De blogstekker gaat er even uit. De laatste weken zijn voor mij en het hele gezin slopend geweest door een combinatie van een onverwacht project, verwachte projecten en privé toestanden. Tot begin augustus gaat deze blog samen met zijn baasje met vakantie.

Ik kan moe en voldaan terugkijken op het geleverde werk en kijk er naar uit om jullie na een poosje rust weer van leesvoer te voorzien. Een dikke merci aan mijn ouders en enkele goeie vrienden om te helpen onze dromen waar te maken.

De foto’s bij dit artikeltje zijn gemaakt op een ‘feestje’ van Uplace, één van mijn beste klanten. Daar weten ze wel hoe ze een feestje moeten bouwen. Ik heb al ‘t één en ander gezien, maar nooit iets dat zo ‘af’ was.

Je krijgt niet elke dag de kans om een aantal van onze beste Belgische artiesten te fotograferen zonder de talrijke beperkingen die het leven van een concertfotograaf vaak tot een hel maken. Tijdens de hele optredens kon ik me vrij bewegen maar helaas mag ik geen meer herkenbare foto’s tonen. De echte fans zullen deze dame wel herkennen, maar dit is geen wedstrijd, dus gelieve de naam uit de comments te houden om geen slapende honden wakker te maken.

Ik krijg vaak de vraag of ik ook losse flitsen gebruik voor reportagefotografie, ja dus. Hier was ik het podium een uurtje voor het optreden even gaan verkennen en besloot een flitske toe te voegen aan de podiumverlichting door middel van een superclamp. Met de flits op 1/4 hoef je je geen zorgen te maken over de batterijtjes of de recycle time. Ik wist dat ik de mooiste foto’s van opzij en schuin achteraan zou kunnen maken en dan geeft dit flitsje recht voor het podium een edgy look. Een andere reden om de flits daar te plaatsen was de positie van de rookmachine. Tegenlicht door rook is altijd mooi. Het licht dat je in de foto’s ziet is voor 95% afkomstig van één Vivitarke.
Een kleine fotografische impressie van het feest (uiteraard gemaakt door uw dienaar), kan je hier bekijken.

Tot in augustus!

Eerst en vooral wil ik jullie allemaal heel hartelijk bedanken voor jullie woorden van steun ivm het overlijden van mijn grootvader, ze zijn een troost voor de hele familie.

Ik heb al eerder mijn voorliefde voor echte documentaire fotojournalistiek bezongen. Helaas is er in de traditionele media steeds minder ruimte en budget voor diepgaande fotoverhalen. Gelukkig zijn er mensen zoals Brian Storm die met zijn mediastorm een alternatief kanaal biedt voor diepgravende fotoverhalen. De verhalen zijn soms wondermooi maar vaker confronterend en keihard en daardoor is er spijtig genoeg maar een klein percentage van de mensen in geïnteresseerd. Door de mix van verschillende media en het internet als distributieplatform creëer je een globaal platform waarbij een klein percentage toch de kritische massa kan bereiken om dit soort journalistiek mogelijk te maken.

Vandaag kwam ik toevallig terecht op de site van the Bombay Flying group, een groepje fotografen en journalisten die één fascinerend en twee uiterst aangrijpende digitale verhalen online hebben staan, knap, confronterend en een levensnoodzakelijk tegengewicht voor de vaak oppervlakkige mainstream media.

Mijn respect voor deze (foto)journalisten is grenzeloos. Zelf verschuil ik me achter het excuus van te weinig tijd en voel ik me vooral te verantwoordelijk voor mijn gezin om de verhalen in de brandhaarden van de wereld te gaan optekenen. Maar in onze eigen omgeving zijn er ongetwijfeld genoeg kleine verhalen te vinden die ook verteld moeten worden. Ik heb mezelf in elk geval voorgenomen om ook te proberen mijn zeer bescheiden bijdrage te doen. Misschien ken jij wel een verhaal dat verteld moet worden?

Vanmorgen is mijn grootvader, den Bompa, overleden na een lange periode van ziekte. Ik ben blij dat zijn lijden over is maar ik besef nog niet helemaal dat ik ‘m nooit meer zal zien. De laatste jaren maakte de pijn zijn ogen dof maar telkens hij zijn achterkleinkinderen zag, verschenen de pretlichtjes die ik ken vanuit mijn eigen kindertijd.

Misschien hebben we nooit de superhechte band gehad die ik met mijn andere grootvader had, maar Bompa was wel een man die al zijn kleinkinderen even graag zag. Het was ook hij die 15 jaar geleden plots een oude vergroter en een paar pakjes vervallen fotopapier van zijn zolder toverde toen hij hoorde dat ik zelf foto’s wou leren afdrukken.

