De dingen beginnen vooruit te gaan in wat mijn nieuwe studio zal worden. Er is al heel wat tijd gekropen in het plannen, het veranderen van gedacht en het zorgen dat die planning binnen het budget blijven. Waarschijnlijk zal er de komende maanden ook nog veel herpland en herbekenen worden.
Er is ook al heel wat werk verricht maar dat is niet altijd even zichtbaar. Tijd om jullie alvast even rond te leiden in de huidige situatie.

We zijn begonnen met het sanitair. Het doel: 2 toiletten, een urinoir en een wastafel. Budget: zo goedkoop mogelijk maar de bezoekers toch een fijne toilet ervaring bezorgen

Eerste werk: muurtje afsmijten en het hoogteverschil in de vloer achteraan wegwerken.

Dan de binnenmuren:

Vandaag staan de muurtjes er, is de electriciteit geplaatst, de muren opgevoegd, …
Nog te doen: deuren (handig in een toilet), vloer leggen, water, verwarming, afvoer toiletten aansluiten en afwerking.

Het leeuwendeel van het werk wordt gedaan door één man, maar geen gewone. Laat me u voorstellen aan Sven aka ‘Ponette’.

Hij is een aannemer, klusjesman, jager, visser maar bovenal de peter van mijn jongste dochter en al vele jaren één van mijn beste vrienden.

Laat ons dan even een kijkje nemen in de polyvalente studioruimte. Dit is hoe het er aan het begin van de week nog uitzag. De ruimte was opgedeeld in drie stukken. Omdat ik liever één grote ruimte wil, hebben we de binnenmuren uitgeklopt.

Ik wil geen klassieke studioruimte, ik wil liever een soort ‘echte locatie’. En als ik een klassieke studio nodig heb, is het een kwestie van een kwartiertje voor er eentje opgesteld staat. De ruimte is een dikke 110 vierkante meter.
Zo ziet het er uit zonder de muren.

Gezien van de andere kant:

En zo ziet het er uit vanop de eerste verdieping:

Beneden komt er ook een keukentje:

Deze ruimte wordt afgesloten en omgevormd tot een bureau.

Dit is de eerste verdieping. Het dak wordt vervangen en er komen dakramen in. Het linkergedeelte wordt wordt workshopruimte / zitruimte / lounge. Het laagste van de twee verhoogjes zal daar waarschijnlijk ook nog deel van gaan uitmaken. Het hoogste wordt afgesloten om een tweede kantoor te maken.

Op de bovenstaande foto, zie je een deur aan de rechterkant. Die leidt naar de toekomstige make-up ruimte.

Daarachter komt de kleedkamer.

Ik kan niet anders als deze blogpost beëindigen met het bedanken van iedereen die dit mogelijk maakt. Ponette werkt als een zot en doet wonderen met het beperkte budget. Mijn vader en ik zijn het niet altijd eens maar de waarheid is dat het een nachtmerrie zou zijn zonder al zijn planning, opvolging, opzoekingen, … Mijn vrouw en kindjes zijn superhelden om het uit te houden met een soms wat te gestresseerde man/papa. En dan zijn er nog al die vrienden die hier en daar een handje toesteken. Bedankt allemaal, we gaan een stevig feestje bouwen wanneer de studio klaar is.

Groepsfoto’s … ik heb er een haat/liefde verhouding mee. Er is zijn altijd zoveel factoren om rekening mee te houden en meestal heb je simpelweg geen tijd om er iets creatiefs van te maken. Maar ik geniet ook van de uitdagingen die groepsfoto’s vaak met zich meebrengen. Deze groepsfoto had wel een behoorlijk groot uitdagingsgehalte. Het was een opdracht voor één van mijn favoriete klanten, het Vlaams Instituut voor Biotechnologie. Ze hadden een foto nodig van hun ‘board of directors’. Zulke groepen komen niet meteen elke week samen, dus krijg je geen tweede kansen bij dergelijke opdrachten. Ze hebben recent een extra verdieping op hun gebouw gezet en hadden dat graag op één of andere manier in de foto verwerkt. Eerst was het de bedoeling om binnen, op het nieuwe verdiep, de groep te fotograferen maar het was snel duidelijk dat dit niet zou werken met zo’n grote groep. Daarom trokken we naar buiten.

