Ik ben een fotografische opportunist. Ik ben altijd op zoek naar nieuwe technieken en originele invalshoeken. Het begrip ‘probleem’ staat niet in mijn woordenboek, ik zie in elke technische uitdaging een mogelijkheid om iets nieuws te proberen. Zoals het maken van een groepsbeeld op de maan.

De man achter bovenstaand beeld is Yvan. Ik ben al jaren een bewonderaar van zijn werk maar heb ‘m pas ontmoet op onze fotofeestje vorige week aan zee. Heel interessant om te zien hoe Yvan luchtfoto’s en panorama’s maakt.

Zo heeft Yvan een statief van zes meter hoog om vanuit de lucht te fotograferen.

Hij gebruikt daarbij een op afstand bediende Canon G9. Yvan sleurt daarvoor een dashboard mee van waaruit hij de camera kan bewegen en kan bedienen terwijl hij het beeld van de camera op het schermpje van zijn console ziet. Ook Serge en Ake bekeken dit technisch vernuft vol verbazing.

Nog indrukwekkender dan het monsterstatief is Yvan’s vlieger. Door de camera constructie aan een kite te bevestigen, kan Yvan van nog veel hoger fotograferen.
We beseften veeeeeeeel te laat dat we leuke dingen zouden kunnen maken met de vliegende G9 en onze berg draadloze bediende flitsen. Door de beperkte ruimte in de constructie konden we geen Pocketwizard rechtstreeks in de hotshoe van de G9 bevestigen. Een in de haast opgedoken hotshoe adapter bleek ook niet de juiste te zijn. Gelukkig had Serge zijn Elinchrom Skyport triggers bij die wel in de constructie pasten. Tegen dat we daaraan toe waren, was de zon echter onder en konden we het wel vergeten om flitslicht te combineren met de kleuren van de ondergaande zon.

Toch konden we nog een paar beelden produceren vanuit de lucht. Tom moest nog net even zijn beautydish checken (er stond ook nog een tweede flits links van de camera trouwens) voor we ons groepsbeeld konden maken.

Eén ding is zeker, hier gaan we nog een vervolg aan breien. Meer luchtfoto’s en een panoramafoto vind je op Yvan’s blog. Bedankt Yvan voor de fijne dag en de coole beelden.

Het misterie is op ge los t en Frederik bewees een verdienstelijk detective te zijn.

Dat ik een voorstander ben van samenwerking tussen fotografen en het inlassen van speeltijd, is bekend. Daarvoor heb ik ondertussen meer lansen gebroken dan de gemiddelde middeleeuwse mogendheid ter zijner beschikking had. Maar in de praktijk is dat toch niet altijd zo makkelijk. Tijdens een evement van de vereniging van beroepsfotografen raakte ik aan de praat met Pieter, Ake, Tom en Serge en rijpte het plan om samen eens te gaan shooten. Uiteindelijk vonden we een vrij plaatsje in al die agenda’s maar naarmate de datum dichter bij kwam, begon ik te twijfelen of ik zou meedoen. Niet dat ik er niet naar uitkeek, integendeel.Maar door de aankoop van het nieuwe huis/studio, de vakantie van de kinderen en het vele werk, heb ik het moeilijk om even wat tijd voor mezelf uit te trekken. Ik besloot uiteindelijk toch te gaan en heb daar absoluut geen spijt van gehad.

We werden ook vervoegd door Yvan (de vierde van links in bovenstaande foto) die ons allemaal verraste met zijn indrukwekkende lucht- en panoramafotografie. Maar daarover meer in de volgende blogpost.

Pieter beschuldigt me ervan dat ik graag verschrikkelijk onflatterende foto’s van hem maak en aan een groot publiek vertoon. Maar ik probeer echt altijd om hem er zo goed mogelijk te laten uitzien.

Serge hield zich aanvankelijk een beetje in de schaduw maar kon ons zo ongetwijfeld een hoop genante momenten vastleggen met zijn videocamera.

