Nu ik zo toch al een paar jaartjes bezig ben als fotograaf, zie ik meer en meer mensen terug die ik al eens gefotografeerd heb. Vooral bij kinderen is het heel leuk om hen na een tijdje weer voor de lens te krijgen omdat ze zoveel groter geworden zijn. Tess, het dochtertje van mijn voormalige basketbal coach fotografeerde ik de eerste keer toen ze amper een jaar was en een jaartje later kreeg ik ze nog eens voor mijn lens. Ondertussen is ze een jongedame die de drie-en-half al lang voorbij is. Het doel van de shoot was een eenvoudige familiefoto, maar Tess en haar neefjes hadden nog zin om me een beetje te helpen bij wat experimentjes in de studio.

Ik vind dat kinderen moeten kunnen bewegen en dat de fotograaf daarop snel moet kunnen inspelen. Daarom begon ik te experimenteren met een eenvoudige setup: slechts één studioflits met medium softbox.

Voor de laatste twee foto’s gingen de gordijntjes van mijn dakvensters open om het flitslicht te combineren met invallend zonlicht.

Ik ben geen lollie-afpakker en probeer de kinderen voor mijn camera een plezante shoot te geven, maar onderstaande foto is misschien toch mijn favoriet van de reeks.

Vorige week was ik uitgenodigd bij CameraTools om een workshop/demo te geven. Ik was één van de 5 fotografen die tijdens hun “Strobist” festival zijn manier van werken met reportageflitsen mocht komen toelichten.

Er was me gevraagd om skaters te fotograferen. Da’s iets wat ik nog niet eerder gedaan had, maar voor alles is er een eerste keer en als je dan meteen met twee fantastische professionele skaters kan werken, mag je niet twijfelen. Het was een plezier om met Erwin en Joe te werken. Zonder morren herhaalden ze eindeloos dezelfde beweging zodat ik naar huis kon met wat coole foto’s. Ik besloot mijn demo niet zozeer op het technische aspect te richten maar vooral aandacht te besteden aan het proces van het opbouwen van een beeld. De eerste stap daarin was bepalen dat we ons zouden focussen op het spectaculaire aspect van de skatesport. Geen eenvoudige opgave op een eerder kleine en lage ramp die neergeplant was temidden van een parkeerterrein in een industriepark. Ik ging op de grond liggen om een lage en brede hoek te krijgen. Zo kon ik ook de dramatische lucht (onderbelicht) als achtergrond gebruiken.

Eerder op de dag verzeilden Moishe van Midwest Photo Exchange en ik voor de lunch in een soort frituur dat een ware belediging vormde voor de smaakpapillen, gelukkig was het gezelschap van een veel hoger niveau als het eten. Moishe vertelde me o.a. over de Lumopro LP120, de flits die MPEX exclusief liet ontwerpen voor gebruik los van de camera zonder onnodige toeters en bellen zodat de prijs laag blijft. Nu heb ik al een mooi arsenaal flitsen maar als rechtgeaarde gearhead kon ik het niet laten om de Lumopro reeds enkele uren later aan een praktijktest te onderwerpen (een review volgt waarschijnlijk later). Ik probeer meestal te starten met een eenvoudig opstelling, dus besloten we Erwin te belichten met één enkele Lumopro.

Op naar een iets frivolere opstelling dan voor een foto van beide skaters. Skaten is voor die gasten een tweede natuur, dus ik besloot hen nog een extra taak te geven en hen in te schakelen als Voice Activated Lightstand. Ze kregen elk een flits in de hand om zichzelf te belichten op het hoogste punt op de ramp. Ik gebruikte een Orbis ringflits adapter (nog een review die ik ooit eens moet schrijven) op de camera om wat invullicht te geven. Door het gebruik van een 15mm fisheye lens, kregen we nog een grafisch element cadeau in de vorm van een witte cirkel van de Orbis. We experimenteerden een beetje om de circel zo egaal wit mogelijk te krijgen.

Zelfde setup maar dan met een rechtstreeks flits (rechts en boven de camera) als invullicht

Tijdens een “echte” shoot, probeer ik altijd de tijd te nemen om mijn testbeelden grondig te bekijken. Niet alleen om de belichting, flitskracht, … te bepalen maar ook om te zien of één van de testshots geen inspiratie vormt voor een nieuwe foto. Tijdens workshops gaat het er vaak iets te hectisch aan toe om die aanzetten tot nieuwe foto’s op te merken en dat was hier niet anders. Het testbeeld hieronder is waarschijnlijk mijn favoriet van de set maar had ik het gemerkt tijdens de shoot, had ik er nog heel wat meer kunnen uithalen.

Er was helaas ook niet genoeg tijd om ten volle te genieten van het fijne eten en de straffe kunsten van de andere fotografen. Gelukkig kon ik wel heel wat fantastische mensen ontmoeten en genieten van de geweldige sfeer. De mannen van CameraTools spraken er al van om dit evenement uit te breiden tot een jaarlijks festival, ik hoop dat ik volgend jaar ook weer mag komen.

Mijn Nederlandstalige site en blog zijn een hele tijd offline geweest door spamproblemen en een provider die niet echt behulpzaam was om dit alles op te lossen. Het was al snel duidelijk dat al dat gedoe mijn technisch petje te boven ging. Daarom schakelde ik de hulp in van Sille, die ook aan mijn nieuwe bertstephani.com aan het werken is. Sille is niet alleen een getalenteerd en gemotiveerd fotograaf maar (gelukkig voor mij) ook een Wordpress expert.

Sinds we vorige zomer besloten om te verhuizen en een schuur tot een studio om te bouwen, is het hectisch geweest, te hectisch eigenlijk om veel te bloggen. Maar we gaan ons best doen om deze blog nieuw leven in te blazen. Door mijn commerciëel werk en workshops heb ik X-Pose een beetje verwaarloosd. Ik heb meermaals gespeeld met het idee om er gewoon mee te stoppen. De bedrijfsleider in mij zou daar goeie redenen voor kunnen aandragen. Maar de mens en fotograaf in mij heeft het daar moeilijk mee. Daarom heb ik besloten om X-Pose (zowel de zaak als de blog) in een nieuwe richting te sturen: vernieuwend, origineel en fun. Ik hoop tegen het najaar het nieuwe concept te kunnen voorstellen. En ondertussen doen we gewoon verder zoals in the good old days.