Vorige week maakten we portretten van gasten in een mobiele studio op een groot bedrijfsevent. Noodgedwongen moesten we onze bezigheden even staken toen Eddy Wally als verrassingsact aangekondigd werd. De dolenthousiaste reactie van de aanwezigen deed me plots inzien dat Eddy toch wel een straffe meneer is. Eddy Wally is Rock and Roll en omdat ik toch technisch werkloos was, maakte ik van de gelegenheid gebruik om hem te fotograferen als de rockster die hij is.

Bijna alle foto’s werden gemaakt met enkel mijn 5D mkII en de 50mm lens (zo had ik meteen ook weer wat beelden voor mijn 50/50 project). Het grote voordeel van optredens op bedrijfsevents is dat je als fotograaf veel meer vrijheid hebt dan op een “gewoon” optreden. Zo kon ik niet alleen vanuit het publiek fotograferen maar ook van achter het podium. Onderstaande foto is waarschijnlijk mijn favoriet van de reeks.

Na het optreden heb ik nog een poging gewaagd om Eddy’s bodyguard te overtuigen om mr. Wally enkele seconden in onze vlakbijgelegen ministudio te krijgen. Maar zoals het een echte rockster betaamt, werd Eddy zorgvuldig afgeschermd van lastige fotografen. Ik was helemaal voorbereid om hem in enkele seconden in de studio te fotograferen: in mijn handen de camera met 24-70 lens (manueel ingesteld), triggers en flitsen stonden aan, … Maar ik was ook voorbereid op een “nee” en had op voorhand al bekeken welke instellingen ik moest gebruiken om een snel portret met het aanwezige licht te maken. Van zodra ik wist dat er geen reactie kwam van de bodyguard, ben ik dus snel naar de instellingen voor plan B overgeschakeld, wat me net twee seconden gaf voor een laatste foto.

Meneer Wally, chapeau!

Voor dit soort opdrachten kom ik meestal minstens een uur op voorhand om de locatie te scouten, op te stellen en te testen voor de groep voor de camera verschijnt. Daar heb ik verschillende redenen voor:
- Deze mensen hebben belangrijkere dingen te doen dan voor de camera te staan.
- Tijd is geld. Het is voor een klant veel goedkoper om mij een uurtje extra te betalen dan 15 mensen te betalen om een kou te vatten terwijl ze wachten.
- Het is nagenoeg onmogelijk om zo’n groep langer dan 5 minuten gefocussed te houden.
- Bovendien was het ook nog verschrikkelijk koud.

Samen met de klant, besliste ik om het gebouw als achtergrond te gebruiken. Een snel testbeeld, gaf me een ruw idee voor een correcte belichting van het gebouw.

Met een sluitertijd van een halve seconde is onscherpte door de beweging van de camera onvermijdelijk. Natuurlijk gebruik ik een statief voor het eigenlijke beeld, maar dit is slechts een snel testbeeld om de belichting van de achtergrond te bepalen. Met statief is het geen enkel probleem om een gebouw te fotograferen met een trage sluitertijd, gebouwen staan over het algemeen immers behoorlijk stil. Maar 15 mensen zo lang perfect laten stilstaan is onmogelijk. Daarom moest ik hen zetten op een plek waar er geen aanwezig licht kwam (om dan later de groep met flits te belichten). Nadat ik een trui over een nabije lamp gehangen had, had ik mijn donkere plek. Met mijn hand als stand-in, nam ik een aantal testbeelden om te kijken of de plek overal donker genoeg was.

Om helemaal zeker te zijn, zette ik de camera op statief en maakte met de zelftimer een paar testfoto’s met mezelf als stand-in op verschillende posities binnen de donkere plek.

Vervolgens stelde ik twee flitsjes op, één aan elke kant van de camera. De intensiteit van het licht vermindert sneller wanneer je onderwerp dichter bij de lichtbron staan. Om te vermijden dat enkle de personen langs de zijkanten van de groep correct belicht werden (en die in het midden onderbelicht), zette ik de flitsen behoorlijk ver van de groep. Laat me dat even proberen uit te leggen: Stel dat je een flits op een meter links van onderwerp A zet en dat onderwerp B een meter rechts van A staat. De afstand tussen B en de lichtbron is dan het dubbele (2 meter) van de afstand tussen lichtbron en A (1 meter° Dat betekent dat er veel minder licht op onderwerp B valt. Als je nu de lichtbron 10 meter van A zet, dat is de afstand tussen B en het licht (11 meter) slechts 10% meer dan de afstand tussen A en het licht (10 meter).