Ake was haar gewone beminnelijke en zeer gefocuste zelve. Indrukwekkend hoe ze zich tussen zoveel testosteron staande houdt.

Tom heeft ervoor gezorgd dat mijn lachspieren nog altijd behandeld worden door de kinesist.

Hoe indrukwekkend de looks van ons groepje fotografen ook mogen zijn, we haalden er toch maar enkele modellen bij. Fauve is ongetwijfeld één van de meest naturelle modellen die ik ooit voor mijn lens kreeg.

Annelien telt slechts 14 lentes maar heeft talent, ervaring en motivatie te over. Een plezier om mee te werken.

Lien, een vriendin van Pieter, deed het als rookie gelegenheidsmodel ook uitstekend.

De dames werden nog mooier gemaakt door het werk van onze geweldige make-up artieste.

Hoewel we goede voornemens hadden, kwam er van het ontwikkelen van concepten en planningen niet veel in huis. Het enige voornemen waar we ons wel 200% aan gehouden hebben, was plezier maken.

Tom wou graag eens proberen met studioflitsen op locatie te werken. Na eerst mijn oude Linkstar naar de flitshemel verwezen te hebben, lukte het toch om de twee Falcon Eyes van Pieter te gebruiken. Geen idee wat de foto’s opgeleverd hebben maar de manier waarop Tom zijn opstelling maakte was hillarisch.

Na Tom’s studioflitsavonturen, dook ik 10 minuutjes met Lien achter de surfclub om vervolgens ook een tiental minuutjes in de zee af te koelen met Fauve en Ake. De resultaten hebben daarvan hebben jullie nog tegoed.

Vervolgens trokken Fauve en ik gewapend met een reflectiescherm onder deskundige leiding van Ake de duinen in. Ake zorgde voor een gesmaakte re-enactment van de landing in Normandië op D-Day. Mochten de geallieerden zich toenertijd bediend hebben van dergelijke decoltées zou de invasie ongetwijfeld een stuk vlotter verlopen zijn.

Tom regelde de levering van een lading pizza’s op het strand. Ik heb al een tijdje een lensbaby maar ‘t is er nog niet eerder van gekomen om daar eens grondig mee te experimenteren. De wachttijd voor het leveren van de cullinaire hoogstandjes, leek me dan ook het uitgelezen moment om wat te gaan spelen met die geschifte lens. Het bleek niet zo makkelijk te zijn om er mee scherp te stellen, zeker niet om actie te fotograferen.

Pieter maakte ook nuttig gebruik van de wachttijd door zich verder te bekwamen in het camerawerpen. De bedoeling is om de camera op timer te zetten en op het juist moment en op het juiste moment omhoog te gooien om een luchtbeeld te maken.

Tom kon uiteraard niet onderdoen en veegde alle eerdere hoogterecords van de tabellen.

Na de pizza genoten we van de ondergaande zon tot we plots beseften dat we kostbare minuten fantastisch licht aan het verkwisten waren.

Lien was de queen of the world.

En Tom profileerde zich al de king of de world.

Hoop en al heb ik waarschijnlijk slechts een half uurtje modellen gefotografeerd (de resultaten volgen nog) maar ik heb me zo goed geamuseerd dat ik nog altijd drijf op de energie die ik uit dit half dagje gehaald heb. Zo kan iets wat op het eerste zicht verloren tijd lijkt, uitdraaien op tijdswinst.

Veel foto’s hebben jullie van mij niet gezien de laatste tijd. ‘t Is niet dat mijn camera’s collectief staken of ik niet genoeg werk heb. Integendeel zelfs, er staan enkele tientallen beelden te popelen om van mijn harde schijf naar mijn Flickr account te racen. Maar ik vrees dat ik in een work-in-progress-fase zit waarin ik sommige foto’s nog niet WIL tonen, andere nog niet MAG tonen en nog andere niet KAN tonen.

