Gisteren waren de leden van de beroepsvereniging uitgenodigd in Aalter om een openluchttentoonstelling van Filip en Ria Santens te komen bewonderen. Dit geweldige koppel dat ik in Valencia leerde kennen had de tuin en het verkeersluwe straatje langs hun winkel/studio omgetoverd in een ode aan de fotografie. Dergelijke initiatieven zijn zeer stimulerend om zelf ook ooit eens met iets tentoonstellingsachtigs op de proppen te komen. Ik heb alvast de E40 gereserveerd voor mijn expo.

Na een glaasje cava en wat gezellige chitchat met oude vrienden en nieuwe onbekenden, trokken we naar het gemeentehuis van Aalter voor een lezing van Filip en Ria.

Een groot redenaar zal Filip waarschijnlijk nooit worden, daarvoor staat hij te graag in de schaduw (met zijn camera en een lange lens). Hij was dan ook zo slim om vooral zijn beelden te laten spreken. Het was vooral zijn reisfotografie die mijn mond geregeld deed openvallen.

Filip en zijn vrouw Ria vullen elkaar perfect aan. En volgens mij is het succes van hun zaak ook voor een zeer groot deel door Ria bepaald. Ria is zo iemand waarbij je je vanaf de eerste seconde op je gemak voelt.

Dergelijke lezingen zijn vaak eindeloos lange en saaie egotrips maar hier niet. Twee slideshows van elk een paar minuten, een woordje uitleg en een bos bloemen, zo eenvoudig kan dat zijn. En zo konden we snel de bar en de kaastafel bestormen. Maar eerst mocht Tom zijn kathedraal van een lichaam eens tonen aan Isabel

We kregen ook de catalogus te zien van de fototentoonstelling in China waar heel wat Belgische fotografen aan deelgenomen hebben. Hier Ake met één van haar foto’s in de catalogus.

Tom vond snel even de microsnoot uit voor de pop-up flits.

Zo’n beroepsvereniging draait natuurlijk voor een groot deel rond het leggen van connecties. En dat sommigen wel erg interessante connecties hebben, bleek uit dit (ik vermoed) Nikon prototype. De verwijzingen waren netjes afgeplakt en veel kregen we niet te zien.

Het enige wat we wel zeker weten is dat dit prototype een ongekend groot lcd-scherm had.

Exciting, maar er waren nog verrassingen

Pieter probeerde ook of hij zijn zijn locale pint beter zou kunnen stabiliseren door gebruik te maken van de Joe McNally techniek.

Jean genoot ondertussen van het uitzicht.

Vlak voordat we naar weer naar huis reden, ben ik nog snel even een vluchtelingenkamp binnengestapt om een coverfoto voor National Geographic te maken

Ook werd op deze avond het nieuwe en drastisch verjongde bestuur van de beroepsvereniging even voorgesteld. Later vertel ik daar nog wel meer over maar ik kan nu al kwijt dat jullie alvast één van de nieuwe leden kennen

Filip en Ria, doe zo voort en geniet van het leven en de fotografie!

Gisteren was er een uitstapje naar photokina gepland samen met Pieter, Ake, Didier, Serge, Jurgen en PietOndanks wat file en de gebruikelijke verkeerde afrit, kwamen we mooi op tijd toe en konden we vlakbij de ingang parkeren.

Helaas had ik enkele afspraken op de beurs waardoor ik niet samen met de rest rustig al de hallen kon doorslenteren.

Mijn eerste stop was bij California Sunbounce waar ik hartelijk onthaald werd door de Peter, de big chief. Hij had me een tijd geleden gevraagd of ik eens een Sunbounce wou uittesten. Uiteraard was ik op dat aanbod ingegaan en heb daar ook een filmpje over gemaakt. Ik had de DVD bij en ze waren daar zo van onder de indruk dat het meteen in loop op een plasmascherm op hun stand getoond wordt voor de rest van de beurs. Bij het bekijken van mijn foto’s vanmorgen zag ik echter dat mijn naam niet helemaal correct geschreven was. Ondertussen is dat gelukkig al aangepast. Het filmpje volgt volgende week.

Dit is ook meteen de enigste foto die ik op de hele beurs genomen heb.

Tussen de meestal interessante ontmoetingen in, heb ik samen met Pieter wat rondgelopen. ‘t Is natuurlijk wel fijn om al dat materiaal eens bijeen te zien maar ik zou niet durven zeggen dat ik het razend interessant vond. De dingen die me interesseerden, kende ik ondertussen al en de dingen die me niet interesseren … wel die moet ik niet persé kennen natuurlijk.
Het vroege vertrekuur en de fijne maar vermoeiende ontmoetingen begonnen tegen een uur of vijf hun tol te eisen. Eenmaal op weg naar huis probeerden we allemaal de vermoeidheid op een afstandje te houden door een combinatie van onnozel doen en fotograferen.