Om het licht nog meer even te maken over de groep, zette ik de flitsen in een hoek van ongeveer 45 graden van de camera en deed aan ‘feathering’. Dit betekent dat ik het midden van de lichtstraal (meeste intensiteit) naar het verste onderwerp in de groep richtte. Op deze manier wordt de dichtbijzijnde persoon in de groep belicht door de minder intense rand van de lichtstraal. Geen idee of dit duidelijk is, maar ‘t werkt wel.

Misschien is het jullie opgevallen dat ik een licht/flitsmeter rond mijn nek heb hangen op de foto. Ik gebruik die niet erg vaak maar in dit soort situaties kan een meter heel handig zijn om de belichting te checken op verschillende posities zonder dat de groep al aanwezig moet zijn.

Ik merkte ook op dat één van de halogeenlampen die het gebouw moeten belichten, niet werkte (links op de foto). Ik verving de kapotte lamp dan maar door een derde flits. I richte de flits op het gebouw en nam vanuit de positie van de flits een testbeeld om de kracht en positie van de flits in te schatten. Als je je camera op dezelfde instellingen van de groepsfoto laat staan, krijg je zo snel een goed beeld van hoe je de flits moet instellen. Zo vermijdt je dat je 20 keer moet over en weer lopen tussen de camerapositie van het groepsbeeld en de flits.

Terug op de camerapositie, merkte ik dat het licht van de flits op het gebouw te wit van kleur was in vergelijking met de lampen. De positie en kracht zat dicht in de buurt van wat ik wou maar kon ook nog net iets beter.

Een CTO (oranje) fliter and een kleine correctie van de flitskracht en positie bracht soelaas. Tijd om de groep voor de camera te zetten.

Nu enkel nog wat doordrukken en tegenhouden in Photoshop en het verzachten van enkele ongewenste harde schaduwen (moeilijk te vermijden met zo’n grote groep in zo weinig tijd) en dan krijg je dit eindresultaat:

Nog eentje maar dan wat wijder. Het RAW beeld:

Na de Photoshop correcties:

Het is cruciaal om te blijven praten tegen de groep. Anders beginnen de mensen naar elkaar te kijken en naar overal behalve de camera. Hou het leuk maar overdrijf niet om te vermijden dat mensen over de grond rollen van het lachen. Het is moeilijk ‘knipperaars’ met gesloten ogen te vermijden, dus maak genoeg foto’s. Ik probeer altijd 2-3 foto’s zeer snel achter elkaar te maken. Als je dan het perfecte beeld hebt met uitzondering van 1 persoon met gesloten ogen, is de kans groot dat die persoon zijn ogen wel open heeft in het shot ervoor of erna. Omdat hij/zij dan meestal nog op net dezelfde plaats staat, is het een fluitje van een cent om in Photoshop heel snel de gesloten ogen te vervangen door de geopende uit de andere foto.

Ik kan moe en voldaan terugkijken op het geleverde werk en kijk er naar uit om jullie na een poosje rust weer van leesvoer te voorzien. Een dikke merci aan mijn ouders en enkele goeie vrienden om te helpen onze dromen waar te maken.

De foto’s bij dit artikeltje zijn gemaakt op een ‘feestje’ van Uplace, één van mijn beste klanten. Daar weten ze wel hoe ze een feestje moeten bouwen. Ik heb al ‘t één en ander gezien, maar nooit iets dat zo ‘af’ was.

Je krijgt niet elke dag de kans om een aantal van onze beste Belgische artiesten te fotograferen zonder de talrijke beperkingen die het leven van een concertfotograaf vaak tot een hel maken. Tijdens de hele optredens kon ik me vrij bewegen maar helaas mag ik geen meer herkenbare foto’s tonen. De echte fans zullen deze dame wel herkennen, maar dit is geen wedstrijd, dus gelieve de naam uit de comments te houden om geen slapende honden wakker te maken.

Ik krijg vaak de vraag of ik ook losse flitsen gebruik voor reportagefotografie, ja dus. Hier was ik het podium een uurtje voor het optreden even gaan verkennen en besloot een flitske toe te voegen aan de podiumverlichting door middel van een superclamp. Met de flits op 1/4 hoef je je geen zorgen te maken over de batterijtjes of de recycle time. Ik wist dat ik de mooiste foto’s van opzij en schuin achteraan zou kunnen maken en dan geeft dit flitsje recht voor het podium een edgy look. Een andere reden om de flits daar te plaatsen was de positie van de rookmachine. Tegenlicht door rook is altijd mooi. Het licht dat je in de foto’s ziet is voor 95% afkomstig van één Vivitarke.
Een kleine fotografische impressie van het feest (uiteraard gemaakt door uw dienaar), kan je hier bekijken.