Een zoethoudertje lukt gelukkig al wel:

Als de kinderen weer naar school kunnen, zal ik hopelijk weer wat tijd hebben om jullie met foto’s te bestoken.

Serge stelt moeilijke vragen die zonder inside info haast onoplosbaar zijn. Gelukkig heeft uw nederige dienaar dankzij zijn immense netwerk van verklikkers, spionnen en speurders wat tips bij elkaar kunnen sprokkelen om jullie te helpen.

Op de onderstaande foto staat niemand minder dan Serge aka The Shadow himself. Dit limiteert alvast de keuze op gebied van locaties.

Mocht je twijfelen aan de vliegcapaciteiten van een 5D met grip, hier is het bewijs dat ze als havikken door de lucht zweven.

Tot slot nog een beeldje dat de populariteit van Serge illustreert.

wordt ongetwijfeld vervolgd …

Ik ben niet zo’n stokjes smijter. Maar aangezien ik er eentje geapporteerd heb van Serge, Elja en Vallalar (waarvoor dank) en er ook een paar blogs zijn die ik al een tijdje in de kijker wil zetten, zal ik bij deze ook eens een stokje zwieren.

Als ik het goed begrijp is het de bedoeling om 7 van je favoriete blogs te vermelden. Mijn RSS-reader is goed gevuld met blogs van over de hele wereld maar aangezien mijn werparm niet helemaal opgewarmd is, ga ik niet verder gooien dan de lage landen. De blogs van een aantal mensen die ik persoonlijk ken, zouden eigenlijk zonder twijfel in mijn lijstje moeten staan maar omdat ik als sinds mijn prille jeugd de dingen graag net iets anders doe, nomineer ik eens alleen mensen die ik niet ken.
Ik heb een boontje voor jong fotografisch geweld. Zeker als ze naast talent ook nog eens een enorme gedrevenheid tentoon spreiden. Jonge fotografen hebben vaak nog veel te leren op gebied van techniek, zakelijk inzicht, … maar ervaren fotografen kunnen ook zoveel leren van de jongeren op gebied van beeldtaal, creativiteit en spontaniteit. Daarom nomineer ik:

- Artur is voor de meesten ondertussen geen onbekende meer. Ik ben van mening dat zijn foto’s vaak net dat tikje techniek missen om echte toppers te zijn. Maar techniek kan je leren en Artur beschikt over iets dat weinigen gegeven is: TALENT. Bovendien doet hij iets met dat talent. Hij traint zichzelf met zoveel overgave dat ik er geen moment aan twijfel dat we hem ooit nog eens bij Magnum gaan zien.

- Tim Freh is ook geen onbekende in het wereldje van de fotoblogs. Tim’s oog voor compositie en creativiteit doen mijn mond regelmatig open vallen van verbazing/bewondering. Ik deel ook Tim’s passie voor de nacht (al doe ik er zelden fotografisch iets mee en Tim wel). Misschien moet ik ‘m maar eens vragen om samen een nachtje te gaan fotograferen. Tim, bij deze …

Ik zou hier nog een tiental fotoblogs kunnen opnoemen die ik trouw lees. Maar laat ik me maar beperken tot deze twee snotneuzen en er vanuit gaan dat die andere blogs wel door anderen genomineerd zullen worden. Bovendien wil ik ook eens niet zuiver fotografie gerelateerde blogs vermelden.

-Bruno’s blog lees ik elke keer weer met veel plezier. Bruno is de enige mens bij wie de dagen 48u duren. Het is anders onmogelijk te verklaren hoe hij zijn passies voor fotografie, muziek, lezen, films, lopen, koken, bloggen, … kan combineren met een succesvolle carrière en een allersympathiekst gezinnetje. Mocht Bruno ooit een boek over time management uitbrengen, wordt het vast een bestseller.

- Nog zo iemand met duizend straffe poten (maar helaas een minder straffe rug) is Michel. Ik ben het heus niet altijd met hem eens en vaak weet ik niet eens waarover hij het heeft, maar zijn uitlatingen zijn meestal zo spitsvondig, rebels of grappig dat deze blog steevast één van de eerste is die ik open in mijn RSS-lezer.

- Ook altijd goed voor minstens een glimlach en occasioneel zelfs een bulderlach terwijl ik midden in de nacht achter mijn computer zit, is de sponzen ridder. Als jonge vader kan ik de herkenbare stukjes over zijn opgroeiende kroost erg smaken. Het doet me beseffen dat ik ook eens dringend een manier moet vinden om die kleine pareltjes van verhalen uit het leven, te noteren. Je vergeet die dingen zo snel en da’s eigenlijk zonde. De ridder heeft met zijn blog een krachtig chantagemiddel in de hand tegen dat zijn kinderen pubers zullen zijn en een wondermooi cadeau voor het moment waarop ze die gelukzalige puberrebbelie achter zich laten.

- Zo open als Nathalie (start edit met het schaamrood op de wangen) die eigenlijk Carolien heet (stop edit), zou ik zelf niet bloggen. Maar het vaak ongemeen grappige inkijkje dat ze ons in haar leven gunt is me sterker dan alle reeksen van ‘het leven zoals het is’ en de verzamelde werken van open en bloot.

- En dan een echt buitenbeentje in mijn lijstje: Dries. Wil je nu geloven dat ik nu echt eens geen woord begrijp van de webdinges waarover hij schrijft. Ik heb zelfs niet eens het verlangen om te snappen waarover het gaat. En doordat ik er niks van snap, heb ik geen flauw idee van wat zijn verwezenlijkingen betekenen. Maar ik heb het gevoel dat hij iemand is die de ballen had en heeft om met een creatief idee de wereld te veroveren en dat werkt inspirerend. Ik heb het niet op van die Amerikaanse centenverdiener goeroe’s maar ik heb het ook niet op die overrelativerende Vlaamse mentaliteit als het op zaken doen aankomt. Dries lijkt me daar een goeie tussenweg in gevonden te hebben en dat werkt inspirerend.

En als er persé een winnaar moet zijn: doe Tim maar.

Ons huidig huis is praktisch, modern en best mooi maar het werd echt te klein en zoals hier in de omgeving vaak het geval is, zijn er geen substantiële uitbreidingsmogelijkheden. Onze drie kinderen hebben ruimte nodig en wijzelf ook. Daarnaast droomde ik al lang van een eigen grote ruimte voor mijn fotografie.
We hebben heel lang moeten zoeken maar dit, mijn beste vrienden, is de poort naar een mooie en ruimtelijke toekomst.

Ons eisenpakket was behoorlijk uitgebreid en nogal specifiek zodat we de hoop al een beetje opgegeven hadden om bij ons in de buurt iets te vinden dat in onze plannen paste. Het was een bezoekje aan de nieuwe studio van Nancy Verbeke dat ons geholpen heeft om met hernieuwde moed verder te zoeken. De plannen van Fotolocus en de mijne liggen ver uit elkaar. Het was dan ook niet zozeer de studio zelf maar wel Nancy’s lef om haar dromen na te jagen dat me geïnspireerd heeft.
Mijn eigen Nancy heeft me door haar geloof in wat ik doe ook gestimuleerd om de stap te durven zetten. En het is ook dankzij haar bijna dagelijkse speurwerk op immoweb dat we dit huis gevonden hebben.

We hebben het huis ontdekt een tweetal weken voor we op vakantie vertrokken. De timing was niet echt ideaal omdat ik mezelf al een hels schema had opgelegd om zoveel mogelijk achterstallig werk, weg te werken voor de vakantie. En nu kwam daar plots nog heel veel nadenken, overwegen, bespreken en onderhandelen bij. De knoop werd redelijk snel doorgehakt maar dan begon het pas: besprekingen met de bank, boekhouder, architect, mijn ouders, … Gezien de niet geringe investering moest er ook een nieuw businessplan gemaakt worden en dan moet alles nog afgerond worden. De dag voor de vakantie zat ik er fysiek en mentaal helemaal door maar het feit dat het nu allemaal officiëel is, geeft een enorme voldoening.