Zo hielden Ake en Didier een duel … met bananen

Pieter deed dan weer zijn best om cool achter het stuur te zitten

Didier deed auditie voor een horrorcomedie

Pieter was het videolicht in de duisternis

Elke keer dat ik vanuit Duitsland weer naar België rij, ben ik gefascineerd door het beeld van die ene fabriek en elke keer beloof ik mezelf om hier eens een modellenshoot te komen doen.

Samengevat kan ik stellen dat het voor mij een uiterst boeiende en plezante dag was. Maar ‘t was ook verschrikkelijk vermoeiend. Niet alleen het vroege opstaan en het vele rondlopen waren daarvoor verantwoordelijk. De gesprekken en ontmoetingen slorpten ook heel wat energie op. Daardoor ben ik vandaag nog steeds niet helemaal op mijn plooi hoewel ik op tijd in mijn bed lag en goed geslapen heb. Laat ons seffens nog maar eens proberen om goed en genoeg te slapen.

Collega Ioannis Tsouloulis stelt zijn visie op menselijke schoonheid tentoon. Ik ben geen onvoorwaardelijke fan van AL zijn werk maar dat heb ik niet eens bij mijn eigen beelden

Ik ben wel een onvoorwaardelijke fan van de passie en de energie waarmee Ionnis zich op zijn fotografie stort. Je merkt ook dat dit niet zomaar mooie beelden zijn maar dat er altijd meer achter zit.

De tentoonstelling is tot het einde van het jaar te bewonderen in de Atlas kliniek in Meise. Meer info hier.

Twitter, ik heb er lang het nut niet van ingezien maar men vertelt mij dat NIET op Twitter zitten tegenwoordig zowat het equivalent is van op ‘t straat te komen met witte sokken in sandalen.

Vastbesloten om geen sociale paria te worden en gesteund door een nieuwe telefoon ben ik het dan ook maar eens gaan proberen. Ik ben nog steeds niet helemaal overtuigd van het nut maar ‘t is wel plezant. Bovendien kan ik ook regelmatig een teken van leven geven in die weken dat er niet veel tijd is om lange blogposts te schrijven.

Binnenkort eens even uitzoeken hoe ik de Twitter feed op mijn blog krijg. Ondertussen kan je me vinden op http://twitter.com/bertstephani. Wie zelf een twitter account heeft, mag ‘m altijd vermelden in de comments.

Nu mijn actieve basketcarrière erop zit en de verplichtingen om elke week te gaan trainen en te spelen weggevallen zijn, heb ik plots een paar uurtjes extra vrije tijd. En die tijd wordt ingevuld door … jawel … verplichtingen om elke week te trainen en spelen. Niet van mij maar van Kobe die een paar weken geleden zijn voetbalcarrière begon bij kvwz. Zijn eerste match heb ik helaas moeten missen wegens een reeds lang geboekte opdracht maar afgelopen zaterdag was ik van de partij voor zijn tweede wedstrijd.

Zelf heb ik niet echt veel met voetbal. Op café met vrienden durf ik occasioneel wel eens een grote wedstrijd bekijken maar een echte fan ben ik nooit geweest. Ik had/heb dan ook geen enkel idee van hoe het er in dat voetbal aan toe gaat, gelukkig kan ik rekenen op de goede raad van enkele andere voetbalvaders.
Wat ik leuk vind is dat dat voetbal zo volks is. Alle klassen en kleuren zijn vertegenwoordigd zonder dat het geforceerd multicultureel is. Die gastjes spelen ook nog echt voor de fun: een matchke 5 tegen 5, de trainers lopen mee op het veld en zoveel vervangingen als ze willen. Na de match doen ze nog een reeksje vrijschoppen zodat iedereen minstens eens naar het doel heeft kunnen trappen.

Wat ik minder leuk vind is dat de prototype eikels van voetbalvaders (en -moeders) blijkbaar nog steeds niet uitgestorven zijn. Kinderen van 5 jaar uitmaken en bedreigen met lijfstraffen is nu niet meteen mijn idee van goed ouderschap. Gelukkig zijn die barbaren ver in de minderheid en is het merendeel van de ouders daar om zijn eigen kind, ploeggenoten en tegenstanders aan te moedigen.

Kobe heeft zelf gevraagd om doelman te zijn en volgens de locale kenners doet hij het best goed. Van mij moet hij binnen 50 jaar geen eigen televisiereeks hebben waarin ik dan ‘den bompa’ kan spelen, als hij zich maar amuseert.

