Elke fotograaf die ik ken die al eens gespeeld heeft met een reflectiescherm van California Sunbounce deelt de mening dat het licht die zo’n ding reflecteert net iets beter is dan dat van de meeste andere reflectoren. Voor mij valt dat vooral op met het zebra (goud/zilver) doek. Het is vooral het lichtgewicht aluminium frame dat het verschil maakt omdat het ervoor zorgt dat het doek altijd gespannen staat, ook als het waait. Hoewel de frames snel in elkaar te zetten zijn en makkelijk mee te nemen zijn, duurt het toch net iets langer en is het iets omslachtiger om er eentje klaar te maken voor gebruik dan een opvouwbare reflector.

Een Sunbounce mini (de meest polyvalente) of een pro (nog mooier licht) zijn een goeie investering voor de professionele fotograaf of serieuze amateur die vaak gebruik maken van gereflecteerd licht. Maar voor starters of mensen met een beperkter budget, vertegenwoordigen ze wel meteen een hele hap uit het budget. Ook voor het snelle werk, zijn ze soms niet snel en handig genoeg in het gebruik als je geen assistent hebt om zich over de reflector te ontfermen.

Maar nu is er de Sun-Mover, een reflectiepaneel dat het beste van beide werelden belooft: een stevig frame met het beproevde Sunbounce doek dat kan opgevouwen worden tot een klein pakketje. Misschien is de Sun-Mover een beetje duurder dan de meeste opvouwbare reflectoren van een gelijkaardig formaat, maar persoonlijk vind ik de meerprijs te verantwoorden.

De Sun-Mover meet 85 bij 79 centimeter and opgevouwen past hij in een klein meegeleverd tasje. Dat tasje gaat moeiteloos in het voorvak van mijn LowePro Computrekker Plus AW backpack. Er zit ook een stevige plastic D-ring aan het tasje waarmee je het aan een kleinere fototas kan bevestigen. Bij het openvouwen van de reflector is een kleine waarschuwing wel op zijn plaats. Om de Sun-Mover veel stijver te maken dan vergelijkbare opvouwbare reflectoren, hebben de mensen van Sunbounce een zeer stevig soort staal gebruikt. Je kan jezelf behoorlijk bezeren als je niet oppast bij het openvouwen, de reflector sprint echt open. Maar dat zorgt er natuurlijk ook voor dat de Sun-Mover niet buigt bij het minste briesje zoals de meeste vergelijkbare producten. Ik maak er mij zelfs sterk in dat je het ding zelfs kan gebruiken in een orkaan.

Aan twee kanten beschikt de Sun-Mover over een stevig handvat. Die zorgen er op de eerste plaats voor dat je het scherm makkelijk kan vasthouden maar ze geven je ook verrassend veel controle over de lichtbundel. Door de handvatten naar binnen of buiten te draaien maak je de lichtstraal smaller of breder.

De Sun-Mover bestaat in twee smaken: zilver/wit of zebra/wit. Ik koos voor de zebra/wit omdat ik zilver meestal te hard vind voor een relatief kleine reflector. Ik hou ook wel van de licht warme toon van de zebra.

Tijdens opdrachten heb ik minstens een Mini en een Pro bij. Maar wanneer ik zonder assistenten en snel moet werken, blijven die meestal in de wagen. Er zijn die momenten dat zelfs het meenemen van een Mini je teveel in je bewegingen beperkt maar waarbij je tegelijkertijd denkt: “had ik nu maar een reflector”. Eén van die momenten was het fantastisch huwelijk van Daphne & Katrien. De nadruk lag voor hen op het genieten van hun grote dag en van hun familie en vrienden. Daarom hadden we uitzonderlijk geen huwelijksportretsessie gepland. Maar toen ze plots tien vrije minuutjes hadden, improviseerden we snel een portretshoot bij elkaar. Ik grabbelde snel mijn camera, de Sun-Mover en Daphne’s getuige mee.

