Mocht je nog niet gestemd hebben voor de CLICKX Site van het Jaar, kan dat nog tot morgen middernacht.

Als ik win geef ik een gratis blogpost weg, beloofd!!!

Velen kennen me van mijn werk met losse flitsen maar het is niet altijd mogelijk om ermee te werken. Soms heb je geen andere keuze dan run-and-gun-gewijs te fotograferen met de flits OP de camera. Maar dat is zeker geen excuus om slechte foto’s te maken. Zonder de complete controle over het licht is het misschien niet altijd mogelijk om de perfecte foto te maken. Maar met enkele basistechnieken kan je er wel voor zorgen dat je niet gelyncht wordt door je onderwerp omdat je hem of haar eruit hebt laten zien als een mutant in een slechte horrorfilm.

Om mijn punt duidelijk te maken, ben ik begonnen met de camera in de PROGRAM-stand. De piepkleine Japanse ingenieurtjes in de camera en de flits gaven me een sluitertijd van 1/60 bij f/2.8 (iso 100) en slaagden erin om de flits precies genoeg licht te laten uitstralen om een correct belichte doch niet erg flatterende foto van Erika te maken.

De achtergrond wordt nagenoeg volledig zwart en er is geen afscheiding tussen de achtergrond en Erika’s donkere haar. Wanneer ik verplicht ben om met rechtstreekse flits op de camera te werken, ga ik altijd op zoek naar achtergronden met een beetje licht in. De balie waar men lenzen kon testen, was daarvoor perfect geschikt. Ik herpositioneerde me een beetje zodat ik het licht achter Erika kreeg.

Ik denk dat het duidelijk is dat het licht in de achtergrond de foto meteen meer diepte geeft. Om een nog lichtere achtergrond te krijgen, zette ik de camera in de MANUELE-mode en zorgde dat er genoeg licht binnen kwam door de iso-gevoeligheid te verhogen tot 400 iso. Je kan de hoeveelheid bestaand licht in de foto natuurlijk ook wijzigen door je sluitertijd en diafragma aan te passen. Je kan trouwens behoorlijk lage sluitertijden gebruiken omdat de flits je onderwerp ‘bevriest’. In de meeste gevallen kan ik zelfs tot 1/8 of zelfs lager gaan.

Maar zo ben je natuurlijk nog altijd niet verlost van die typische harde look van een flits in dezelfde as als de lens. Soms kan dit mooi zijn, maar vaak ook niet. De flits zit niet helemaal op de as van de lens natuurlijk, Ze zit er al snel een 15-tal centimeter boven. Dat lijkt niet zoveel maar als je dicht bij je onderwerp staat, kunnen die paar centimeters een merkbaar verschil maken. Ik gebruik dan ook meestal iets wijdere lenzen dan normaal om dichter bij het onderwerp te staan zodat de flits relatief gezien verder van de lens staat.

Maar persoonlijk vind ik het toch meestal pas leuk wanneer je de lichtbron nog verder van de lens krijgt. Het goede nieuws is dat je je flits kan omtoveren in een losse lichtbron zonder ze van je camera te houden. Wanneer het plafond niet te hoog, te donker of felgekleurd is, kan je makkelijk de flits omhoog richten zodat het licht gespreid kan worden over een grotere oppervlakte. Dit geeft je zachter licht maar het komt nog steeds van bovenaf waardoor je vaak lelijke schaduwen onder de ogen krijgt. Ik maak liever gebruik van vertikale structuren om mijn flitslicht op te laten reflecteren: een muur, een deur of … iemand uit het publiek die toevallig een wit hemd of trui draagt. Ik koos een vrijwilliger and zette hem/haar links van de camera om mijn lichtbron te worden. Het is gewoon een kwestie van de flits te richten naar het witte kledingstuk zodat het licht van daar weerkaatst op Erika.

Na een sessie of twee begon ik ‘modellen’ uit het publiek te kiezen in plaats van Erika. Nu zou ik het helemaal niet erg vinden om Erika de rest van mijn carriere te fotograferen maar het leek me wel interessant voor het publiek om te zien dat het ook perfect lukt met niet-modellen. Een dikke merci aan iederen die zo moedig was om te komen poseren op het podium.

