Op 21 en 22 november, organiseert Canon zijn Eos Discovery Days evenement in Anderlecht. Voor velen zal het ook de eerste keer zijn dat ze kunnen kennismaken met de langverwachte 5D mkII

Je zal op dit event kennis kunnen maken met het volledige gamma van Canon camera’s, lenzen, printers, … Eigenaars van een 1D(s) zullen ook hun sensor kunnen laten afstoffen. Om te beletten dat ik daar de hele dag al dat fantastische speelgoed onderkwijl, hebben de mensen van Canon besloten om me bezig te houden met het geven van een paar workshops.

Ik zal elke dag drie tot vier workshops (van elk 45-60 minuten) geven. De workshops zullen opgevat worden als een live shoot, waarbij ik uitleg geef over mijn werkwijze, instellingen, belichten, werken met een model en hoe mooie resultaten te bereiken met een minimum aan post productie. Tussen de workshops door, antwoord ik ook graag op alle eventuele vragen.

Dit event en de workshops zijn volledig gratis. Je moet je alleen registreren op de Eos Discovery site. Er is ook een Facebook groep voor dit event.

Ik kijk er alvast naar uit om de workshops te doen en hopelijk een aantal van jullie te ontmoeten.

Geen tijd voor uitgebreide teksten, dan maar snel een paar fotootjes van een kids shoot met de geweldig expressieve Yander:

En nu nog snel wat mails beantwoorden voor we weer gaan schilderen.

Veel tijd om te bloggen is er niet maar laat ik jullie toch maar even een voorsmaakje geven van de shoot van eergisteren voor een nieuw (en veel te groot) project. Ondanks de tijdsnood heeft het me toch enorm deugd gedaan om nog eens een heel relaxte shoot te doen met Erika, mijn favoriete model en prettig gestoorde vriendin. Dit is nog niet de definitieve versie van de foto, gewoon hoe hij uit Lightroom rolde.

Zelfs als de dagen 48 uren zouden tellen, zouden ze tegenwoordig te kort zijn. Binnen een week of drie verhuizen we en hoewel we niet meteen structurele verbouwingen doen (die volgen later) is er nog zoveel werk om het nieuwe huis klaar te krijgen. We zullen uit tijdsgebrek dan ook een aantal compromissen moeten sluiten. Zo zou ik liefst alle behangpapier verwijderen, opnieuw behangen en dan schilderen. Maar we gaan dat nu alleen doen voor de kamers waar het behangpapier in slechte staat is. In de andere kamers, gaan we het bij overschilderen houden. We wisten wel dat dit huis een lange termijn project zou worden maar er komt toch altijd meer bij kijken dan je denkt.

Ik probeer ondertussen mijn fotowerk en mails min of meer bij te houden. Het beantwoorden van technische en andere vragen van andere fotografen, zet ik noodgedwongen even ‘on hold’. Als je vragen hebt, mail ze gerust maar je zal een beetje geduld moeten hebben voor ik kan antwoorden, kwestie van prioriteiten.

Serge Shadow heeft net een plezant filmpje online gezet over ons fotografentripje naar De Haan van een tijdje geleden. Als er iemand een acteur nodig heeft voor een remake van Platoon, neem gerust contact op met mijn management.

Je kan het filmpje ook in HD bekijken op Vimeo.

Merci voor het fijn gemonteerde souvenir aan deze plezante dag, Serge.

Vele fotografen zaten al lang te wachten op de vervanger van de originele Canon Eos 5D. Toen Canon eindelijk de 5D mkII aankondigde, werd dat nieuws dan ook met veel aandacht onthaald. De specificaties zijn alvast indrukwekkend en de experimenten van Vincent Laforet’s met een vroege Beta versie zien er alvast veelbelovend uit.

Gisterenavond was ik één van de gelukkigen die door de mensen van adhese en Canon uitgenodigd was om even persoonlijk te spelen met de nieuwe 5D. Eenmaal ik de camera in mijn handen had, koste het me uiterst veel moeite om hem weer uit handen te geven. Mijn beleefdheid won het na een paar minuten toch van mijn camerageilheid zodat ook de andere aanwezigen een vluggertje met de 5D mkII konden beleven.