Wanneer je onder tijdsdruk staat, is het vaak het best om te zoeken naar neutrale achtergronden. Het onderstaande beeld is gemaakt op een plek in de schaduw met een grote houten deur achter hen. Een snel testshotje leerde me dat het licht op hen zacht maar “plat” was en dat het verschil in lichtintensiteit tussen het licht op hen en dat op de achtergrond te klein was om de achtergrond helemaal zwart te krijgen. Daarom plaatsten we de Sun-Mover op een zonovergoten plekje en richtten we het gereflecteerde licht op Daphne en Katrien. Dit gaf me relatief zacht maar toch directioneel licht. Door de lichtbundel smal te houden (handvatten naar binnen draaien) valt er geen strooilicht op de achtergrond en is de intensiteit van het hoofdlicht een paar stops hoger dan de achtergrond.

Dezelfde setup maar nu veranderde ik van positie om de bomen in de achtergrond te krijgen. Eigenlijk had het licht nog een beetje hoger gemikt moeten worden want nu zit het meeste licht op de armen. Merk ook op hoe de Zebra-stof het licht net genoeg opwarmt om aangenaam te zijn zonder dat het die gouden-jaren-tachtig-Playboy-look wordt.

In de volgende foto zie je welk verschil de Sun-Mover maakt. Ik belicht vaak het gezicht een beetje meer dan de rest van het lichaam om de aandacht naar het gezicht te trekken. Het formaat van de Sun-Mover is daarvoor ideaal. Als je het volledige lichaam egaal wil uitlichten, heb je een grotere lichtbron nodig maar portret tot half-body lukt wel.

Hier is een setup snapshot met de iPhone.

Reflectieschermen worden meestal gebruikt als hoofd- of invullicht, maar ik gebruik ze ook regelmatig als tegen- of haarlicht. Het zachte indirecte bestaande licht is in deze foto perfect als hoofdlicht. De heldere onscherpe achtergrond geeft het beeld een zomers gevoel. Om dat gevoel nog te versterken, plaatsten we de reflector achter het koppel om zo dat mooie net-voor-zonsondergang-haarlicht te krijgen. Het zebra doek zorgt voor een licht oranje schijn die daar perfect bij past.

Tijdens deze eerste echte praktijktest heeft de Sun-Mover ruimschoots aan de verwachtingen voldaan. Hij is niet zo goed als de Mini’s of de Pro’s die ik gewoonlijk gebruik maar de kwaliteit van het licht komt behoorlijk in de buurt en is alleszins beter dan elke andere opvouwbare reflector die ik al gebruikt heb. Bovendien heeft hij als extra voordeel dat hij goedkoper en handiger in gebruik is. Als ik kan kiezen, zal ik voor een reflector met aluminium frame gaan maar de Sun-Mover heeft toch een permanent plaatsje in mijn fototas verworven. De beste reflector is tenslotte diegene die je bij je hebt.

In de laatste foto van deze post werden er geen reflectieschermen gebruikt maar ik kon jullie deze ongelooflijk sexy foto toch niet onthouden.

Een dikke week geleden nam ik de Australische / Hongkongese fotograaf Michael mee op pad voor een persoonlijke workshop met model Ine. Zelf had ik enkel mijn Ixusje en mijn iPhone op zak toen we de velden in trokken voor een oefening onder de dreigende onweerswolken. Als ik het niet vergeet, maak ik daar dan af en toe eens een achter-de-schermen-beeldje mee.

Terwijl ik op het schermpje van de Ixus keek, herrinnerde ik me plots dat ik ooit eens het plan opgevat had om te proberen een modellenshoot met enkel een compactje te doen. Een hele shoot zat er niet in maar af en toe eens een beeldje meepikken terwijl Ine geduldig voor Michael poseerde, kon wel.

Ik heb het al eerder geschreven (en zal het ongetwijfeld nog doen): werken met beperkingen maakt je een betere fotograaf. Al dat dure materiaal heeft zeker zijn nut, anders zou ik het niet kopen. Maar laat je nooit afremmen omdat je één of ander duur spul niet hbet.