Slaapwel Bompa, we zullen je missen.

Je zal al gemerkt hebben dat het hier op de blog de laatste weken nogal rustig is. Achter de schermen is het echter drukker dan ooit. De volgende paar weken zal er dan ook niet veel beterschap zijn op bloggebied. De normale workload is de laatste tijd nog aangevuld met een aantal zaken die niet konden wachten, het ene al spectaculairder dan het andere. Vergeef me mijn geheimzinnigheid, binnenkort volgt meer nieuws.

Ondertussen wou ik jullie alvast dit beeld niet onthouden van een guerilla shoot gisteren in Oostende waarbij ik kon rekenen op de hulp, de humor en het aangename gezelschap van Jean en Didier.

De drukte weegt op me tegenwoordig maar niet iedereen kan met een schoon kleurtje terugkomen van de zee en zeggen dat hij gewoon gaan werken is.

Toen ik een tijdje geleden gecontacteerd werd door ene Jay Mallin met de vraag of hij me mocht interviewen voor een artikel in Photo District News heb ik even mijn ogen uitgewreven en ben vervolgens even gaan googlen om zijn geloofsbrieven te checken.
Ik had nog nooit een exemplaar van Photo District News (PDN) in mijn handen gehad maar het is waarschijnlijk het grootste tijdschrift voor professionele fotografen ter wereld. Altijd fijn om daar je naam eens in te krijgen.

Tijdens een lang en fijn telefoongesprek vertelde Jay me dat hij aan een artikel werkte over verschillende nieuwe manieren waarop fotografen tegenwoordig hun werk aan de wereld laten zien. Mijn filmpjes op YouTube waren hem opgevallen en hij wou graag weten hoe dit mij vanuit een marketing standpunt helpen. In eerste instantie maak ik die filmpjes omdat ik geloof in het delen van kennis maar het is uiteraard goed meegenomen dat ze mij kansen geven die ik anders waarschijnlijk niet zou krijgen. Hieronder staat een klein stukje van het artikel maar er kwamen nog heel wat andere interessante manieren aan bod van creatieve collega’s.

Ik kreeg een exemplaar van PDN thuisgestuurd en dat heeft me snel overtuigd om een abonnement te nemen. Het grootste deel van het magazine is geen lectuur waar je snel overgaat. Niet dat het slecht geschreven is, integendeel zelfs, maar wel omdat je er je hoofd moet bijhouden. En daarmee doet PDN wat de meeste tijdschriften niet kunnen: diepgaande informatie geven waarvan een stevig deel nieuw is voor me.
Ik ben er toch een beetje trots op dat ik in dit prestigieuze magazine mag staan. En het doet me plezier dat Jay ook zelf iets aan mijn filmpjes heeft gehad (zie Jay’s blog).

Is er toevallig iemand die Final Cut Express 4 op zijn Mac heeft staan en die er niet mee inzit dat ik er eens een uurtje mee kom spelen? Liefst ergens in de driehoek Brussel-Leuven-Mechelen.

Kobe en ik zijn er vorige week twee dagen tussenuit getrokken. Mannen onder elkaar, weet je wel. Kobe sprak al een tijdje over te gaan vissen maar mijn kennis daarvan is eerder beperkt. Ik weet nog wel de laatste keer die keer dat ik als ventje van een jaar of 10 mijn spiksplinternieuwe werphengel ging uittesten. Het duurde toen niet lang voor ik stevig beet had. Aan het geruk te voelen moest ik wel een reuzekarper aan mijn haak hebben hangen. Na een heroische strijd nam de druk op de lijn af en kon ik ze binnenhalen. Het duurde even voor ik doorhad dat er een eend naar me toe zwom … achterwaarts.

Je zal begrijpen waarom ik deze keer vertrouwde op de ervaring en kennis van Sven aka Ponette. Niet dat het veel uitgehaald heeft want we konden zelfs geen kikkervisje vangen maar het avontuur was er niet minder door. Hoewel onze visstek perfect te voet bereikbaar was, leende Sven een oude Suzuki terreinwagen om ons via de slechtste wegen tot aan het water te brengen. Uiteraard vond Kobe dit geweldig. Het plan was om na het vissen te gaan barbecuen en overnachten op het strand maar het had heel wat voeten in de aarde om Kobe ervan te overtuigen dat dit nu ook weer niet zo heel erg verschrikkelijk illegaal is. Maar eenmaal hij de zee gezien had en hij hout mocht gaan zoeken voor een vuurtje, waren zijn twijfels meteen verdwenen.