Ik amuseer mij in elk geval ook door het spektakel gade te slaan en te proberen er een paar bruikbare beeldjes van te maken. Dat sportfotografie een vak apart is, wist ik al. Maar ik vind het altijd leuk om eens wat technieken uit een andere tak van de fotografie uit te proberen.
De 70-200 is mijn langste lens maar dat is in de meeste gevallen veel te kort voor voetbalfotografie. Iets als een vaste 400mm is net iets te duur om alleen daarvoor te kopen, dus kreeg mijn 70-200 een penisverlenging met de Canon 2x extender. Die zorgt ervoor dat mijn 70-200 op relatief goedkope wijze een 140-400 wordt. Daarvoor moet je dan wel een beetje beeldkwaliteit en twee stops opofferen (de f/2.8 wordt een f/5.6). Ik was een beetje bang voor het kwaliteitsverlies maar eigenlijk valt dat nog heel goed mee. Met wat extra contrast in lightroom, zijn de beelden dik in orde. Mocht ik een 400mm regelmatig nodig hebben om den brode, zou ik voor een andere oplossing gaan maar voor occassioneel gebruik is deze setup meer dan goed genoeg.

Kobe was na de eerste wedstrijd een beetje ontgoocheld dat ze verloren hadden (2-3) maar dat gevoel werd snel weggeveegd door de tweede match te winnen met een droge 0-11.

Het heeft veel langer geduurd dan iedereen voor mogelijk gehouden had maar eindelijk komt Canon dan toch op de proppen met de 5D mkII, de opvolger van de eerste min of meer betaalbare full frame camera. En dat was tijd ook want Nikon heeft Canon serieus pijn gedaan met de excellente D3 en D700 full frame camera’s.

Voor de meeste mensen is het onzinnig om te switchen van merk. Zeker als je al een aantal lenzen en andere accessoires hebt, is het een kostelijke affaire om te switchen. Meestal staat de ene fabrikant een half stapje voor op de andere en dan doen ze weer haasje over. Als je altijd het beste materiaal wil zal je bij zowat elke generatie camera’s moeten switchen van merk. Maar de relatief kleine verschillen zijn in de meeste gevallen een switch niet waard, zeker niet als je twee jaar daarna weer terug moet gaan naar je eerste merk.

Even kijken naar enkele features die er voor mij uitspringen in de specificaties van de 5D mkII :

- 21MP full frame sensor: Voor mij hoefde dat echt niet zoveel te zijn. Natuurlijk zijn die pixels voor sommige toepassingen nodig maar het grootste deel van het 5D-publiek komt gerust toe met 12-16MP. De 14 bit RAW files van deze camera vragen een wreed straffe computer met veel schijfruimte.

- tot 25600 iso: Op papier is dat geweldig maar eerst nog zien of die 21 miljoen pixels op de sensor geen nadeel vormen voor de ruis op hoge iso’s. Meer pixels betekent immers dat de pixels kleiner zijn en dichter op elkaar staan. En dat veroorzaakt meer ruis. Ik ga er wel van uit dat de software algoritmen weer een stuk verbeterd zijn waardoor dit kan opgevangen worden. Maar het zal niet makkelijk zijn om Nikon te verslaan die maar iets meer dan half zoveel pixels op dezelfde sensor oppervlakte zetten.

- environmental protection: Dat is nu eens interessant zie. Want het gebrek aan weather sealing op de originele 5D was voor mij destijds één van de redenen waarom ik voor de 1D mkIII koos, hoewel ik liever een full frame wou.

- Full HD video: Ik betwijfel het of de bruikbaarheid hiervan al helemaal op punt staat maar video is here to stay, geloof me maar. Ik denk dat video de komende jaren het één en ander deftig overhoop zal gooien. Velen zijn er bang van en denken dat dit het einde van de fotografie betekent. Dat dit allemaal niet zonder slag of stoot zal gebeuren staat vast maar ik zie toch vooral een hoop nieuwe mogelijkheden, toepassingen en multimediale dingen.

Nog even wachten of de 5D mkII de beloftes waarmaakt maar ik denk dat mijn 1D mkIII binnenkort te koop staat.

Gemonteerd, voice-overs ingesproken en op YouTube gezwierd. Hier is dan eindelijk aflevering 8 van Confessions of a Photographer:

En hier nog een paar foto’s:

Een speciaal bedankje voor Brendan Conboy die me zomaar voor niks een paar streepjes muziek aanbood.
Nog een hele dikke merci aan Ake en Frederik voor de vakkundige assistentie en het filmen. En natuurlijk ook een dikke bees aan Erika die er nooit een probleem van maakt om mee te gaan in mijn zotste ingevingen.