Mijn eerste indrukken zijn geweldig positief. De camera voelt haast even stevig en professioneel aan als mijn 1D’s. Tijdens mijn paar minuten heb ik vooral met de videofunctie gespeeld. Helaas mag ik de resultaten daarvan nog niet laten zien maar de creativiteit en kwaliteit die je met deze camera in video krijgt is hetgene waarvan ik in mijn verleden als guerilla filmmaker vaak van gedroomd heb. Misschien moet ik in de toekomst mijn videoskills maar eens afstoffen. De 5D blijft in de eerste plaats een fotocamera, de bediening van de videofunctie en de beperkte instelmogelijkheden zijn niet van die aard dat Canon (en de andere merken) zijn videodivisie zal laten verdwijnen. De beeldkwaliteit, hoge iso’s en beperkte scherptediepte van de 5D video’s zullen naar mijn mening wel een hele serieuze revolutie in de videowereld gaan ontketenen.

Terug naar de fotografie dan. Het is te vroeg om me een definitief beeld te vormen van de beeldkwaliteit van de foto’s. Ik heb er tenslotte maar een paar minuutjes mee gespeeld en aangezien er nog geen RAW-converter beschikbaar is voor de 5D mkII, moest ik de paar beelden die ik maakte in JPEG opslaan. De eerste indruk van die beelden is alvast fenomenaal. Zeker als je beseft dat er uit een RAW nog veel meer info gehaald kan worden. Hier zijn een paar foto’s recht uit de camera (alleen verkleind) gevolgd door diezelfde jpeg die even door Lightroom gehaald is.

iso 3200

6400 iso

Alleen al voor die paar minuten met de 5D mkII vond ik dit evenement de moeite maar het was nog veel meer dan dat. Canon had ook nog een mooi arsenaal aan camera’s en lenzen bij. Er was ook drank en eten voorzien evenals een studio opstelling met enkele modellen. Achteraf gezien heb ik spijt dat ik die modellen niet even gefotografeerd heb, maar ik had eerder op de dag al genoeg modellenfotografie gedaan. De enige lens die ik nog niet geprobeerd had, was de nieuwe 200mm f2.0, letterlijk en figuurlijk een beest van een lens. Niet meteen een goedkoop allround lensje maar wat een prachtige beeldkwaliteit. Ik kon het ook niet laten om deze omvangrijke toeter eens op mijn huis-tuin-en-keuken 450D te schroeven. Fantastische lens:

Last but not least, was dit ook gewoon een superleuke samenkomst: een weerzien met oude vrienden en ontmoetingen met mensen die ik alleen online kende. Helaas heb ik niet met iedereen een praatje kunnen slaan, daarom zal Canon vanaf nu bij elke nieuwe camera zoiets moeten organiseren.

Lees ook de ervaringen van:
Pietel, Ake, Michel, Karel, Pieter, Thomas en Serge
Als ik iemand vergeten ben of er komen nog nieuwe blogposts bij, vul dan gerust het lijstje aan in de comments.

Ik merkte daarnet dat één van mijn filmpjes in de Confessions-reeks de kaap van de 100.000 views overschreden heeft. Een ander filmpje zit er niet ver meer af. Het blijft me verbazen wat een bereik het internet soms kan hebben. Ik had dergelijke cijfers nooit verwacht toen ik met de filmpjes begon maar eerlijk gezegd, ben ik er toch een klein beetje trots op

‘t Is kermis bij Elja. Geen pensen, draaimolens of botsauto’s maar wel een poging om verschillende fotografen zover te krijgen, het publiek een inkijkje op hun workflow te geven. Wegens accuut tijdsgebrek zal ik me beperken tot een korte opsomming van de verschillende stappen die ik meestal doorloop.

GET IN RIGHT IN CAMERA: Toen ik mijn eerste stapjes in de digitale fotografie zette was ik voor mijn resultaten voor een groot deel afhankelijk van de nabewerking. Ik kreeg echter al snel door dat je heel wat kleine bewerkingen kan vermijden door wat zorgvuldiger te fotograferen. Toen fotografie een beroep werd, werd ik ook geconfronteerd met het feit dat ik gewoon veel te veel tijd aan nabewerking spendeerde om concurrentiëel te zijn. Ik had dan twee opties: ofwel lagere kwaliteit gaan leveren, ofwel zorgen dat ik mijn kwaliteit kon behouden met minder nabewerkingstijd. Het spreekt voor zich dat ik voor het laatste gekozen heb. Ik heb heel veel tijd en energie besteed aan het bestuderen van hoe ik mijn foto’s beter kon maken voor ze op de harde schijf belanden. Eén van de belangrijkste dingen daarin is om bij het fotograferen al rekening te houden met de nabewerking. Ik weet meestal meteen welke bewerkingen ik later zal toepassen om een foto af te werken.