Natuurlijk is het allemaal niet zo scherp als met een reflexcamera en zijn de opties ook veel beperkter dan met een arsenaal lenzen en een koffer vol lichtmateriaal. Maar daar gaat het niet om, het gaat om het gevoel dat in een foto steekt. Toen de onweerswolken echt heel dicht bijkwamen kregen we een donkere dramatische hemel, terwijl Ine nog in het zonlicht stond. Net voor we getrakteerd werden op een douche, nam ik nog snel een foto met het wel zeer zwakke cameraatje van de iPhone (3G). Met de camerabag applicatie (verkrijgbaar in de app store) kon in zelfs een redelijke bewerking maken op de iPhone zelf.

Binnenkort ga ik toch echt eens proberen om dat plan in de praktijk te brengen om een volledige shoot met de Ixus te doen.

Nog een verlovingssessie, deze keer van de fantastische Marleen en haar toekomstige echtgenoot Bart. Dit fijne koppel had niet meteen een voorkeur voor de stijl van de foto’s. ‘t Is te zeggen, eigenlijk hadden ze allebei eerder verschillende wensen (een voorbeeld van “opposites attract”). Marleen wou graag zomerse, ontspannen lifestyle foto’s. Voor Bart, die zelf graag creatief bezig is, mocht het gerust wat dramatischer.

Eerst gingen we aan de slag met het natuurlijke licht, een Sunbouce Pro reflector en een Sunswatter. Ik weet eerlijk gezegd niet meer welke foto’s met enkel natuurlijk licht gemaakt zijn en welke met hulp van de reflector en de swatter.

Een beetje dramatiek toevoegen door tegen de zon in te shooten en de achtergrond relatief donker te houden. Bij iso 50-100, f/13 en 1/200 had ik een behoorlijk deel van de indrukwekkende krachtvoorraad van de Elinchrom Ranger nodig.

Twee behoorlijk verschillende looks in één sessie dus. Dat is iets wat ik niet alleen kan aanraden als er om gevraagd wordt, ik geloof dat het altijd goed is om variaties tot compleet verschillende looks te fotograferen. Als de tijd het toelaat, probeer ik altijd nog eens iets compleet anders. Soms mislukt dat extra experiment en dan heb je iets geleerd terwijl je nog altijd aan de originele vraag van de klant voldaan hebt. Vaak lukt het en biedt je de klant de keuze en een meerwaarde. Het zou niet de eerste keer zijn dat een klant uiteindelijk het experiment gebruikt.

Een dikke merci aan collega Filip, die als last minute assistent kwam opdraven om te sleuren met reflectors en flitsen.

Katrien en Daphne zijn ondertussen al getrouwd en het was ook voor mij ook een onvergetelijke dag. Maar laat ik eerst maar eens enkele beelden tonen van hun verlovingsshoot een paar maanden geleden. Het bleek moeilijk om een dag te vinden die ons alledrie paste, daarom kozen we maar een nacht om te shooten. Daphne en Katrien wilden gerust eens proefkonijn zijn bij wat experimenten, dus trokken we naar een plekje net onder de landingsbaan.

Men vraagt me vaak: “hoe begin je nu aan een foto?”. Wat voor mij meestal werkt is om één aanknopingspunt te zoeken: een achtergrond, het hoofdlicht, de pose, … Deze keer was het de compositie van het koppel onder een landend vliegtuig. Daarna breng je gewoon alle andere elementen één voor één op smaak. Hier was dat kwestie van te spelen met de juiste instellingen om het vliegtuig dynamisch in beeld te brengen met de nachtelijke hemel daarachter. Een flitsje op het koppel, zorgt dat ze meer zijn dan een silhouet. Probeer het maar: begin met één element van de foto en je zal merken dat alle andere keuzes zo meteen veel makkelijker worden.

Na een dik uur in de goot gelegen te hebben (lange pauzes tussen twee vliegtuigen), trokken we nog naar een tunneltje onder de spoorweg om de hoge iso’s van de 5D mkII eens aan de tand te voelen met enkel het licht van wat straatlantaarns.

Met dank aan Daphne en Katrien voor het vertrouwen en aan Philippe en Karla voor de fijne assistentie.