Hopelijk was deze aflevering het lange wachten waard.

Het is ondertussen weer meer dan drie maanden geleden dat ik mijn laatste Confessions filmpje over mijn shoot met Erika in het bos online gezwierd heb. Er zitten zeker nog een paar nieuwe video’s in de pijplijn en eentje daarvan is het tweede deel van die woudshoot. De foto’s van dit tweede deel zijn eindelijk verwerkt en met een beetje geluk krijg ik het filmpje één dezer gemonteerd. Hier zijn alvast een paar van de foto’s.

Het filmpje en de rest van de foto’s komen er dus aan.

Het is ondertussen net geen maand geleden dat ik al een paar eerste vakantiefoto’s toonde van onze vakantie op Mallorca. Het verwerken van de rest van de foto’s heeft niet lang geduurd maar het heeft wat meer voeten in de aarde gehad om er eens iets anders mee te doen dan een klassieke slideshow mee te maken.

Benieuwd naar wat jullie vinden van de combinatie van fotografie en audio.

Jullie hebben nu al making-of beelden van ons uitstapje naar De Haan gezien vanuit alle hoeken. Tijd voor de eigenlijke resultaten.

Bij de eerste foto heb ik enkel op het knopje gedrukt want de eer van het opzetten komt Tom toe. Hij plaatste Annelien in een mooi tegenlicht en zorgde voor een reflectiescherm rechts van de camera om genoeg van dat tegenlicht terug te kaatsen naar het model.

Lien, een vriendin van Pieter, had geen poseerervaring maar wou het wel eens proberen. Het harde licht van de middagzon is niet meteen a woman’s best friend, gelukkig vonden we een beetje schaduw achter het metalen schuurtje van de surfclub. Door Lien zo te plaatsen dat er net een beetje rechtstreeks licht van over het schuurtje op haar haar komt, krijg je een mooi haarlichtje. Het indirecte licht zorgt voor zacht licht op het gezicht.

Op het strand fotograferen heeft het grote voordeel dat het zand ook wat licht reflecteert waardoor de schaduwen op het gezicht mooi ingevuld worden.

De zon was nog steeds haar straffe hoge zelve toen ik met Fauve naar het water trok. Ik wou de mooie hemel niet verliezen en moest werken op 50iso, 1/250e en F/13 om genoeg detail in de achtergrond te houden. Doordat de zon achter Fauve staat, werd ze herleid tot een (toegegeven mooi) silhouet. Ake was zo lief om een Sunbounce Mini Micro reflectiescherm (waarover later meer) met een daaraan bevestigde flits voor me vast te houden (links van de camera). Met de flits op vol vermogen konden we het licht op Fauve balanceren met het aanwezige licht.

Tijd om een stapje verder/dieper te gaan. Ik wou van vlak boven het water een omslagende golf mee op de foto krijgen. Mijn camera’s kunnen tegen een stootje en een druppeltje maar zout water is niet meteen de beste vriend van gecompliceerde electronica. Op mijn knieën in het water en met de camera voor mijn oog was het wachten op het sein van Ake dat er een golf aankwam, snel klikken en dan meteen de camera in de lucht steken om ‘m een surfritje te besparen.

Een kletsnatte broek en enkele foto’s later trokken we ons weer terug in ondieper water om mijn voornemen om eens wat wijdere modellenfoto’s te maken in de praktijk om te zetten.

Ake en ik keerde de rollen om: zij nu achter de camera terwijl ik ‘zonnebotser’ mocht spelen. Na Ake’s foto’s in de duinen, zag ik nog een beeldje dat ik wou maken. Ake staat links net uit beeld met de Sunbounce om de schaduwkant van Fauve wat op te lichten.

Bij het ondergaan van de zon trokken Tom en Pieter met de modellen weer naar de waterlijn. Ik ging mee als toeschouwer maar kon nog snel een lensbaby fotootje van Annelien maken.

Je zou de indruk kunnen hebben dat we allemaal lieve fotovrienden zijn die elkaar alles gunnen maar vergis u niet. Toen iemand helemaal terug moest naar de surfclub omdat hij vergeten was een leeg CF-kaartje in zijn zak te steken, pikte ik dan ook onmiddelijk en zonder enig moreel bezwaar zijn model in.

Heerlijk die zachte pastelkleurtjes van de zonsondergang.

Mocht je er niet genoeg van krijgen, neem dan een kijkje op mijn volledige Flickr set van resultaten en making-of foto’s.