‘t Is weer een hectische week geweest in het X-Pose hoofdkwartier. Maar een week niks posten op mijn blog is toch te weinig naar mijn zin. Ik heb me alvast voorgenomen om het volgende week beter te doen. Er zit nog heel wat werk ‘in progress’ dat ik pas kan laten zien als het helemaal afgewerkt is.

Maar ondertussen kan ik jullie alvast wat beeldjes meegeven van ons uitstapje naar dierenpark Paradisio vorige week. We gaan er elk jaar wel één of twee keer naartoe. Ik heb een hekel aan drukte maar in Paradisio is zoveel ruimte dat het zelfs op drukke dagen, best meevalt. Deze keer was er regen voorspeld en waren we bijna alleen in het park.

Als we alleen op stap gaan met de drie kinderen lukt best maar het is toch altijd fijner om met een groepje te gaan. We werden vergezeld door onze ‘copains’ David & Mun en Alex & Sofie. Tel daarbij nog hun kinderen Jules, Elliot, Rhea en Lily Rose en je weet dat we bijna aan het groepstarief binnen mochten.

Op zo’n uitstapje worden de kinderen collectief bezit. Er is altijd wel iemand die een oogje in het zeil houdt, een snottebel afveegt, mee naar het toilet gaat, bemiddelt over de vraag van wie de gevonden steen nu was, streng optreedt tegen insubordinatie, …
Op ‘t einde zoeken we dan elk onze eigen buggy’s, speelgoed en kinderen terug uit de hoop.

Paradisio is bij momenten niet helemaal buggy-vriendelijk maar als je met genoeg volwassenen bent om er af en toe eentje van de trap te dragen, moet niemand zijn slaap ervoor laten.

Jules’ supercoole gele laarzen werden uitgetest in zowat elke plas.

Of Noa zich de Latijnse namen van elke schildpadsoort onthouden heeft, weet ik niet maar ze vond het in elk geval plezant.

Een staaltje van samenwerking:

En kijk, ik sta zowaar zelf op een foto.

De vorige keren hebben we eigenlijk nooit de show met de roofvogels gezien. Deze keer paste die wonderwel in onze planning. Behoorlijk indrukwekkend om die beesten vlak over (en zelfs één keer tegen) je hoofd te zien vliegen. En tegelijkertijd ook heel moeilijk om te fotograferen als je enkel een 24-70 bij hebt.

Ik laat kinderen meestal niet poseren en Kobe al zeker niet want dan gaat hij echt forceren. Maar hier kon ik bij het zien van de lijnen, kader en patroon op de achtergrond niet anders dan toch eens te vragen om stil te staan en recht in de lens te kijken.

De voorspelde regen bleef het grootste deel van de dag achterwege, we konden zelfs buiten picknicken. Alleen op het einde moesten we ons even reppen om een droge plek te bereiken.

Bijna op het einde van onze rondwandeling kwamen we bij een Aziatisch dorp in aanbouw. Het leek een combinatie van Papua Niew Guinese en Indonesische architectuur en zag er verrassend authentiek uit. Achter de hoek werk duidelijk waarom het zo echt leek. Het ding werd namelijk gebouwd door geïmporteerde Bob de Bouwers. Het deed me een beetje denken aan onze huwelijksreis (lang geleden) naar Sulawesi: mensen die geen woord begrijpen van wat je zegt (en andersom) maar waarbij je je dankzij al dat glimlachen toch heel fijn voelt.

Zelf zie ik heel graag dieren maar ik moet die niet persé ook voelen. Kobe trekt zich daar veel minder van aan en vond het geweldig dat de aapjes op zijn hoofd, schouders en rug kwamen zitten.

Weer een ongelooflijk fijn dagje. Zo zie je maar dat je beter niet teveel rekening houdt met het weerbericht. Zelfs als er slecht weer voorspeld wordt, is het hier in België meestal best te doen.