Voor velen is werken op locatie een nachtmerrie omdat er zoveel factoren zijn waarmee je rekening moet houden. Zelf zie ik het anders: een locatie biedt altijd een hoop mogelijkheden en inspireert me. Nu de warme maanden helaas bijna voorbij zijn wordt de kans weer groter buiten shooten geen optie is en niet elke klant heeft genoeg ruimte binnen om vlot te fotograferen.

Eén van de redenen om ons nieuwe huis met grote studio te kopen was om een alternatief te hebben bij slecht weer. Maar het is niet zomaar een plan B. De studio heeft als voordeel dat je de volledige controle hebt en geeft me de kans om een wat andere weg in te slaan.

Voor mijn commerciële werk, heb ik al behoorlijk wat in de studio gewerkt maar daar gaat het meestal om een afgelijnd idee dat tot leven gebracht moet worden. Daar heb ik het niet moeilijk mee maar echt vanaf nul beginnen vind ik moeilijker. Op locatie sturen de mogelijkheden ter plaatse me meestal in een bepaalde richting maar in de studio moet ik mezelf in een bepaalde richting sturen. Een degelijke studiofoto maken, kan ik wel maar om er een stukje van mezelf in te leggen, een “bert stephani foto” te maken, moet ik hard trainen. Jullie weten vast wel dat ik fotografie als een sport zie en als er bepaalde aspecten zijn van mijn spel die ik minder goed vind, ga ik daar gericht op trainen. Daarom dat ik de komende tijd een aantal testshoots doe in de studio.

Deze keer stelde ik mezelf als doel om de studio in beperkte mate als locatie te gebruiken maar zonder dat de ruimte te prominent aanwezig is. Tegelijkertijd heb ik mezelf verplicht om de opstellingen eenvoudig te houden (max. 2 flitsen, meestal 1). Het Amerikaanse model Kailyka was gewillig slachtoffer van dienst.

De ene foto is ongetwijfeld meer geslaagd dan de andere maar bij dergelijke trainingssessies mag je niet bang zijn om te ver te gaan, vind ik. Je mag ook niet bang zijn om eerlijke feedback te vragen van anderen, dus zijn jullie bij deze uitgenodigd om mijn experimenten te bespreken.

Een tijdje geleden werd ik gecontacteerd door de mensen van het Amerikaans tijdschrift Popular Photography gevraagd of ze een foto van me mochten gebruiken. Een week later besloten ze zelfs om die op de cover te plaatsen.

De foto maakte ik twee jaar geleden toen Maya voor het eerst naar school zou gaan als bedankje voor de verzorgsters in de kinderkribbe. Sindsdien staat de foto ook op Flickr en dat is waar de foto redacteurs van Popular Photography ‘m vonden.

Een paar dagen geleden las ik iets dat veel waarheid bevat: “het probleem met toestellen met een goeie batterijcapaciteit is dat je vergeet ze te herladen”. Ik beschouw mezelf niet als een toestel maar mijn batterijcapaciteit is behoorlijk goed. De passie voor de fotografie en de geweldige mensen waarmee ik mag werken, geven me immers zoveel energie. Maar zelfs de beste en grootste batterijen raken uiteindelijk leeg en dat is precies wat er met de mijne gebeurde in de laatste maand voor onze vakantie. Ik had gewoon te lang en te veel gewerkt.

Maar na twee weken onder de Franse zon met mijn gezinnetje is mijn energievoorraad weer helemaal aangevuld. Ik heb haast niet aan fotografie gedacht en maakte in twee weken ongeveer evenveel foto’s als normaal in twee uur. De enige reflexcamera die mee mocht was de 450D maar ongeveer 90% van de foto’s kwamen uit de compactcamera (vaak in de waterdichte behuizing). Normaal heb ik zowat altijd minstens één camera bij de hand maar ik heb echt genoten van het niet krampachtig proberen van alle momenten vast te leggen. We hebben een paar leuke souvenirs aan de leuke vakantie, meer moet dat niet zijn. Hier zijn er alvast een paar:

Mijn doel voor de toekomst is om mijn batterijtjes wat vaker op te laden en tegelijkertijd het memory-effect te vermijden (mijn accu dateert immers nog van voor de komst van de Lithium-Ion batterijen).