Nu weten jullie ook waarom ik mijn blog de laatste tijd een beetje verwaarloosd heb. Gezien al hetgene wat ons nog te wachten staat op praktisch en administratief vlak, zou het ook best kunnen dat ik de volgende maanden niet altijd op volle kracht kan bloggen. Maar daarna zal het beter worden, VEEEEEL beter.

Ik hou jullie zeker op de hoogte van de vorderingen.

Zoals ik gisteren beloofde, volgen hier nog meer foto’s van Suzanne. Aangezien het slechts Suzanne’s tweede keer voor de camera was (en de eerste keer geen meevaller was), vond ik het belangrijk om te beginnen op een manier die haar op haar gemak zou stellen. Meestal gaat dit het best door het zo simpel mogelijk te houden: geen make-up, casual kledij, veelzijdige locatie, natuurlijke poses, …

Ontspannen modellen vind ik zo belangrijk dat ik het zelfs niet erg had gevonden mochten er geen bruikbare beelden uit dit eerste gedeelte gekomen zijn. Maar daarvoor moest ik hier geen schrik hebben. Suzanne bleek al snel een natuurtalent te zijn.

Om het ook op gebied van belichting eenvoudig te houden, zochten we gewoon de beste plekjes natuurlijk licht op. De foto hieronder is gemaakt met mijn beproefde ‘afdakskes-techniek’. Het dicht bladerdek blokkeert het licht van boven en zorgt dat voor gericht maar zacht licht dat haar frontaal bereikt.

Een kleine kledingwissel later, lieten we de zon voor een mooi haarlichtje zorgen. Het is een kwestie om te belichten voor het indirecte licht dat op haar gezicht valt ipv het rechtstreekse zonlicht. Vaak vind ik deze ‘opstelling’ het best werken als het model op een lichte ondergrond staat (hier lichte kiezelsteentjes). De reflectie op die ondergrond zorgt ervoor dat de schaduwen op het gezicht subtiel ingevuld worden. Met een donkere ondergrond zou je (weliswaar beperkte en zachte) schaduwen onder de neus en de ogen krijgen.

Ook als je geen lichte ondergrond hebt, kan je van deze techniek gebruik maken. Een reflectiescherm, laken, stuk piepschuim, … op de grond en het is opgelost.

Een smoske kaas/hesp later, mocht de geweldige Inge VDB haar visagietalenten botvieren op Suzanne. Ik werk niet zo vaak met visagistes maar besef heel goed dat een goeie visagiste een enorme meerwaarde aan mijn foto’s kan geven. Net zoals in fotografie is techniek belangrijk bij make-up. Maar het grote talent van iemand als Inge zit ‘m volgens mij in het feit dat ze inzicht heeft in haar vak. Haar make-up staat in functie van de sterke punten van het model en het soort foto’s die we willen maken. Daarnaast heeft Inge ook de nodige social skills om mensen op hun gemak te stellen en prettig samen te werken.

Ik heb bijna de hele dag enkel gebruik gemaakt van aanwezig licht maar hier is toch één flitsfoto. Een parapluutje links van de camera en een haarlichtje met grid daar tegenover zorgt ervoor dat een foto op straat in het midden van de dag, net een studiobeeld lijkt.

Daarna gingen de flitsjes weer in de tas want het zou dom geweest zijn om niet te profiteren van de fantastische lichtomstandigheden die ik van moeder natuur cadeau kreeg.

Geen enkele van de foto’s in deze post is trouwens door Photoshop gepasseerd. Een snuifje Lightroom 2.0 volstond.

We eindigden met een iets hardere look qua kledij en make-up om nog wat meer variatie in de beelden te brengen.

Inge bedankt voor je toverkunsten, Egyptisch bloglezer voor het doorverwijzen en Suzanne voor de supershoot.

Deze blog en zijn (pseudo) Engelstalig broertje vul ik in de eerste plaats nog altijd omdat ik heel graag kennis deel. Maar ik ga er niet onnozel over doen, mijn blogs zijn ook een krachtige marketingtool. Dat is zowel in uw als mijn voordeel. Doordat de blogs me naamsbekendheid en klanten opbrengen, hou ik het immers makkelijker vol om al zoveel tijd en energie in deze webstekjes te blijven steken.

Ik word nog steeds regelmatig verrast door de impact en de rare kronkels die een blog soms kan veroorzaken. Zo werd ik een tweetal weken geleden gecontacteerd door Suzanne, een Egyptische schone die in Antwerpen woont. Ze had foto’s nodig voor een casting voor een videoclip van haar favoriete Egyptische artiest. Via via was ze bij een fotograaf terecht gekomen maar de resultaten konden haar niet bekoren. Ze sprak daarover met een vriend in Egypte, die een lezer van mijn blog bleek te zijn. En zo kreeg ik uiteindelijk deze exotische schone voor mijn lens.

Bovenstaande foto, was de allereerste die we maakten. Je begrijpt dat ik op zo’n momenten een nog grotere blogfan wordt. Morgen meer beeldmateriaal.

De jaarlijkse zomervakantie zit er weeral op. De 10 dagen op Mallorca zijn voorbijgevlogen. Reizen met drie kleine kinderen is niet altijd evident en het heeft een dag of twee geduurd eer ik de vermoeidheid van de vorige zware weken van me af kon zetten en mijn normale portie engelengeduld weer kon opbrengen. Ik zal niet beweren dat ik fysiek uitgerust teruggekomen ben, maar het heeft me goed gedaan om me weer eens wat meer met mijn supergezinnetje bezig te houden.

In principe ben ik de komende week ook nog met vakantie maar er zijn toch al weer een paar opdrachtjes in de planning geslopen. Het verwerken van mijn vakantiefoto’s zal waarschijnlijk niet voor direct zijn maar ik heb er alvast een paar uitgepikt als preview.

Kobe en Maya hebben al eerder gevlogen maar het was zo lang geleden dat het weer allemaal zeer indrukwekkend was. De rolband op de luchthaven van Zaventem was alvast een uitgelezen kans om hun surftechniek wat bij te spijkeren.

Nancy en vooral ik zijn geen clubhotel-mensen maar we kozen toch voor een all-in formule en dat is waarschijnlijk ook het beste. Zo moesten we ons eigenlijk alleen maar bezig houden met de kids (en dat is vaak al meer dan een full-time job).

Kobe en Maya vonden het alvast geweldig om een strand, een paar zwembaden, een speeltuin en een paar restaurants in de buurt te hebben. Frieten en ijsjes à volonté vormden een belangrijke toegevoegde waarde.

De Middellandse Zee heeft al sinds ik als kleuter naar Cousteau documentaires keek, een grote aantrekkingskracht op mij. Ik heb al meer paradijslijke en rijkere zeeën gezien maar het doet me toch altijd net iets meer als ik ‘the Med’ kan opsnuiven.

Noa heeft het altijd moeilijk om zich aan te passen aan een nieuwe omgeving en ook hier ging het haar allemaal niet zo goed af. Het was dan ook meestal een verademing als we haar konden overtuigen dat baby’s best wel af en toe slapen.

Meer volgt later. Ik ga deze week stillekesaan in gang schieten maar aangezien de kinderen thuis zijn hou ik ook nog wat vakantie. Mijn mailbox is de voorbije twee weken weer behoorlijk overgelopen, maar wees gerust, wie nog een antwoord van me tegoed heeft, krijgt dat … ooit.