Hier is er nog eentje: P-mode – 1/60 – f/2.8 – iso 100 – rechtstreeks flits

M-mode – 1/40 – f/2.8 – iso 400 – rechtstreeks flits

M-mode – 1/40 – f/2.8 – iso 400 – Belgian Manbounce

Zonder het te beseffen kreeg ik ook de kans om een van mijn favoriete fotografes, Karen Devriese, te fotograferen. Ik volg haar werk al jaren en ben een fan. We hadden al wel wat mailtjes en berichten uitgewisseld maar ik had nog nooit de eer gehad haar in levende lijve te ontmoeten. Ik koos gewoon een sympathiek ogende mooie vrouw op de eerste rij. Mijn eurocent viel pas toen Erika me na de minisessie toefluisterde dat het grappig was dat ik Karen eruit gekozen had. Fijne kennismaking Karen!

P-mode – 1/60 – f/2.8 – iso 100 – rechtstreeks flits

M-mode – 1/60 – f/2.8 – iso 400 – rechtstreeks flits

M-mode – 1/60 – f/2.8 – iso 400 – Belgian Manbounce

En nu allemaal naar buiten en begin maar te ‘flashen’.

Ik kreeg een hele berg emails van mensen die het spijtig vonden dat ze er niet bij konden zijn op de Eos Discovery Days. Er zijn ongetwijfeld ook een aantal mensen die mijn snelle presentatie nog eens op het gemak willen nalezen of mensen die niks verstaan hebben van mijn eigenzinnige interpretatie van de Franse taal. Daarom ga ik proberen of ik even proberen mijn gebrabbel om te zetten in een leesbare tekst.

Laat ons beginnen met het “natuurlijk” licht gedeelte. Omdat we geen echt venster met natuurlijk licht in de studio hadden, leenden we van de vriendelijke mensen van Hotz een Broncolor generator met flitskop en een gigantische beauty dish. Dit is in wezen gewoon een bron van zacht doch min of meer gericht licht, net zoals een venster. Ik heb enkel het instellicht van de flits gebruikts om te tonen hoe je vergelijkbare resultaten kan halen met natuurlijk licht en een beperkte hoeveelheid fotomateriaal.

Ik had eender welke digitale reflexcamera kunnen gebruiken om deze foto’s te maken. Oorspronkelijk was het de bedoeling om de fonkelnieuwe 5D mk II te gebruiken maar aangezien Canon voor dit event maar over één enkel exemplaar kon beschikken zou het monopoliseren daarvan het risico inhouden dat ik gelyncht werd door al die mensen die de 5D mkII even in hun handen wilden houden. Om te tonen dat dit soort portretten niet alleen mogelijk is met professionele camera’s en body’s besloot ik te schieten met de 50D. Dankzij de WiFi grip voor de 50D konden we op het grote scherm de beelden tonen binnen enkele seconden nadat ze gemaakt waren.

Ik heb ook nogmaals de liefde verklaard aan de 50mm lenzen als één van mijn favoriete portret lenzen. De meeste fabrikanten hebben daarvan betaalbare tot spotgoedkope versies van in hun gamma. En het zijn allemaal fantastische portretlezen (zeker op crop camera’s). Ik gebruik graag een groot diafragma voor portretfotografie omdat je daarmee een kleine scherptediepte krijgt. Door scherp te stellen op het oog dat het dichtst bij de camera is, wordt het oog van de kijker meteen naar de essentie van de foto geleid. Bovendien krijgt de huid daardoor een gratis schoonheidsbehandeling omdat het grootste deel ervan lichtjes onscherp is.
De achtergrond wordt door de beperkte scherptediepte meestal zo onscherp dat het makkelijk wordt om storende elementen te camoufleren.
Het gebruik van lenzen vanaf 50mm vermijdt ook vervorming van de natuurlijke proporties and beperkt de kijkhoek waardoor je makkelijker een geschikte achtergrond vindt.

Een goed en veilig startpunt op gebied van belichting is een grote lichtbron (omdat die voor zacht vleiend licht zorgt) in een hoek van ongeveer 45 graden van de camera. Ik plaats de lichtbron liefst een beetje boven ooghoogte. Als je een raam als lichtbron gebruikt kan je je lichtbron uiteraard niet verplaatsen tenzij je ervaring hebt in de bouwsector, maar je kan natuurlijk wel je camera en je model zo positioneren dat het licht vanuit de gewenste hoek komt.
Deze belichting geeft je een mooi omgekeerd driehoekje van licht onder het oog aan de schaduwkant van je onderwerp. Dit leerde ik lang geleden van een goeie vriend en ik heb ondertussen geleerd dat dit magisch driehoekje vaak het geheim is dat van een goeie foto, een hele goeie foto maakt. Als je foto’s gaat bestuderen (van jezelf of anderen) vind je waarschijnlijk heel wat van die driehoekjes.