Tot in augustus!

We hebben tijdens de fotosessie heel wat beelden gemaakt maar het onderstaande beeld springt er voor mij uit. Vooral omdat het helemaal het beeld was wat ik in gedachten had.

De omstandigheden zaten zeker niet mee tijdens deze shoot. Alsof het nog niet genoeg was dat de temperatuur amper boven het vriespunt kwam, kregen we ook nog een heuse storm op ons dak. Helaas lieten overvolle agenda’s en een strakke deadline het niet toe om de shoot te verplaatsen naar een andere dag. Maar zoals jullie weten, weiger ik pertinent om een slaaf te zijn van de omstandigheden. Moeilijk gaat ook maar dan wel dankzij een goeie voorbereiding.

De dag voor de shoot had ik een uitgebreide meeting met Bruno en de mensen van Uplace. Het precieze doel van de foto’s werd me duidelijk gemaakt en een hele hoop praktische dingen werden afgesproken. We besloten ook om de shoot op het (overigens fantastische) bedrijfsdomein van Uplace te laten doorgaan omdat we daar een paar bruikbare locaties bij de hand hadden en vooral omdat we daar een warm en gerieflijk hoofdkwartier konden opstellen vlakbij de shootlocaties.
Hoewel ik reeds eerder op het domein gewerkt heb, ben ik na de meeting toch nog grondig gaan scouten om de precieze plekken te bepalen en foto’s te nemen zodat ik mij mentaal al kon voorbereiden op de omstandigheden (van waar komt het licht, waar is het beschut, hoe is de achtergrond, waar kunnen we flitsen plaatsen, …)

Dat het voor Bruno geen pretje zou zijn om in zijn wedstrijdpakje te poseren in dit weer, mag duidelijk zijn. Daarom was het niet alleen belangrijk om snel te kunnen werken maar ook om alles te kunnen opstellen en Bruno er slechts op het allerlaatste moment bij te halen. Het samenstellen van een crew op dit te verwezenlijken, was dan ook het volgende werk. Gelukkig was mijn fantastische stagiaire Marisa vrij en kon ik ook rekenen op de ervaring van Ake.

Het laatste deel van de voorbereiding was het uitdenken van enkele beelden. Ik improviseer graag en vind van mezelf dat ik daar ook behoorlijk goed in ben maar de beperkte tijd en de omstandigheden lieten niet veel ruimte voor verrassingen. Daarom dacht ik een paar beelden uit. Het voornaamste daarvan is het bovenstaande beeld. Een triatleet die zwemt, lijkt gewoon een zwemmer en als hij loopt, zie je een loper. Maar een triatleet draagt op de fiets vaak andere kledij dan de doorsnee wielrenner en ook het triatlonstuur typeert de sport. Daarvan wou ik een dynamisch beeld maken waarop Bruno duidelijk zou opstaan als triatleet en ook het logo van de sponsor zichtbaar zou zijn.

Om jullie een idee te geven van de belichting, toon ik jullie hier hetzelfde beeld maar dan de versie die nog niet door photoshop gegaan is.

Omdat het beeld met mijn nieuwe Canon 15mm f/2.8 fisheye op een fullframe gemaakt is, is het praktisch onmogelijk om tegenlicht te plaatsen zonder dat het in beeld komt. De flitsen die je ziet, zijn 2 Vivitar 285’s. Als je goed kijkt zie je dat de dappere communicatieverantwoordelijke van Uplace en Marisa de statieven moesten vasthouden om te vermijden dat ze zouden omwaaien.
Het kleine beetje omgevingslicht dat ik nog in het beeld heb toegelaten zorgt voor een dramatische achtergrond maar geeft niet genoeg invullicht op Bruno’s gezicht. Daarom plaatsten we een derde flits links naast de camera in een kleine softbox (je ziet de reflectie van de softbox in de bril). Ake moest de softbox uit alle macht vasthouden om te vermijden dat hij zou wegvliegen.

Qua kader en belichting was ik best tevreden met de foto zo maar ik wou het geheel toch wat dynamischer hebben. Mijn oorspronkelijke idee was om de bewegingsonscherpte van de achtergrond in de camera te creëren. De eerste mogelijkheid zou zin om de camera op de fiets te monteren en met een Pocketwizard aan te sturen van zodra Bruno langs het punt zou rijden waar de belichting correct staat. De tweede mogelijkheid was om Bruno te fotograferen vanuit de koffer van een rijdende auto (met ook de softbox in de auto). Beide mogelijkheden waren zeker mogelijk mits genoeg tijd, een grotere crew en ideale omstandigheden. