persoonlijk vind ik techniek belangrijk maar uiteindelijk reikt de techniek enkel de gereedschappen aan om een creatieve prikkel om te zetten in een foto. Ik weet waarom ik niet zo vaak schrijf over het creatieve proces, het is moeilijk om zoiets in woorden te vatten en vaak weet ik zelf niet eens hoe het mechanisme werkt.

Ik plan binnenkort weer een persoonlijke shoot en ik zal proberen jullie een kijkje te geven naar wat er in de aanloop naar die shoot onder mijn schedeldak gebeurt.

Het eerste wat ik meestal doe, is het doel voor de shoot te bepalen. Deze keer heb ik niet meteen een concrete foto in gedachten. Wel denk ik de laatste tijd veel na over waar ik naartoe wil met mijn fotografie. Ik heb het gevoel dat het tijd is om mijn stijl te laten evolueren. Ik zie elementen die steeds terugkomen maar waarmee ik misschien te vrijblijvend omspring. Het mag misschien wat extremer, stouter en duidelijker. De geplande persoonlijke shoot is een manier om wat duidelijkheid te scheppen. Het eindresultaat is niet het belangrijkste, experimenteren en daaruit leren is dat wel.

Eenmaal het doel van de shoot bepaald is, is het tijd voor het aspect waarvan ik erg geniet: CHAOS. Laat alles los en laat de chaos even toe. Voor veel mensen is het zeer moeilijk om de rede even los te laten maar ik ben ervan overtuigd dat chaos de creativiteit voedt.

Iedereen zal voor zichzelf een manier moeten vinden om een staat van chaos te bereiken. Wat bij mij vaak helpt is “fotosurfen”. Ik heb op mijn computer een goedgevulde map staan met als titel ‘inspiratie’. Daarin zitten enkele duizenden foto’s die mij op één of andere manier aanspreken. Dat kunnen meesterwerken zijn maar vaak zijn het ook snapshots waarvan één miniem detail mijn aandacht trok. Dat kan een lichtinval, een achtergrond, een kledingsstuk of om het even wat zijn. Nog verrassender is om via Flickr doelloos door het fotobos te zwerven.

Ik start dan bijvoorbeeld bij een foto die me aansprak en ga dan vervolgens eens snuisteren op de fotostream van de fotograaf. Na in het wilde weg wat foto’s bekeken te hebben, kijk ik eens naar de favorieten van die fotograaf en klik op een ander beeld dat me instinctief aanspreekt. Ik probeer hierin geen methodiek of organisatie te steken. Gewoon klikken waar het gevoel me naar drijft. Als ik een hele interessante fotostream tegenkom, bookmark ik ‘m voor later maar in deze chaosfase moet alles vanuit het gevoel komen.

Tijdens het fotosurfen ligt er een pen en een blad papier naast me waarop ik allerlei woorden en zinnen kribbel (om één of andere reden vaak ik het Engels). Als ik dit papier achteraf bekijk wordt me vaak veel duidelijk.

Morgen toon ik jullie mijn papier.

Jullie manieren om tot creativiteit te komen zijn uiteraard welkom in de comments.

Een eerste zwangerschap is uiteraard een fantastische reden om eens op de foto te gaan. Tegelijkertijd is het niet evident om niet te verzanden in de klassieke papa’s-handen-op-de-bolle-buik studiofotografie. Niet dat ik daar iets op tegen heb, maar ik heb het toch graag net iets anders.

Ik werk het allerliefst op locatie omdat locaties me inspireren, uitdagen en tal van mogelijkheden bieden. Bart en Sarah stelden het piepkleine dorpje Mullem, in de Vlaamse Ardennen, voor. Een schot in de roos zo bleek: geweldige kleuren en structuren die tal van mooie achtergronden vormden.

Een tijdje geleden stond Sarah al eventjes voor mijn lens als één van de gelegenheidsmodellen tijdens een commerciële shoot voor de Belgische Fasciatherapeuten. Maar het is natuurlijk nog iets helemaal anders om als hoofdonderwerp voor de camera te staan. Maar Sarah’s naturel en humor stond garant voor leuke spontane foto’s.