INLADEN: Ik fotografeer alles in RAW en de bestanden worden via een firewire cardreader rechtstreeks in Lightroom geïmporteerd. Ik kies ervoor om de bestanden om te zetten in het DNG formaat (vooral met het oog op toekomstige compatibiliteit). In de inlaadmodule van Lightroom, zorg ik er ook voor dat mijn bestanden meteen mijn standaard copyright gegevens meekrijgen en vul ik ook al een aantal keywords in. Meestal beperk ik me tot: mijn naam, het land en de stad waar de foto’s gemaakt zijn, het soort foto’s (portret, huwelijk, reportage, commerciëel, …) en de naam van de klant(en). Nog extra aparte keywords ingeven per foto, vind ik voor mij tijdsverlies.

BACKUP: Mijn regel is dat alle foto’s minstens op 2 aparte schijven moeten staan voor alle veiligheid. Als ik de foto’s niet meteen ga bewerken, backup ik de DNG files nog eens op een andere HD. Daardoor staan de foto’s op 2 schijven. Zolang dat niet gebeurd is, hergebruik ik de CF-kaarten niet.

SELECTIE: Als ik met verschillende camera’s heb gewerkt, zorg ik ervoor dat ze volgens opnamedatum gerangschikt worden. (vergeet de klokken van de camera’s niet gelijk te zetten). Met de pijltjestoetsen blader ik door alle foto’s en elke foto die ik wil houden, selecteer ik met een groene kleurcode. Vroeger werkte ik andersom en markeerde ik de foto’s die ik zeker niet wou houden met rood. Maar ik vind het persoonlijk sneller en beter om vanuit een positieve ingesteldheid te kiezen. In het verleden, durfde ik ook wel eens twee of drie selectierondes te houden, maar nu beperk ik me tot eentje.

OPTIMALISATIE: Het overgrote deel van mijn foto’s passeert enkel door Lightroom. Ik bewerk elke foto apart (al copiëer ik wel RAW-instellingen voor gelijkaardige foto’s, maar die worden toch nog apart gefinetuned). Soms (maar niet vaak), snij ik de foto’s een beetje bij en verder ga ik het rijtje met sliders even af. Meestal gebruik ik er maar 3-5. Dit proces gaat meestal behoorlijk snel doordat ik al weet wat ik met de foto’s ga doen.

HERNOEMEN: Ik hernoem de groene bestanden volgens een vast stramien, iets als 20081015_workflow-kermis_001.DNG Zo zijn de foto’s ook makkelijk chronologisch terug te vinden. Merk op dat ik geen spaties gebruik of hoofdletters gebruik. Dit doe ik omdat ik zo indien nodig de bestanden makkelijk online kan zwieren (en er geen onduidelijkheid is) en de klant ze kan downloaden.

ZWART/WIT: Indien ik zwart/wit versies van de foto’s wil, maak ik daar virtuele copies van, geef die kleurcode geel en zet ze om naar grayscale. Dan ga ik nog eens individueel langs elke z/w om ze te optimaliseren. Het is immers niet omdat de instellingen goed zijn voor kleur, ze ook perfect zijn voor zwart/wit.

OPLEVERING: Afhankelijk van de wensen van de klant worden de geslaagde foto’s (groene en gele) online gezet in een gallery of geëxporteerd naar TIFF of JPEG voor cd-rom. De foto’s die ik wil bloggen worden geëxporteerd naar JPEG en geupload naar Flickr met de nodige beschrijvingen en tags.

FINALE BACKUP: Als de klant tevreden is en zijn foto’s vlot ontvangen heeft, verwijder ik de niet geselecteerde foto’s en wordt de hele set geëxporteerd als Lightroom Catalog naar het RAID systeem waarop mijn archief staat. De set wordt ook verwijderd uit mijn “work in progress” Lightroom catalog om het systeem niet al te veel te vertragen. Het RAID systeem wordt ook elke week op een externe HD gebackupped die niet in mijn huis bewaard wordt.

Ik heb nog heel wat variaties op mijn workflow afhankelijk van het soort opdracht. Later zal ik daar nog wel eens dieper op in gaan.

Het zijn hectische dagen ten huize en bedrijve Stephani, daardoor wordt mijn blog momenteel een beetje verwaarloosd. Ik heb heel om over te schrijven maar kan de tijd en de energie er maar niet voor vinden. Vandaag probeer ik het een beetje goed te maken door een kleine update te geven over de huis/studio plannen.

Het huis waar we nu in wonen hebben we acht jaar geleden gekocht. Daar kwam ook wel wat papierwerk bij kijken maar in lange niet zoveel als wat we nu over ons hoofd kregen (en nog steeds krijgen). Gelukkig konden we rekenen op de deskundige hulp van de boekhoudster en onze niet-in-moeilijkheden-verkerende bank. Maar dan nog was het een behoorlijke horror-ervaring voor een papierofoob als ik. Er gaan geen twee dagen voorbij zonder een mailtje of telefoontje van bank, notaris of boekhouder. Die berichten hebben steeds de neiging om minstens een halve dag uit mijn al veel te volle agenda te happen. Ongelooflijk toch hoe ingewikkeld de dingen hier in België in elkaar zitten. Ik heb ondertussen massa’s afstanden afgelegd tussen kastjes en muren.