De volgende dag deden we het wat rustiger aan: spek met eieren, verse koffie, een verlaten strand, een goeie vriend en een dolgelukkige zoon zijn de perfecte ingrediënten voor een moment van puur geluk. Dit moet ik toch terug meer beginnen te doen.

Hier is een slideshowke. Ik had enkel mijn Ixusje mee en heb voor mijn doen verrassend weinig gefotografeerd.

Over de hele wereld schieten lokale Strobist Groups als paddestoelen uit de grond. Ik weet dat er in België en Nederland al een aantal initiatieven geweest zijn om de plaatselijke strobisten bijeen te brengen. Ik kreeg ook net een mailtje over de oprichting van een Benelux Strobist Group.

Zelf heb ik helaas geen tijd en organisatietalent om actief met dat soort dingen bezig te zijn. Maar misschien enkelen van jullie wel. De groep is opgezet door Tuffer, een Amerikaander die vanaf augustus in ons landje komt wonen. Interessant is dat de man een actief lid was van de befaamde Seatle Strobist Group. Misschien kan dat wel iets moois worden als de ervaring van de succesvolle initiatieven in Seatle kan gecombineerd worden met wat plaatselijke Benelux kennis.

Een gezamelijk gaatje vinden in de agenda’s van een fotograaf en een luchtmachtpiloot is niet zo eenvoudig. Daarom dat Bert en zijn (toen nog toekomstige) Oostenrijkse vrouw Daniella hun verlovingsshoot pas twee dagen voor hun huwelijk deden. Te laat om de foto’s nog te gebruiken voor uitnodigingen, tafelschikking, gastenboek, … maar nog wel ruimschoots op tijd om mekaar beter te leren kennen om zo op de grote dag betere foto’s te kunnen maken.

Doordat Bert diezelfde avond dienst deed als airport shuttle chauffeur voor de uit Oostenrijk overgevlogen familie van Daniella moesten we de fotosessie ook wat inkorten en werd het een race tegen de ondergaande zon. Bert en Daniella bleven er echter geweldig rustig en ontspannen onder waardoor ik toch de spontane beelden kon maken die ze wilden.

Na een half uurtje was het zelfs voor de hoge iso’s te donker aan het worden buiten en maakten we van de gelegenheid gebruik om nog snel een paar foto’s te maken in een suite van het hotel waar ze hun huwelijksnacht zouden doorbrengen.

Een parapluutje of softbox volstond niet om het zachte licht te krijgen dat ik wou. Ik speelde even met het idee om mijn doorschijnende paneel uit de auto te gaan halen tot ik de badkamerdeur in mat glas opmerkte. Een flitsje in de badkamer en de deur werd de grote lichtbron die ik nodig had.

Zeker als het snel moet gaan probeer ik uit één lichtopstelling verschillende looks te krijgen met geen of minimale veranderingen. Door het hoofdlicht deze keer als tegenlicht te gebruiken, krijg je mooie silhouetten. Ik plaatste nog een CTB (blauwe) filter voor de flits en richtte ze naar de achtermuur van de badkamer ipv de deur om een meer egaal blauwig licht te krijgen.

De plezante verlovingsshoot was nog maar een voorsmaakje van het geweldige huwelijksfeest. Later meer. Bert & Daniella, geniet nog van Hawaï!!!

Op basis van mijn recente blogfrequentie zou je kunnen denken dat ik al ergens met een coctail in de hand onder een palmboom lig. Niks is minder waar. Ik heb de afgelopen twee weken meer foto’s gemaakt dan ooit tevoren tijden zo’n periode. Niet veel tijd om te bloggen dus. Bovendien zat er heel wat corporate werk bij en dat kan/mag ik niet altijd hier laten zien.

Het zal nog een heksentoer worden om mijn lijvige to do-lijstje tegen de familievakantie afgewerkt te krijgen. Maar toch geniet ik nu al af en toe een beetje van de vakantie. We hebben/willen niet altijd opvang voor Kobe en Maya, dus koppel ik het nuttige aan het aangename en spendeer ik quality time met de twee groten.

Kobe en Maya wilden persé gaan kamperen. Organisatorisch zat een tripje naar de Ardennen of Zeeland er niet in, daarom zochten we een kampeerplek dichter bij huis … in onze eigen tuin. De stemming was zeer uitgelaten.

Uiteindelijk vielen ze uitgeput in slaap. Ook ik kon mijn ogen niet lang meer open houden.

Kobe en Maya vonden het geweldig en om eerlijk te zijn … ik ook. Hoewel ik het minder vaak doe als vroeger vind ik het heerlijk om in een tent te slapen.