Voor dit soort opdrachten kom ik meestal minstens een uur op voorhand om de locatie te scouten, op te stellen en te testen voor de groep voor de camera verschijnt. Daar heb ik verschillende redenen voor:
- Deze mensen hebben belangrijkere dingen te doen dan voor de camera te staan.
- Tijd is geld. Het is voor een klant veel goedkoper om mij een uurtje extra te betalen dan 15 mensen te betalen om een kou te vatten terwijl ze wachten.
- Het is nagenoeg onmogelijk om zo’n groep langer dan 5 minuten gefocussed te houden.
- Bovendien was het ook nog verschrikkelijk koud.

Samen met de klant, besliste ik om het gebouw als achtergrond te gebruiken. Een snel testbeeld, gaf me een ruw idee voor een correcte belichting van het gebouw.

Met een sluitertijd van een halve seconde is onscherpte door de beweging van de camera onvermijdelijk. Natuurlijk gebruik ik een statief voor het eigenlijke beeld, maar dit is slechts een snel testbeeld om de belichting van de achtergrond te bepalen. Met statief is het geen enkel probleem om een gebouw te fotograferen met een trage sluitertijd, gebouwen staan over het algemeen immers behoorlijk stil. Maar 15 mensen zo lang perfect laten stilstaan is onmogelijk. Daarom moest ik hen zetten op een plek waar er geen aanwezig licht kwam (om dan later de groep met flits te belichten). Nadat ik een trui over een nabije lamp gehangen had, had ik mijn donkere plek. Met mijn hand als stand-in, nam ik een aantal testbeelden om te kijken of de plek overal donker genoeg was.

Om helemaal zeker te zijn, zette ik de camera op statief en maakte met de zelftimer een paar testfoto’s met mezelf als stand-in op verschillende posities binnen de donkere plek.

Vervolgens stelde ik twee flitsjes op, één aan elke kant van de camera. De intensiteit van het licht vermindert sneller wanneer je onderwerp dichter bij de lichtbron staan. Om te vermijden dat enkle de personen langs de zijkanten van de groep correct belicht werden (en die in het midden onderbelicht), zette ik de flitsen behoorlijk ver van de groep. Laat me dat even proberen uit te leggen: Stel dat je een flits op een meter links van onderwerp A zet en dat onderwerp B een meter rechts van A staat. De afstand tussen B en de lichtbron is dan het dubbele (2 meter) van de afstand tussen lichtbron en A (1 meter° Dat betekent dat er veel minder licht op onderwerp B valt. Als je nu de lichtbron 10 meter van A zet, dat is de afstand tussen B en het licht (11 meter) slechts 10% meer dan de afstand tussen A en het licht (10 meter).

Om het licht nog meer even te maken over de groep, zette ik de flitsen in een hoek van ongeveer 45 graden van de camera en deed aan ‘feathering’. Dit betekent dat ik het midden van de lichtstraal (meeste intensiteit) naar het verste onderwerp in de groep richtte. Op deze manier wordt de dichtbijzijnde persoon in de groep belicht door de minder intense rand van de lichtstraal. Geen idee of dit duidelijk is, maar ‘t werkt wel.

Misschien is het jullie opgevallen dat ik een licht/flitsmeter rond mijn nek heb hangen op de foto. Ik gebruik die niet erg vaak maar in dit soort situaties kan een meter heel handig zijn om de belichting te checken op verschillende posities zonder dat de groep al aanwezig moet zijn.

Ik merkte ook op dat één van de halogeenlampen die het gebouw moeten belichten, niet werkte (links op de foto). Ik verving de kapotte lamp dan maar door een derde flits. I richte de flits op het gebouw en nam vanuit de positie van de flits een testbeeld om de kracht en positie van de flits in te schatten. Als je je camera op dezelfde instellingen van de groepsfoto laat staan, krijg je zo snel een goed beeld van hoe je de flits moet instellen. Zo vermijdt je dat je 20 keer moet over en weer lopen tussen de camerapositie van het groepsbeeld en de flits.

Terug op de camerapositie, merkte ik dat het licht van de flits op het gebouw te wit van kleur was in vergelijking met de lampen. De positie en kracht zat dicht in de buurt van wat ik wou maar kon ook nog net iets beter.

Een CTO (oranje) fliter and een kleine correctie van de flitskracht en positie bracht soelaas. Tijd om de groep voor de camera te zetten.

