Daarnet ontdekte ik mijn brienvenbus een bruin pakketje met daarin de Strobist DVD-box. Ik heb vandaag een afspraak met een paar deadlines maar ik kon het toch niet letten om al een paar stukjes te bekijken: Heeeeeeeeeeel veelbelovend!

Ik probeer zo snel mogelijk een review te geven maar dan moet ik eerst wel tijd vinden om de 8 DVD’s te bekijken. Met Noa’s doop en de jaarmarkt/kermis in het vooruitzicht, weet ik niet of dat dit weekend al volledig zal lukken.

Na lang wachten is het zover: David Hobby aka Strobist heeft zijn DVD’s uit.

Het is een pakket van zomaar eventjes 8 DVD’s geworden. De eerste DVD geeft je de nodige basis over het werken met losse flitsen. Een seminar zoals ik in Parijs bijwoonde beslaat 4 DVD’s en de overige 3 zijn captaties van locatieshoots. Meer informatie vind je hier.

Voor het hele pakket betaal je slechts 139 dollars + verzending. Zonder de DVD’s gezien te hebben, durf ik al te beweren dat dit een koopje is. Er is trouwens een exemplaar onderweg naar Zaventem, en ik schrijf zeker een review van zodra ik de Strobist marathon uitgezeten heb.

Eergisteren mocht ik een demonstratie geven over het werken met losse flitsen tijdens een event van de Nationale Vereniging Van Beroepsfotografen. We begonnen met een presentatie van 20 minuten in een goed gevulde zaal. Mijne copain Pieter stond me daarin bij door te vertellen over hoe hij flitsen toepast bij huwelijksreportages.

Na de presentatie kon ik ook even wat rondlopen en wat standjes van leveranciers bekijken. En natuurlijk was er ook tijd om te socializen met oude vrienden, nieuwe vrienden en kon ik ook eindelijk eens kennis maken met Tom. We hebben elkaar al uitgebreid gemaild en uren aan de telefoon gehangen maar in levende lijve een babbeltje doen is nog altijd het leukste.

Vervolgens mocht ik de theorie van mijn presentatie in de praktijk brengen door een live shoot te doen met model. Net zoals bij mijn workshop, wou ik niets voorbereiden om een eerlijk beeld te geven van mijn manier van werken (inclusief foutjes). Niet evident om beelden te zoeken, licht op te stellen, foto’s te maken en tegelijkertijd uitleggen wat je doet aan 50-60 collega’s.

We begonnen binnen met één flits met paraplu. Bij 1/250e bij f/4 was de invloed van het aanwezige licht nagenoeg nihil.

Om wat meer diepte te geven en afscheiding tussen model en achtergrond, plaatste ik een tweede flits met grid schuin achter Mieke.

Een derde flits werd door de altijd behulpzame Ake achter het model op de grond gericht om nog wat meer afscheiding te creëren.

Vervolgens ging ik naar 800iso, 1/80 en f/2.8 om onderstaand portretje met enkel het raamlicht te maken.

En uiteraard moesten we dat ook even combineren met een haarlichtje.

Daarna ging het naar buiten voor een beeld dat diegenen onder jullie die mijn blog al een tijdje volgen al lang beu gezien zijn.

Bij de vorige foto zorgde één flits voor de belichting van voor- en achtergrond. We lieten die flits staan als achtergrond, het model ging wat verder van de muur staan en een tweede flits rechts van de camera zorgt voor het hoofdlicht.

Tenslotte gebruikte ik één flits met paraplu voor onderstaande beelden. Ik wou ook even aantonen dat je de achtergrond en de sfeer van de foto vaak simpelweg kan veranderen door je sluitertijd aan te passen. Onderstaande foto is bij 1/250

Deze met 1/125

en 1/50

We maakten ook nog een paar beelden met Mieke op de grond.

Het evenement was in elk geval een succes en ‘t was plezant. De workshops van Roy Wanders en Isabelle Corthier werden ook druk bijgewoond. Voor een uitgebreider verslag en exclusieve beelden kan je terecht bij Pieter, Tom en Serge.

Een hele dag lawaai van de opstijgende vliegtuigen en plots was het stil. En wel hierom:

Een Boeing 747 van Kalitta Airways haalde om de één of andere reden het luchtruim niet, gleed van de startbaan en brak in twee.
Toen ik er aankwam was de politie en brandweer nog aan ‘t arriveren waardoor ik tot vlakbij het vliegtuig kon komen. 5 minuten later was alles afgezet en moest ik ook uit de weg.

Er lijken gelukkig geen slachtoffers te zijn. De man hieronder leek behoorlijk verbouwereerd maar had enkel wat schade aan zijn hand.

Deze man nam het nog laconieker op. Nadat hij uit het vliegtuig was, zuchte hij eens, haalde zijn schouders op en stak rustig een sigaretje op. Alsof hij zoiets om de drie weken meemaakt.

Het moest er hier in Zaventem vroeg of laat wel eens van komen dat er eens een van die zwaar geladen vrachtvliegtuigen niet van de grond geraakte.

‘t Is weer een hectische week geweest in het X-Pose hoofdkwartier. Maar een week niks posten op mijn blog is toch te weinig naar mijn zin. Ik heb me alvast voorgenomen om het volgende week beter te doen. Er zit nog heel wat werk ‘in progress’ dat ik pas kan laten zien als het helemaal afgewerkt is.

Maar ondertussen kan ik jullie alvast wat beeldjes meegeven van ons uitstapje naar dierenpark Paradisio vorige week. We gaan er elk jaar wel één of twee keer naartoe. Ik heb een hekel aan drukte maar in Paradisio is zoveel ruimte dat het zelfs op drukke dagen, best meevalt. Deze keer was er regen voorspeld en waren we bijna alleen in het park.

Als we alleen op stap gaan met de drie kinderen lukt best maar het is toch altijd fijner om met een groepje te gaan. We werden vergezeld door onze ‘copains’ David & Mun en Alex & Sofie. Tel daarbij nog hun kinderen Jules, Elliot, Rhea en Lily Rose en je weet dat we bijna aan het groepstarief binnen mochten.

Op zo’n uitstapje worden de kinderen collectief bezit. Er is altijd wel iemand die een oogje in het zeil houdt, een snottebel afveegt, mee naar het toilet gaat, bemiddelt over de vraag van wie de gevonden steen nu was, streng optreedt tegen insubordinatie, …
Op ‘t einde zoeken we dan elk onze eigen buggy’s, speelgoed en kinderen terug uit de hoop.

Paradisio is bij momenten niet helemaal buggy-vriendelijk maar als je met genoeg volwassenen bent om er af en toe eentje van de trap te dragen, moet niemand zijn slaap ervoor laten.

Jules’ supercoole gele laarzen werden uitgetest in zowat elke plas.

Of Noa zich de Latijnse namen van elke schildpadsoort onthouden heeft, weet ik niet maar ze vond het in elk geval plezant.

Een staaltje van samenwerking:

En kijk, ik sta zowaar zelf op een foto.

De vorige keren hebben we eigenlijk nooit de show met de roofvogels gezien. Deze keer paste die wonderwel in onze planning. Behoorlijk indrukwekkend om die beesten vlak over (en zelfs één keer tegen) je hoofd te zien vliegen. En tegelijkertijd ook heel moeilijk om te fotograferen als je enkel een 24-70 bij hebt.

Ik laat kinderen meestal niet poseren en Kobe al zeker niet want dan gaat hij echt forceren. Maar hier kon ik bij het zien van de lijnen, kader en patroon op de achtergrond niet anders dan toch eens te vragen om stil te staan en recht in de lens te kijken.

De voorspelde regen bleef het grootste deel van de dag achterwege, we konden zelfs buiten picknicken. Alleen op het einde moesten we ons even reppen om een droge plek te bereiken.

Bijna op het einde van onze rondwandeling kwamen we bij een Aziatisch dorp in aanbouw. Het leek een combinatie van Papua Niew Guinese en Indonesische architectuur en zag er verrassend authentiek uit. Achter de hoek werk duidelijk waarom het zo echt leek. Het ding werd namelijk gebouwd door geïmporteerde Bob de Bouwers. Het deed me een beetje denken aan onze huwelijksreis (lang geleden) naar Sulawesi: mensen die geen woord begrijpen van wat je zegt (en andersom) maar waarbij je je dankzij al dat glimlachen toch heel fijn voelt.

Zelf zie ik heel graag dieren maar ik moet die niet persé ook voelen. Kobe trekt zich daar veel minder van aan en vond het geweldig dat de aapjes op zijn hoofd, schouders en rug kwamen zitten.

Weer een ongelooflijk fijn dagje. Zo zie je maar dat je beter niet teveel rekening houdt met het weerbericht. Zelfs als er slecht weer voorspeld wordt, is het hier in België meestal best te doen.

Voor de laatste stap in het creatieve proces voor ik effectief ga fotograferen, maak ik vaak gebruik van muziek. Op basis van mijn chaosmoment en de sleutelwoorden kies ik dan een aantal nummers uit mijn iTunes bibliotheek, die ik qua sfeer passend vind. Ook dit proces is zeer intuïtief. Ik kan best een nummer over liefdesverdriet kiezen voor een vrolijke shoot of een klassiek nummer gebruiken voor een futuristische shoot. Soms is het de tekst die me voor een bepaald nummer doet kiezen, maar ‘t kan ook de melodie, de stem, … zijn.

