De laatste tijd valt er niet veel te beleven op mijn blog, waarvoor mijn welgemeende excuses. Even een update over het waarom ik zo weinig blog.

Om te beginnen, zijn er de gewone drukke bezigheden maar daarnaast ben ik bezit met twee grote projecten. Het eerste is de studio. Liters zweet heb ik al gelaten bij het afwerken van mijn fotografische speeltuin. Ik maak me weinig illusies en weet dat de studio nog wel enkele jaren een work-in-progress zal zijn maar ik wil ‘m snel zo ver klaar hebben, dat ik er in kan werken zonder beperkingen. De bovenverdieping is al een tijdje perfect bruikbaar maar zo lang er werkzaamheden bezig zijn, moet ik elke keer heel wat kuisen voor ik kan shooten. En zelfs dan moet ik iedereen begroeten met de woorden: “let niet op de rommel,” en dat ben ik grondig beu.

Deadlines die te ver in de toekomst liggen hebben het voor mij nooit gedaan. Ik heb druk nodig om productief te kunnen zijn. Daarom heb ik mezelf onverantwoorde doelen gesteld om de studio af te werken. In de afgelopen weken ben ik zowat elke avond/nacht in de studio in de weer geweest. Ik heb een paar lelijke gyproc muren en een plafond afgebroken. Vervolgens was het een kwestie van veel kuisen voor ik aan de afwerking kon beginnen. De vloeren boven hebben hun finale vernislaag gekregen en beneden zijn de schilderwerken reeds behoorlijk gevorderd. Ondertussen hebben we ook een hele container gevuld met het bouwafval dat we het laatste jaar verzameld hebben. Wat staat er dan nog op het programma: een tweede laag verf, egaliseren en schilderen van de vloer, de poort behandelen en de keuken installeren. Daarna is het tijd om de meubels te plaatsen, prints op te hangen, … Met de eindstreep in het vizier is het heel motiverend werken, gelukkig kan ik ook op de hulp rekenen van fantastische vrienden.

Een tweetal weken geleden (toen ik in mijn destructieve fase was), vroeg Sofie of ze me mocht fotograferen voor een schoolopdracht over fotografen in hun eigen omgeving. Ik vroeg of het ook “fotograaf die zijn eigen omgeving afbreekt” mocht zijn en dit is het resultaat:

En dan het tweede grote project, een plan waarmee ik al lang rondliep. Tijdens workshops en ontmoetingen met fotografen valt het me vaak op dat het technische aspect van belichting (en het gebruik van losse flitsen) iets is dat de meesten snel onder de knie hebben. Maar een flits kunnen aansturen en de juiste kracht instellen betekent nog niet automatisch dat je een goede belichting hebt. Ik zie vaak mensen die niet goed weten waar ze hun licht moeten zetten, welke modifiers te kiezen, … Ook het gebruik van licht als gereedschap om een verhaal te vertellen, wordt niet altijd optimaal aangewend. Daarom hebben we besloten een DVD op te nemen met de werktitel “Motivational Light”. Er zijn reeds een paar hele goeie How-To video’s op de markt, daarom gaan we ons meer richten op het Why-To, het waarom van bepaalde instellingen. Het wordt de eerste LIME/Bert Stephani DVD en dus weer een heel avontuur.

Hier is alvast een iPhone snapshot van de cast and crew tijdens een shoot in het bos:

Pieter en ik hebben al heel wat tijd en energie gestoken in de planning, het testen en de voorbereidingen op het filmwerk om een kwalitatief product te kunnen garanderen. Onze eerste drie opnamedagen waren hard labeur maar ook dikke fun. We houden jullie zeker op de hoogte van dit project. Indien je zelf vragen hebt waarvan je graag zou willen dat ze in de DVD aan bod komen, stel ze dan in de comments. We kunnen niet garanderen dat elke vraag op de DVD belandt maar we doen ons uiterste best.