Nu enkel nog wat doordrukken en tegenhouden in Photoshop en het verzachten van enkele ongewenste harde schaduwen (moeilijk te vermijden met zo’n grote groep in zo weinig tijd) en dan krijg je dit eindresultaat:

Nog eentje maar dan wat wijder. Het RAW beeld:

Na de Photoshop correcties:

Het is cruciaal om te blijven praten tegen de groep. Anders beginnen de mensen naar elkaar te kijken en naar overal behalve de camera. Hou het leuk maar overdrijf niet om te vermijden dat mensen over de grond rollen van het lachen. Het is moeilijk ‘knipperaars’ met gesloten ogen te vermijden, dus maak genoeg foto’s. Ik probeer altijd 2-3 foto’s zeer snel achter elkaar te maken. Als je dan het perfecte beeld hebt met uitzondering van 1 persoon met gesloten ogen, is de kans groot dat die persoon zijn ogen wel open heeft in het shot ervoor of erna. Omdat hij/zij dan meestal nog op net dezelfde plaats staat, is het een fluitje van een cent om in Photoshop heel snel de gesloten ogen te vervangen door de geopende uit de andere foto.

Afgelopen weekend wou Kobe nog eens gaan geocachen. Kobe en ik deden dat vroeger behoorlijk vaak maar de laatste jaren is het wat minder. Eén van de redenen is dat we de leukste caches in de buurt al gedaan hebben maar ondertussen zijn er weer een heleboel veelbelovende ’schatten’ bijgekomen.

Daarom ging ik met Maya en Kobe op pad voor een wandeling tussen de velden vlakbij ons nieuwe huis. Het was een echte openbaring hoe mooi deze streek wel is. Nooit geweten dat er hier zoveel leuke wandel- en fietspaden liepen.
Iets wat ik echt miste in onze vorige huis was een beetje ademruimte in de omgeving. ’s Avonds maak ik vaak nog een wandelingetje wanneer de kindjes in hun bed liggen. Dat helpt me om mijn hoofd even leeg te maken maar in een drukke omgeving is die therapie niet zo doeltreffend. Hier zal ik waarschijnlijk een veel helderder kopje kunnen halen.

Mijn hand-GPS moet nog in een of andere onuitgepakte verhuisdoos zitten, dus zou de iPhone ons de weg moeten wijzen. De beperkingen van de nochtans behoorlijk prijzige geocaching app zorgden ervoor dat we ons einddoel niet konder bereiken maar dat kon ons niet veel schelen. Kobe en Maya amuseerden zich te pletter door in de bevroren tractorsporen te lopen en ik genoot van het spel van de kids en van het landschap.

Ik heb slechts enkele snapshots gemaakt met mijn compactje maar ondanks het feit dat landschapsfotografie niet meteen mijn sterkste punt is, kom ik hier zeker terug met wat meer materiaal en een statief.

We zijn slechts een paar uurtjes van weg geweest maar toen ik thuis kwam was ik helemaal ontspannen. Mijn doel voor 2009 en de rest van mijn leven is om meer van dit soort kleine momentjes van intens geluk te ervaren.

Ik was jullie nog bijna vergeten te bedanken voor de talrijke stemmen bij de site van het jaar wedstrijd. Dit jaar geen overwinning maar ik ben perfect gelukkig met een derde plaats achter Pieter en de Wannabes.

Mijn Engelstalige blog is ook trouwens ook verzeild geraakt in the top 100 photography blogs op photography colleges blog. Fotografen zullen daar misschien nog wat interessante pareltjes kunnen ontdekken.

De tijd vliegt, we zijn al een paar dagen bezig aan 2009 en nu pas vond ik de tijd en energie om sinds lang nog eens een nieuw postje te schrijven. Laat me jullie alvast een fantastisch 2009 wensen.

De tijd vliegt! 2008 is een geschifte rit op een achtbaan geweest. Ik heb zoveel mooie momenten mogen meemaken met vrienden en familie. Ik heb zo veel fantastische nieuwe mensen mogen ontmoeten en ik heb weer tal van geweldige fotografische uitdagingen op mijn teljoor gekregen.