Men zegt wel eens dat sommige vrouwen ’stralen’ tijdens hun zwangerschap. Bij Sarah, was dit zeker het geval. Ik durf er om wedden dat een geigerteller tilt slaat in haar buurt. Wat ik enorm bewonder is dat Sarah de zelfzekerheid van een moeder-in-spé combineert met een zotte meisjesachtige uitstraling.

Sarah’s enthousiasme liet ook Bart niet onberoerd en voor hij het zelf doorhad was hij aan ‘t poseren alsof hij nooit iets anders gedaan heeft. Mits wat onnozeliteiten van mijn kant (ik moet dat doen, da’s part of the job) kon er zelfs een natuurlijke lach af.

Ik vind het heel moeilijk uit te leggen waarom ik voor bepaalde lenzen kies in sommige situaties. Toen ik het bakstenen pad zag en het diffuse licht, wist ik gewoon dat de 50mm f/1.4 op de camera moest. Ik had met mijn 24-70 nagenoeg dezelfde foto kunnen maken maar ‘t zou gewoon niet zo mooi zijn. Ook met een 50mm 1.8 of 1.2L zou je een andere foto krijgen. Elke lens doet iets anders met de scherpte, onscherpte, het licht en de kleuren. Een goed advies is om je lenzen te leren kennen. Maak dezelfde foto met verschillende lenzen en bestudeer je resultaten. Op de duur weet je gewoon instinctief welke lens het beste resultaat geeft in een bepaalde situatie.

Creatief zijn wil niet zeggen dat je alle cliché’s moet uitsluiten. Het is overduidelijk dat Bart een geweldig trotse vader wordt. Een paar beelden van Bart bij de buik mogen dan ook niet ontbreken.

Bart en Sarah, het was een plezier om jullie geluk te mogen fotograferen. Veel succes met de bevalling. Ik ben er van overtuigd dat jullie kindje zal kunnen opgroeien omringd door pure liefde.

Vanaf vandaag ben ik met pensioen … als basketballspeler dan toch. Gisteren heb ik mijn laatste wedstrijd gespeeld. De beslissing was al een aantal maanden geleden genomen dus voelde ik me niet speciaal anders dan bij een andere wedstrijd. Het enige wat ik wou is om in schoonheid te kunnen eindigen. Een overwinning moest niet echt gezien we het moesten opnemen tegen de ijzersterke kampioen in onze reeks. Opdracht volbracht want we hebben het de tegenstander tot het laatste moment zeer moeilijk gemaakt en ik heb toch o.a. een driepuntertje, wat vrijworpen en een hookshot kunnen meepikken.

De ovatie van mijn ploegmaats en supporters bij mijn vervanging op 2 minuten van het einde, deed me echter meer dan ik verwacht had. Na 22 jaar ga ik het spelen uiteraard missen. Toen de dieren nog spraken was ik bijhoorlijk goed en een bekroning als Belgisch kampioen bij de jeugd was maar één van de vele sportieve successen waaraan ik mocht meewerken. Maar wat ik nog meer zal missen de kameraadschap. Ik heb 12 seizoenen bij mijn laatste club, REB Woluwe gespeeld. We zijn altijd een vriendenploeg geweest en de pintjes na de trainingen en matchen waren minstens even belangrijk dan het basketball zelf. Ja, ik zal het missen.

Langs de andere kant kijk ik ook uit naar verlost te zijn van de dictatuur van de basketverplichtingen. Ik ben altijd van mening geweest dat als je je in een ploeg engageert, je ook een zeer sterk excuus moet hebben om een wedstrijd of training te missen. En ik moet toegeven dat het me de laatste jaren wel eens stoorde om de helft van het jaar je planning aan te passen aan de basketkalender.
Ik kijk er ook naar uit om weer wat individueel te gaan sporten waarbij ik mijn knieën wat kan ontzien en doelgericht mijn conditie wat kan opvijzelen. De laatste twee seizoenen deden mijn knieën na elke training en wedstrijd pijn door de overbelasting.

Uiteraard zal ik nog steeds af en toe gaan kijken naar mijn ploegske en de vriendschappen zullen zeker blijven bestaan. Een dikke merci aan mijn ploegmaats, coaches, bestuur en supporters voor al het plezier op en naast het veld gedurende al die jaren. En ook een merci voor de carnavaleske huldiging en het fijne etentje na mijn laatste wedstrijd.

Gisterenavond was ik een TAO, een Tijdelijk Alleenstaande Ouder. Ik ga zelf al eens graag op de lappen en dus kan ik er alleen maar begrip voor hebben dat de madam dat ook af en toe eens doet. ‘t Vraagt wat organisatie om energieke Kobe te combineren met een vermoeide Maya en een aandachtopslorpende Noa maar als ik er mezelf op instel dat ik niks anders gedaan zal krijgen, lukt dat best.

‘t Is eigenlijk niet meer dan normaal, maar toch ben ik stiekem altijd een beetje trots als ik op mijn eentje die drie sterke karaktertjes een leuke avond kan bezorgen. ‘t Zijn alledrie waterratten, dus mochten ze extra lang in ‘t bad spelen. Tussen het min of meer drooghouden van de badkamer, vermijden dat Noa meer dan 2 liter badwater drinkt, schuimige hanekammen maken en badspeelgoed management, ben ik er zelfs nog in geslaagd om een paar snelle pics met ‘t compactje te maken.

Dat het avondeten uit hamburgers met rijst en tomaten(ketchup) bestond, zullen ze ook wel overleven.

Dinsdag had ik het over mensen die me van in het begin geholpen hebben om mijn zaak te laten draaien. Alexandra is ook zo iemand. Na een fotosessie met haar metekindje, volgde er nog eentje met haar zus en het huwelijk van haar andere zus. Sinds Alexandra van werk veranderd is, had ik haar niet meer gezien. Dus was het ook fijn om haar weer eens te zien voor een familiesessie georganiseerd door de moeder van haar vriend.

Alexandra is diegene met het meeste haar in onderstaande foto

We zijn nogal formeel aan de fotosessie begonnen. Maar deze familie slaagt er gelukkig in om zich ontspannen te gedragen.

Alexandra wordt zelf niet zo graag gefotografeerd hoe vaak ik ook zeg dat ze goed op papier pakt.

Merci Alexandra en (schoon)familie.

‘t was al een tijdje geleden dat ik nog eens een video online zette. Ik krijg elke dag vragen over het materiaal dat ik gebruik en waarom ik ervoor gekozen heb. Daarom heb ik deze video gemaakt over het wat en waarom van de inhoud van mijn cameratas.

Binnenkort maak ik nog een video over mijn tas met belichtingsmateriaal.

Ik krijg regelmatig vragen van beginnende professionele fotografen over hoe je van start gaat. Het gaat dan niet over administratieve kant maar wel hoe je in godsnaam aan klanten geraakt. Mond-aan-mond reclame is heel belangrijk maar je hebt wel klanten nodig om de bal aan het rollen te krijgen.

Adverteren, bloggen, bedrijfsbezoeken, folders uitdelen, … het zijn allemaal mogelijkheden om aan die eerste klanten te komen. Maar vreemd genoeg vergeten vele starters gebruik te maken van hun eigen bestaande persoonlijke netwerk. Vrienden, familie, kennissen, ex-collega’s kunnen veel betekenen voor je carrière. Je hoeft deze mensen niet meer te overtuigen van je fotografische kwaliteiten, je persoonlijkheid en je service. Bovendien kom je waarschijnlijk goed weg mocht je eens een beginnersfoutje maken en ben je minder zenuwachtig als je met bekenden werkt.

Ondertussen vraag je je waarschijnlijk af wat deze foto’s nu met de bovenstaande tekst te maken hebben. Buiten het feit dat ik de tekstblokken wat wil onderverdelen zodat je makkelijker stiekem mijn blog kan lezen op je werk, is dat ik zaterdag twee fotosessies mocht doen die geboekt werden via (via) mensen die mij van in het begin gesteund hebben.