De laatste week begint er gelukkig wat schot in de zaak te komen en wordt het allemaal wat concreter. Zo ben ik sinds vorige week geen kleine zelfstandige meer maar de zaakvoerder van een heuse vennootschap (waar heb ik mijn das weer gelaten?). Ons dossier bij de bank is ook helemaal in kannen en kruiken. Zo kan de akte voor het nieuwe huis nu hopelijk heel snel getekend worden. Nancy heeft volgende week schilderscongé gepland, hopelijk kan ze effectief wat kleurtjes op de muren smeren in plaats van figuurlijk te staan schilderen.

Ik maakte mij vanmorgen nog de bedenking dat het toch heel vreemd gaat zijn om ons huidig huisje achter te laten. Het is toch de plaats waar we meer dan zeven van de meest beslissende jaren uit ons leven doorgebracht hebben. Hoewel we niet erg ver verhuizen, gaan we daar toch een beetje ons leven opnieuw moeten opbouwen. Naar de kinderen toe bekijk ik dit avontuur ook met een klein hartje. Eén van de belangrijkste redenen voor de verhuis is natuurlijk om de kinderen meer ruimte en een rustigere omgeving te bieden maar ik weet ook dat vooral Kobe het er aanvankelijk niet makkelijk mee zal hebben. Het is niet de eerste keer dat ik ’s avonds lange gesprekken met hem moet voeren om hem ervan te overtuigen dat de verhuis geen slechte zaak is. Hopelijk bekijkt hij het allemaal wat zonniger als we hem een fris geschilderd huis met een coole eigen jongenskamer kunnen laten zien. Het zal allemaal wel loslopen zeker.

Laat ik dan maar eens iets vertellen over de toekomstige studio. Momenteel is dit een soort schuur van ongeveer 12×16 meter. Da’s al een hele mooie ruimte en het wordt nog beter als je bedenkt dat het grootste deel van de oppervlakte nog een extra verdiep heeft. De bedoeling is om het grootste deel van het gelijkvloers om te vormen tot één grote polyvalente ruimte maar we gaan er wel een paar vierkante meters moeten afpitsen voor sanitair, bergruimte en een keukentje. Hieronder zie je een beeld van op het verdiep gemaakt. De muren die je links en rechts ziet moeten eruit om de open ruimte te bekomen.

En hier volgt een beeld van de verdieping. Het hele dak wordt vervangen door een geïsoleerd metalen dak met dakvensters. De linkerhelft wordt een grote zitruimte die ook polyvalent zal zijn en het ‘podium’ achteraan wordt toegemaakt (waarschijnlijk met glazen wanden) en daar komt mijn bureau. Zo moet ik maar een kleine ruimte (die wel 3x zo groot is dan mijn huidig bureau) verwarmen op koude dagen dat er niet gefotografeerd wordt in de studio. Rechts in beeld, zie je nog net een tweede, iets hoger ‘podium’ (even groot als dat van het bureau). Ik ben nog niet helemaal zeker wat ik daar mee ga doen. Jullie suggesties zijn welkom.

Jullie merken dat er nog heel wat moet gebeuren om de studio tegen maart/april klaar te krijgen. Wees dus ook niet verbaasd als er weer enkele blogluwe periodes zouden zijn.

Vorige week vertelde ik jullie al iets over de nieuwste aflevering van Confessions of a Photographer en ik toonde eerder al een sneak preview van de resultaten van die shoot.

Toch nog even schetsen hoe dit filmpje tot stand kwam. Dit berichtje (maar dan op mijn Engelstalige blog) werd opgemerkt door de mensen van California Sunbounce. Hoewel ik het filmpje van Michael Grecco de moeite vond, kon ik het onmogelijk catalogeren als zijnde ‘Guerilla shooting’. Peter Geller van Sunbounce stelde mij voor om dan maar eens te tonen wat guerilla shooting dan wel is. Dergelijke uitdagingen inspireren me wel en daarom trok ik samen met Jean (die nu ook een blog heeft) op pad. Gelukkig konden we rekenen op de deskundige videohulp van Didier.

En hier volgen een aantal van mijn foto’s:

Een gigantisch dikke merci aan iedereen die aan dit filmpje meegewerkt heeft.