De nummertjes worden dan op mijn iPod gezwierd en meestal luister ik er ’s avonds in mijn bed naar omdat ik dan niet moet opstaan voor huilende kinderen wegens niet gehoord omdat ik onwillekeurig beelden zie wanneer ik mijn ogen sluit en naar muziek luister. De 5 minuten in de schemerzone tussen wakker zijn en slapen zijn vaak de meest productieve omdat ik dan niet geremd wordt door de ratio.

De iTunes playlist bestond deze keer uit:

Girl – Anouk
Mourir à plusieurs – Arno
Total Eclipse of the Heart – Bonnie Tyler
You’re So Vain – Carly Simon
Dreaming – Chicas Del Rock
Proud Mary – Creedence Clearwater Revival
Jolene – Dolly Parton
American Pie – Don McLean
Always On My Mind – Elvis Presley
Iris – The Goo Goo Dolls
Patience – Guns N’ Roses
Cocaine – J.J. Cale
Leaving, On a Jet Plane – John Denver
The Dolphin’s Cry (New Edit) – Live
Refugee – Melissa Etheridge
Song X – Neil Young
Dear Mr. President – P!nk
Houston – R.E.M.
Iedereen Is Van De Wereld – The Scene
Oró, Sé Do Bheatha ‘Baile Sinéad O’Connor
Troy Sinéad O’Connor – O’Connor, Sinéad
Weak – Skunk Anansie
Don’t Talk – 10,000 Maniacs

Edit: wie iTunes heeft, hier is de iMix

Het is nog even wachten tot jullie kunnen zien wat nu het eindresultaat van dit creatieve proces is. We hebben ook een video van de shoot. Maar eerst moet ik dus tijd zien te vinden om de foto’s te bewerken en de video te monteren. Maar hier is alvast een voorsmaakje om het weekend goed in te zetten.

Ondertussen kennen velen onder jullie mijn ‘afdakskestechniek’. Zet je onderwerp in het deurgat, onder een brug of een andere vorm van afdak en je krijgt bijna altijd meteen mooi licht. Het is zacht omdat de lichtbron groot is en het is directioneel doordat er geen licht langs boven komt. Zo vermijd je ook die donkere schaduwen onder de ogen.

Tenminste één van de deelnemers aan de workshop had zeer goed opgelet, want we waren nog geen 5 seconden buiten of ik hoorde iemand roepen: “een afdakske!” Het afdakske van dienst was een openstaande dbbele garage van de paterkes. De opening van de garage (links van de camera) vormt een gigantische softbox. De donkergroene deur werd onze donkere achtergrond.

Het nadeel van een donkere achtergrond is dat de schaduwkant van je onderwerp een beetje kan verdwijnen in een zwart gat. Om het onderwerp los te krijgen van de achtergrond, plaatsten we een flitsje schuin achter ons onderwerp (rechts van de camera). Het beetje licht in het haar creëert meteen meer diepte.

Vaak begin ik vanuit een bepaalde opstelling en maak ik daarna nog wat variaties daarop. Door de flits wat meer uit te zoomen (bredere lichtbundel) en een beetje verder achteruit te zetten, krijgen we niet alleen licht op het haar en de schouder maar ook op de deur in de achtergrond.

Een andere manier om voor meer afscheiding te zorgen tussen onderwerp en een donkere achtergrond, is simpelweg om die achtergrond (of een stukje daarvan) lichter te maken. Een flits met grid zorgt hier voor een soort vignet.

Bij bovenstaande foto’s gebruikten we dus het natuurlijk licht als hoofdlicht en een flits als haar/achtergrondlicht maar het kan evengoed andersom. Bij het onderstaande beeld staat de zon hoog achter het onderwerp en je ziet duidelijk het licht op de schouders. Om nog wat blauw in de hemel te halen moesten we naar 1/250e bij f/10. Een flits met doorschietparaplu links van de camera heeft genoeg power om voorgrond en achtergrond op elkaar af te stemmen.

Om even te illustreren dat een reportageflits best wat power heeft, maakten we ook een beeld op f/22.

Hard licht is vaak moeilijk om mee te werken maar ik wou toch ook even laten zien dat je je camera niet moet wegleggen tijdens zonnige dagen.

Als het licht echt niet naar je zin is, maak je het toch gewoon zelf. Eén flitsje tegen een bakstenen muur zorgt voor reliëf op je achtergrond, contrast op je onderwerp en een lijn die het oog naar het onderwerp leidt.

Hier het setup beeld. Deze foto is trouwens buiten op een zomerse dag gemaakt.