De steun van mijn vrouw en mijn ouders is cruciaal geweest om mijn zaak uit de grond te stampen maar ook heel wat vrienden en kennissen hebben een grote invloed gehad door hun steun, vertrouwen en geduld. Eén van die vrienden is Kim. Haar kindjes Mats en Margo zijn vriendjes van Kobe en Maya en hebben al een paar keer op mijn blog gestaan. Toen mijn plannen nog in de embryonale fase waren, was Kim een klankbord. Toen ik van start ging was ze één van mijn eerste klanten en als de twijfels effe toesloegen was ze een cheerleader. Ze heeft zoveel reclame voor gemaakt dat ik er rode kaken van kreeg en heeft heel wat klanten aangebracht. Zo ook afgelopen zaterdag wanneer haar schoonzus en familie voor mijn lens terecht kwamen.

Drie koppels en twee kinderen fotograferen is niet altijd even makkelijk maar wanneer de kinderen energiek en expressief zijn en daarin gestimuleerd worden door de grote mensen, kan het moeilijk mis gaan.

Dit is zoals ik het graag wil: kinderen die gek doen, zich vuil maken, ruzie maken, spelen, lachen.

Een groepsfoto wordt al snel stijf en geposeerd daarom laat ik groepen vaak iets doen in plaats van gewoon stil te staan.

De fotosessie was eigenlijk een cadeautje voor de grootouders. Soms zie ik volwassenen die (onbewust) de spontaniteit van kinderen beknotten maar in een familie waar opa en oma zich uitleven op de schommel, moet je daar niet bang van zijn. Heerlijk om acht spelende mensen te fotograferen.

Bedankt voor de lekker geschifte fijne fotosessie, jullie waren geweldig!

En een bloemmeke voor al die vrienden, familieleden, kennissen en andere Kimmen die er mee voor gezorgd hebben dat ik mijn droom kon waarmaken.

Alle plaatsjes voor de workshop zijn ingenomen. Wie nog niet ingeschreven is maar er toch graag bij zou zijn, kan natuurlijk een mailtje sturen om op de wachtlijst te komen (maar dat garandeert uiteraard niets). De kans is groot dat we binnenkort nog een extra workshop plannen.
De mensen die zich ingeschreven hebben, krijgen vandaag of morgen een mailtje met alle praktische info.

Ziezo bij deze zijn de inschrijvingen geopend voor mijn ‘The Decisive Photographer’ workshop op 10/5 in Drongen (prijs 90 EUR pp).

Je kan je inschrijven door een mailtje te sturen naar workshop APESTAARTJE x-pose.be met daarin:

- je naam en voornaam
- je adres en telefoonnummer
- eventueel bedrijfsnaam en btw-nummer
- de reden waarom je de workshop volgt
- het materiaal dat je gebruikt
- als je een website/blog/flickr-account hebt, mag je die ook doorgeven.

Wacht niet te lang en stuur meteen een mailtje!

Inschrijvingen worden chronologisch behandeld tot de workshop vol zit. De eventuele volgenden belanden op de wachtlijst. Ik laat hier uiteraard iets weten als dat het geval is. Je inschrijving zal bevestigd worden via een mailtje van mij met daarin de gegevens voor de betaling.

De lijnen zijn geopend!

Het heeft wat tijd en moeite gekost maar de kogel is door de kerk. Dankzij een klant/bloglezer/toffe mens, kunnen we beschikken over een geweldige locatie in Drongen (bij Gent). Misschien iets minder centraal dan oorspronkelijk de bedoeling was maar perfect bereikbaar, fotografisch interessant en met de nodige faciliteiten. Bovendien kon de deelnemingsprijs nog een beetje naar beneden dankzij de goede condities.
Concreet:

- zaterdag 10 mei van 10u tot 18u (al kan dat wat uitlopen) in Drongen
- koffie, thee en water zijn inbegrepen tijdens de pauzes
- er zijn verschillende lunchmogelijkheden in de onmiddelijke omgeving
- prijs per persoon: 90 EUR

Om iedereen een eerlijke kans te geven om zich in te schrijven, zal ik de inschrijvingen morgen (vrijdag) rond 12 uur openen. De plaatsen zijn beperkt en ik zal de inschrijvingen chronologisch behandelen tot we volzet zijn. Hoogstwaarschijnlijk komt er nog een herkansing later dit jaar.

Hou dit plekje dus morgen in het oog over hoe je je kan inschrijven.