Het misterie is op ge los t en Frederik bewees een verdienstelijk detective te zijn.

Dat ik een voorstander ben van samenwerking tussen fotografen en het inlassen van speeltijd, is bekend. Daarvoor heb ik ondertussen meer lansen gebroken dan de gemiddelde middeleeuwse mogendheid ter zijner beschikking had. Maar in de praktijk is dat toch niet altijd zo makkelijk. Tijdens een evement van de vereniging van beroepsfotografen raakte ik aan de praat met Pieter, Ake, Tom en Serge en rijpte het plan om samen eens te gaan shooten. Uiteindelijk vonden we een vrij plaatsje in al die agenda’s maar naarmate de datum dichter bij kwam, begon ik te twijfelen of ik zou meedoen. Niet dat ik er niet naar uitkeek, integendeel.Maar door de aankoop van het nieuwe huis/studio, de vakantie van de kinderen en het vele werk, heb ik het moeilijk om even wat tijd voor mezelf uit te trekken. Ik besloot uiteindelijk toch te gaan en heb daar absoluut geen spijt van gehad.

We werden ook vervoegd door Yvan (de vierde van links in bovenstaande foto) die ons allemaal verraste met zijn indrukwekkende lucht- en panoramafotografie. Maar daarover meer in de volgende blogpost.

Pieter beschuldigt me ervan dat ik graag verschrikkelijk onflatterende foto’s van hem maak en aan een groot publiek vertoon. Maar ik probeer echt altijd om hem er zo goed mogelijk te laten uitzien.

Serge hield zich aanvankelijk een beetje in de schaduw maar kon ons zo ongetwijfeld een hoop genante momenten vastleggen met zijn videocamera.

Ake was haar gewone beminnelijke en zeer gefocuste zelve. Indrukwekkend hoe ze zich tussen zoveel testosteron staande houdt.

Tom heeft ervoor gezorgd dat mijn lachspieren nog altijd behandeld worden door de kinesist.

Hoe indrukwekkend de looks van ons groepje fotografen ook mogen zijn, we haalden er toch maar enkele modellen bij. Fauve is ongetwijfeld één van de meest naturelle modellen die ik ooit voor mijn lens kreeg.

Annelien telt slechts 14 lentes maar heeft talent, ervaring en motivatie te over. Een plezier om mee te werken.

Lien, een vriendin van Pieter, deed het als rookie gelegenheidsmodel ook uitstekend.

De dames werden nog mooier gemaakt door het werk van onze geweldige make-up artieste.

Hoewel we goede voornemens hadden, kwam er van het ontwikkelen van concepten en planningen niet veel in huis. Het enige voornemen waar we ons wel 200% aan gehouden hebben, was plezier maken.

Tom wou graag eens proberen met studioflitsen op locatie te werken. Na eerst mijn oude Linkstar naar de flitshemel verwezen te hebben, lukte het toch om de twee Falcon Eyes van Pieter te gebruiken. Geen idee wat de foto’s opgeleverd hebben maar de manier waarop Tom zijn opstelling maakte was hillarisch.

Na Tom’s studioflitsavonturen, dook ik 10 minuutjes met Lien achter de surfclub om vervolgens ook een tiental minuutjes in de zee af te koelen met Fauve en Ake. De resultaten hebben daarvan hebben jullie nog tegoed.

Vervolgens trokken Fauve en ik gewapend met een reflectiescherm onder deskundige leiding van Ake de duinen in. Ake zorgde voor een gesmaakte re-enactment van de landing in Normandië op D-Day. Mochten de geallieerden zich toenertijd bediend hebben van dergelijke decoltées zou de invasie ongetwijfeld een stuk vlotter verlopen zijn.

Tom regelde de levering van een lading pizza’s op het strand. Ik heb al een tijdje een lensbaby maar ‘t is er nog niet eerder van gekomen om daar eens grondig mee te experimenteren. De wachttijd voor het leveren van de cullinaire hoogstandjes, leek me dan ook het uitgelezen moment om wat te gaan spelen met die geschifte lens. Het bleek niet zo makkelijk te zijn om er mee scherp te stellen, zeker niet om actie te fotograferen.

Pieter maakte ook nuttig gebruik van de wachttijd door zich verder te bekwamen in het camerawerpen. De bedoeling is om de camera op timer te zetten en op het juist moment en op het juiste moment omhoog te gooien om een luchtbeeld te maken.

Tom kon uiteraard niet onderdoen en veegde alle eerdere hoogterecords van de tabellen.

Na de pizza genoten we van de ondergaande zon tot we plots beseften dat we kostbare minuten fantastisch licht aan het verkwisten waren.

Lien was de queen of the world.

En Tom profileerde zich al de king of de world.

Hoop en al heb ik waarschijnlijk slechts een half uurtje modellen gefotografeerd (de resultaten volgen nog) maar ik heb me zo goed geamuseerd dat ik nog altijd drijf op de energie die ik uit dit half dagje gehaald heb. Zo kan iets wat op het eerste zicht verloren tijd lijkt, uitdraaien op tijdswinst.