En nu ga ik even de workshop uitgebreid evalueren zodat ik binnenkort een nieuwe kan aankondigen. Bedankt aan iedereen die erbij was voor de inzet en de leuke sfeer.

Dat de workshop behoorlijk theoretisch zou worden was geweten. Ik heb daarop proberen in te spelen door technieken en ideeën te illustreren met foto’s en mijn betoog te doorspekken met handige praktische tips. Op het einde van de dag deden we ook een live shoot waarbij we zoveel mogelijk van de opgedane kennis in de praktijk probeerden te brengen.

Ik ben zeer bewust niet op voorhand gaan zoeken naar leuke plekjes en goeie lichtinval op de locatie. Ik wou immers dat iedereen zelf kon zien hoe ik tewerk ga. Met 50 ogen op je gericht is dat niet zo evident, zeker niet als je nog eens moet uitleggen wat je normaal vooral instinctief doet.

We begonnen met een situatie met typisch zacht ‘window light’. We hadden aandacht voor de positie van het onderwerp en de camera tov de lichtbron en bekeken ook het effect van het veranderen van de afstand tussen onderwerp en lichtbron.

Door te keizen voor een klein scherptediepte veranderen achtergronden in abstracte patronen. Het vraagt wat ervaring om goeie patronen te herkennen maar het staat je toe om zelfs enkele cursisten als niet-storende achtergrond te gebruiken.

In het onderdeel over compositie hadden we het o.a. over lijnen die de blik van de kijker naar het onderwerp leiden. Bij ons wandelingetje door de abdij, zagen we een plaatsje waar de lijnen van een trap, invallend zonlicht en een schaduw allemaal naar hetzelfde punt leidden. Bij 1/100 op f/2.8 was de achtergrond zo als we ‘m wilden.

Omdat het onderwerp niet meer dan een silhouet was, haalden we er een flitsje bij.

Het leuke van het belichten van je onderwerp met flits is dat de belichting correct blijft ongeacht de sluitertijd (zolang het diafragma maar gelijk blijft). Door met de sluitertijd te spelen kan je dan de achtergrond (en de sfeer van de foto) snel aanpassen. Bij onderstaande foto gebruikte we 1/40.

En hier gingen we voor 1/250e voor een donkerdere achtergrond.

Een draai van 180 graden, gaf ons uitzicht op een lange gang met plankenvloer. De ramen opzij zorgen voor de belichting en het raam achteraan zorgt tegelijkertijd voor een kadertje rond het onderwerp en voor het licht dat op de grond reflecteert. De schaduw van het onderwerp in dit licht, wordt weer een lijn die naar het onderwerp leidt.

Voor ik bovenstaande beelden maakte, maakte ik een snel testbeeld om de belichting te bepalen. Het werd meteen ook een portretje waarmee ik best tevreden ben.

De beelden die we buiten maakten, hebben jullie nog tegoed.

Na een heel vermoeiende week met een paar grote opdrachten, belangrijke deadlines en twee workshops was ik toe aan een uitstapje. Ik had geen zin om aan zee over de koppen te lopen en nog minder zin om op de terugweg te wensen dat ik over autodaken kon lopen. Op zoek naar iets anders kon ik me plots herrineren dat je een stukje kan varen met kano of kayak in de buurt van Herentals. Dat is iets wat ik vorige zomer al eens met Kobe wou doen, maar toen wegens slecht weer niet doorging. Een telefoontje naar een vriendelijke kanomeneer later was alles geregeld. Noa kreeg een verwendagje in kuuroord ‘oma en opa’ terwijl Kobe, Maya, Nancy en ik naar Herentals trokken.

We pasten net met ons vieren in een Canadese kano en deden een kleine twee uur over een traject van een 8-tal kilometer van Herentals tot Grobbendonk over de kleine Nete.

Kobe en Maya vonden het net als de grote mensen geweldig. Hun favoriete moment was toen we achterna gezeten werden door een wel heel boze zwaan. Ik kan jullie verzekeren, dat we serieus gepeddeld hebben om dat beest kwijt te geraken.

Het traject leidde ons door een prachtig en rustig stukje natuur met watervogels en tientallen libellen.

‘t Was de eerste keer dat ik op pad ging met een Canadese kano, maar da’s zeker voor herhaling vatbaar. Ik dacht eens gelezen te hebben dat ze op de Semois zelfs meerdaagse tochten organiseren, misschien eens bekijken …

De eerste editie van mijn workshop “the decisive photographer” zit er op. Op een wat uitgebreider verslag zal nog even moeten wachten want ik ben doodmoe van een hectische week.

Ik wil gewoon even alle deelnemers bedanken voor de fijne dag. Hopelijk hebben jullie er iets aan gehad.