De tijd vliegt en is daardoor helaas ook een beetje een mes dat aan twee kanten snijdt, geworden. Ik rolde van de ene ervaring in de andere en genoot van elke seconde. Maar tegelijkertijd begon is stilaan meer behoefte te krijgen aan een beetje tijd waarin niet gebeurt, wat vrije uurtjes voor Bert, niet Bert-de-fotograaf. Ik ben zo gepassioneerd door fotografie dat het haast nooit als ‘werken’ voelt maar de snelheid waarmee ik de voorbije twee jaar geleefd heb, ligt net iets boven die van mijn natuurlijke klok. ‘t Is niet dat ik last heb van een burn-out maar ik wil vermijden dat het me binnen een paar jaar zou overkomen.

De tijd vliegt en mijn kindjes worden elke dag een beetje groter. Ik besef dat ik veel geluk heb dat ik zoveel tijd kan doorbrengen met mijn gezin. Maar als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik soms gewoon te moe of afgeleid ben om echt te geniet van die quality time.

De tijd vliegt en ik heb geen spijt van wat dan ook. Maar nu is het stillekesaan tijd om een beetje te vertragen en te focussen op de dingen die ik het liefst doe, zowel persoonlijk als professioneel. Het probleem is dat ik niet goed ‘neen’ kan zeggen en dat ik vind dat ik tegelijkertijd een goeie vader, man, vriend en fotograaf moet zijn. Het zou misschien logisch zijn om al dat bloggen en andere educatieve fotodingen terug te schroeven, maar niet voor mij. Ik wil zelfs proberen nog meer terug te geven aan de fotografische ‘community’. Dat is de reden waarom ik LIME besloot op te richten samen met Pieter. Onze redenering is dat op regelmatige basis andere fotografen dingen te leren, te inspireren en te motiveren, op lange termijn alleen haalbaar is door er een stukje van onze zaak rond te bouwen. Zo kan ik wat tijd weghalen bij oninteressante opdrachten en die aan LIME besteden. Vanuit zakelijk standpunt is LIME waarschijnlijk niet het beste idee, er zijn betere manier om je centen te verdienen. Maar vanuit mijn persoonlijke standpunt is het wel de juiste keuze. Ik hoop dat LIME me zal toelaten om meer tijd te spenderen aan hetgene waarin ik echt geloof zonder negatieve impact op mijn persoonlijke leven.

De tijd vliegt en het is dan ook tijd om mijn fotografie naar een hoger niveau te tillen. In 2009 wil ik nadenken over mijn creatieve visie en op basis daarvan mijn zaak redesignen. Verwacht geen bocht van 180 graden, maar een aantal wijzigingen in mijn diensten en producten dringen zich op om in het plaatje te passen van de evolutie waar ik doorgegaan ben sinds ik van fotografie mijn beroep kon maken.

De tijd vliegt en daarom wil ik er het maximum uithalen. Organisatie, stroomlijnen, workflow en outsourcing worden mijn sleutelwoorden om me ervan te verzekeren dat ik mijn tijd spendeer aan de juiste dingen.

De tijd vliegt maar mag me niet tegenhouden om de mensen te bedanken die van mij een gelukkig man maken.
- Jullie allemaal voor jullie comments, aanmoedigingen en kritiek. Jullie maken mij een betere fotograaf en mens.
- Mijn klanten om kwaliteit een kans te geven in een tijdperk waarin velen besparen op creativiteit en kwaliteit.
- Collega’s fotografen (zowel pro’s als amateurs) voor de antwoorden op mijn vragen en om me naar nieuwe creatieve hoogten te stuwen.
- Pieter voor al de energie en humor die hij in ons zotte project steekt. Maar nog meer voor zijn vriendschap en de vele goeie babbels.
- Mijn ouders voor hun eindeloze steun en omdat ze geweldige grootouders zijn voor onze kinderen.
- Mijn vrienden om me steeds weer te vergeven dat ik niet genoeg tijd voor hen heb, voor hun steun en no-nonsense houding tegenover het leven.
- Mijn kindjes om me een superpapa te vinden, hoeveel foutjes ik als vader ook maak.
- Mijn Nancyke om mij de verdragen op mijn slechte dagen, om te geloven in alles wat ik onderneem en om me nog steeds een verliefde schooljongen te voelen.

De tijd vliegt, dus moet ik dringend stoppen met schrijven en in mijn bed duiken zodat ik morgen genoeg energie heb voor een fijn dagje met mijn gezin.