De tijd vliegt, we zijn al een paar dagen bezig aan 2009 en nu pas vond ik de tijd en energie om sinds lang nog eens een nieuw postje te schrijven. Laat me jullie alvast een fantastisch 2009 wensen.

De tijd vliegt! 2008 is een geschifte rit op een achtbaan geweest. Ik heb zoveel mooie momenten mogen meemaken met vrienden en familie. Ik heb zo veel fantastische nieuwe mensen mogen ontmoeten en ik heb weer tal van geweldige fotografische uitdagingen op mijn teljoor gekregen.

De tijd vliegt en is daardoor helaas ook een beetje een mes dat aan twee kanten snijdt, geworden. Ik rolde van de ene ervaring in de andere en genoot van elke seconde. Maar tegelijkertijd begon is stilaan meer behoefte te krijgen aan een beetje tijd waarin niet gebeurt, wat vrije uurtjes voor Bert, niet Bert-de-fotograaf. Ik ben zo gepassioneerd door fotografie dat het haast nooit als ‘werken’ voelt maar de snelheid waarmee ik de voorbije twee jaar geleefd heb, ligt net iets boven die van mijn natuurlijke klok. ‘t Is niet dat ik last heb van een burn-out maar ik wil vermijden dat het me binnen een paar jaar zou overkomen.

De tijd vliegt en mijn kindjes worden elke dag een beetje groter. Ik besef dat ik veel geluk heb dat ik zoveel tijd kan doorbrengen met mijn gezin. Maar als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik soms gewoon te moe of afgeleid ben om echt te geniet van die quality time.

De tijd vliegt en ik heb geen spijt van wat dan ook. Maar nu is het stillekesaan tijd om een beetje te vertragen en te focussen op de dingen die ik het liefst doe, zowel persoonlijk als professioneel. Het probleem is dat ik niet goed ‘neen’ kan zeggen en dat ik vind dat ik tegelijkertijd een goeie vader, man, vriend en fotograaf moet zijn. Het zou misschien logisch zijn om al dat bloggen en andere educatieve fotodingen terug te schroeven, maar niet voor mij. Ik wil zelfs proberen nog meer terug te geven aan de fotografische ‘community’. Dat is de reden waarom ik LIME besloot op te richten samen met Pieter. Onze redenering is dat op regelmatige basis andere fotografen dingen te leren, te inspireren en te motiveren, op lange termijn alleen haalbaar is door er een stukje van onze zaak rond te bouwen. Zo kan ik wat tijd weghalen bij oninteressante opdrachten en die aan LIME besteden. Vanuit zakelijk standpunt is LIME waarschijnlijk niet het beste idee, er zijn betere manier om je centen te verdienen. Maar vanuit mijn persoonlijke standpunt is het wel de juiste keuze. Ik hoop dat LIME me zal toelaten om meer tijd te spenderen aan hetgene waarin ik echt geloof zonder negatieve impact op mijn persoonlijke leven.

De tijd vliegt en het is dan ook tijd om mijn fotografie naar een hoger niveau te tillen. In 2009 wil ik nadenken over mijn creatieve visie en op basis daarvan mijn zaak redesignen. Verwacht geen bocht van 180 graden, maar een aantal wijzigingen in mijn diensten en producten dringen zich op om in het plaatje te passen van de evolutie waar ik doorgegaan ben sinds ik van fotografie mijn beroep kon maken.

De tijd vliegt en daarom wil ik er het maximum uithalen. Organisatie, stroomlijnen, workflow en outsourcing worden mijn sleutelwoorden om me ervan te verzekeren dat ik mijn tijd spendeer aan de juiste dingen.