Nog een magisch driehoekje (werkt trouwens zowel bij hard als zacht licht)

Deze tips zijn in geen geval arbitraire regels maar deze manier om snel een vleiend portret te maken is ongetwijfeld een belangrijke techniek in je fotografische gereedschapskist.

Eén van de volgende dagen schrijf ik nog iets over wat ik deed met flits op en af de camera.

Maya is gisteren vier geworden en daar hoorde natuurlijk een familiefeestje bij.
Aanvankelijk was het feestbeest een beetje overweldigd door al die aandacht en de cadeautjes. Maar het duurde niet lang voor ze zich met hulp van haar grote broer als een hongerige wolvin op de cadeautjes stortte.

Van peter Tijl, kreeg ze een babypop die lacht, huilt en boert als een echte baby. Merci Tijl, maar we hebben eigenlijk the real deal al in huis

Vannacht kroop Maya iets na middernacht bij ons in bed met die pop. De pop heeft ons minstens een half uur uit onze slaap gehouden en we vonden geen schakelaar om ze af te zetten (dat maakt ze wel heel ‘net echt’). Uiteindelijk hebben we ze gewoon in een andere kamer moeten leggen.

Maya was als grote fan ook heel blij met haar Mega Mindy pak.

De kaarsjes voor op verjaardagstaarten moeten nog in één of andere niet uitgepakte verhuisdoos zitten, dus moesten we ons behelpen met theelichtjes.

Nog een Mega Maya beeld, dit keer met het bijhorende masker.

Noa was behoorlijk jaloers en maakte van een paar seconden onoplettendheid van Maya gebruik om het masker ook eens te proberen.

Gelukkige verjaardag, mijn lieve kleine prinses!!

De eerste dag van workshops/demo’s geven op de Canon Eos Discovery Days zit erop. In ‘t begin voelde het een beetje vreemd om voor zo’n talrijk en divers publiek te staan. De beperkte beschikbare tijd en het feit dat ik in het Nederlands EN het Frans moest praten, maakten de uitdaging nog groter. Maar ik heb me in elk geval geweldig geamuseerd. Ik ben uitgeput maar vond het heerlijk om zoveel toffe mensen te ontmoeten.

Ik ben te moe om een heel epistel te schrijven en ik ben mijn CF-kaartje in Anderlecht vergeten. Maar hier is toch een snel fotootje van tijdens één van de demo’s.

Aan het eind van de lange dag, wanneer de meeste mensen alweer naar huis waren, kon ik niet weerstaan aan de mogelijkheid om een portretje te maken met de natte droom van elke portretfotograaf met een mensenfobie, de 800mm f/5.6 L IS. Ik heb enkel een 580EX II flits gebruikt met een parapluutje (links van de camera). De sluitertijd heb ik laten zakken tot 1/25ste om wat licht op de achtergrond te krijgen. Mannekes toch, wat een lens, bij mijn eerste poging lukte het me zelfs niet om Erika te vinden met dat ding. Ik moet ook minstens 3 kilo kwijtgeraakt zijn enkel en alleen van enkele keren over-en-weer te lopen om mijn flits bij te stellen.

En nu kruip ik in mijn nest want morgen is weer een nieuwe Eos Discovery Day.

Ook dit jaar ben ik genomineerd voor de Clickx Site van het Jaar in de categorie fotoblogs.

Vorig jaar mocht ik die prijs tot mijn grote verbazing in ontvangst nemen. Of ik dat ook dit jaar zal mogen doen, hangt van jullie af.

Foto: Charles Strijd

Tot 30 november kunnen jullie HIER stemmen.

Mijn oprechte excuses voor de blogstilte maar het was de laatste weken een echte race om ons nieuwe huis min of meer bewoonbaar te krijgen tegen de verhuis. Het heeft bloed, zweet, tranen en vele emmers verf gekost. Er is weliswaar nog veel te doen maar voorlopig zitten we goed.

We wonen hier nu officiëel 2 dagen en tot nu toe loopt alles behoorlijk vlot. De kinderen zijn superblij met hun nieuwe kamers en hun eigen speelkamer. Ik was een beetje bang voor de reactie van de kinderen maar blijkbaar was dat ongegrond.

Ik probeer zo snel mogelijk het normale blogverkeer te herstellen en jullie wat foto’s te tonen van het nieuwe huis. Maar gezien de gigantische berg achterstallig werk, zullen jullie af en toe wat geduld met mij moeten hebben.

Een geweldig dikke merci aan al de fantastische vrienden die vrijwillige slavernij ondergaan hebben om onze droom te realiseren. Fotografen en modellen zijn trouwens geweldige schilders/verhuizers. Jullie hebben een vet feestje van ons te goed, thanks!!!