De tijd vliegt maar mag me niet tegenhouden om de mensen te bedanken die van mij een gelukkig man maken.
- Jullie allemaal voor jullie comments, aanmoedigingen en kritiek. Jullie maken mij een betere fotograaf en mens.
- Mijn klanten om kwaliteit een kans te geven in een tijdperk waarin velen besparen op creativiteit en kwaliteit.
- Collega’s fotografen (zowel pro’s als amateurs) voor de antwoorden op mijn vragen en om me naar nieuwe creatieve hoogten te stuwen.
- Pieter voor al de energie en humor die hij in ons zotte project steekt. Maar nog meer voor zijn vriendschap en de vele goeie babbels.
- Mijn ouders voor hun eindeloze steun en omdat ze geweldige grootouders zijn voor onze kinderen.
- Mijn vrienden om me steeds weer te vergeven dat ik niet genoeg tijd voor hen heb, voor hun steun en no-nonsense houding tegenover het leven.
- Mijn kindjes om me een superpapa te vinden, hoeveel foutjes ik als vader ook maak.
- Mijn Nancyke om mij de verdragen op mijn slechte dagen, om te geloven in alles wat ik onderneem en om me nog steeds een verliefde schooljongen te voelen.

De tijd vliegt, dus moet ik dringend stoppen met schrijven en in mijn bed duiken zodat ik morgen genoeg energie heb voor een fijn dagje met mijn gezin.

Een hardnekkige griep, noch een zeer pijnlijke tussenribspier kon ons tegenhouden. www.squeezethelime.com is online. Go check it out!

Deze blog en zijn (pseudo) Engelstalig broertje vul ik in de eerste plaats nog altijd omdat ik heel graag kennis deel. Maar ik ga er niet onnozel over doen, mijn blogs zijn ook een krachtige marketingtool. Dat is zowel in uw als mijn voordeel. Doordat de blogs me naamsbekendheid en klanten opbrengen, hou ik het immers makkelijker vol om al zoveel tijd en energie in deze webstekjes te blijven steken.

Ik word nog steeds regelmatig verrast door de impact en de rare kronkels die een blog soms kan veroorzaken. Zo werd ik een tweetal weken geleden gecontacteerd door Suzanne, een Egyptische schone die in Antwerpen woont. Ze had foto’s nodig voor een casting voor een videoclip van haar favoriete Egyptische artiest. Via via was ze bij een fotograaf terecht gekomen maar de resultaten konden haar niet bekoren. Ze sprak daarover met een vriend in Egypte, die een lezer van mijn blog bleek te zijn. En zo kreeg ik uiteindelijk deze exotische schone voor mijn lens.

Bovenstaande foto, was de allereerste die we maakten. Je begrijpt dat ik op zo’n momenten een nog grotere blogfan wordt. Morgen meer beeldmateriaal.

Ik krijg regelmatig vragen van beginnende professionele fotografen over hoe je van start gaat. Het gaat dan niet over administratieve kant maar wel hoe je in godsnaam aan klanten geraakt. Mond-aan-mond reclame is heel belangrijk maar je hebt wel klanten nodig om de bal aan het rollen te krijgen.

Adverteren, bloggen, bedrijfsbezoeken, folders uitdelen, … het zijn allemaal mogelijkheden om aan die eerste klanten te komen. Maar vreemd genoeg vergeten vele starters gebruik te maken van hun eigen bestaande persoonlijke netwerk. Vrienden, familie, kennissen, ex-collega’s kunnen veel betekenen voor je carrière. Je hoeft deze mensen niet meer te overtuigen van je fotografische kwaliteiten, je persoonlijkheid en je service. Bovendien kom je waarschijnlijk goed weg mocht je eens een beginnersfoutje maken en ben je minder zenuwachtig als je met bekenden werkt.

Ondertussen vraag je je waarschijnlijk af wat deze foto’s nu met de bovenstaande tekst te maken hebben. Buiten het feit dat ik de tekstblokken wat wil onderverdelen zodat je makkelijker stiekem mijn blog kan lezen op je werk, is dat ik zaterdag twee fotosessies mocht doen die geboekt werden via (via) mensen die mij van in het begin gesteund hebben.

De steun van mijn vrouw en mijn ouders is cruciaal geweest om mijn zaak uit de grond te stampen maar ook heel wat vrienden en kennissen hebben een grote invloed gehad door hun steun, vertrouwen en geduld. Eén van die vrienden is Kim. Haar kindjes Mats en Margo zijn vriendjes van Kobe en Maya en hebben al een paar keer op mijn blog gestaan. Toen mijn plannen nog in de embryonale fase waren, was Kim een klankbord. Toen ik van start ging was ze één van mijn eerste klanten en als de twijfels effe toesloegen was ze een cheerleader. Ze heeft zoveel reclame voor gemaakt dat ik er rode kaken van kreeg en heeft heel wat klanten aangebracht. Zo ook afgelopen zaterdag wanneer haar schoonzus en familie voor mijn lens terecht kwamen.

Drie koppels en twee kinderen fotograferen is niet altijd even makkelijk maar wanneer de kinderen energiek en expressief zijn en daarin gestimuleerd worden door de grote mensen, kan het moeilijk mis gaan.

Dit is zoals ik het graag wil: kinderen die gek doen, zich vuil maken, ruzie maken, spelen, lachen.

Een groepsfoto wordt al snel stijf en geposeerd daarom laat ik groepen vaak iets doen in plaats van gewoon stil te staan.

De fotosessie was eigenlijk een cadeautje voor de grootouders. Soms zie ik volwassenen die (onbewust) de spontaniteit van kinderen beknotten maar in een familie waar opa en oma zich uitleven op de schommel, moet je daar niet bang van zijn. Heerlijk om acht spelende mensen te fotograferen.

Bedankt voor de lekker geschifte fijne fotosessie, jullie waren geweldig!

En een bloemmeke voor al die vrienden, familieleden, kennissen en andere Kimmen die er mee voor gezorgd hebben dat ik mijn droom kon waarmaken.

Gisteren kreeg ik een telefoontje van een journalist van Het Nieuwsblad. Hij was bezig met een artikel ivm de aankondiging van Unizo dat er het afgelopen jaar weer meer mensen voor een voltijdse zelfstandige activiteit gekozen hebben en vroeg of ik mijn verhaal daarbij wou vertellen. Uiteraard heb ik dat dan ook gedaan. Vandaag verscheen het artikel en ik ben tevreden over de manier waarop mijn uitgebreide betoog samengevat werd.

Na het interview vroeg men me of ik een herkenbare foto van mezelf had met een camera in de hand. “Jaja, zo zal ik er wel een paar vinden” antwoordde ik. En verder: “Tuurlijk, geen probleem om die seffens door te sturen”. Ik ben dan maar meteen in mijn archief gedoken maar uiteraard vond ik geen foto (of toch geen die ik gepubliceerd wil zien).
Daarom heb ik maar snel een paar flitsjes opgesteld en aan Nancy gevraagd om een paar keer op de ontspanknop te duwen.

Een stuk zwarte stof werd met 2 klemmen aan de kast in mijn bureau bevestigd als achtergrond. Het hoofdlicht komt van mijn studioflits met medium softbox. Tenslotte plaatste ik nog een klein flitsje met gridspot achter me om wat meer afscheiding van de zwarte achtergrond te bekomen. De instellingen die ik gegokt hadden, bleken er meteen boenk op te zitten: 1/125 (sneller lukt niet met mijn studioflits) – f/4 – 100 iso – studioflits (300Ws) op minimum power en het haarlichtje (Vivitar 285HV) op 1/16.
Ik heb geprobeerd de camera in mijn hand zo te draaien dat de reflectie van de softbox zou opgepikt worden door de lens.

Het duurde maar enkele minuutje om deze foto te maken maar ik ben best tevreden over mijn ‘looks’.

Op de startersdag van de vereniging voor Beroepsfotografen had ik het vooral over hoe creativiteit, het delen van informatie en web 2.0 een grote invloed hebben op mijn zaak. Vanmorgen zag ik via Strobist een uitgebreide video van een presentatie door Chase Jarvis op een event van Photoshelter. Het is plezant om te zien dat mijn bevindingen bevestigd worden door een fotograaf die ik zeer bewonder.

De video vind je hier.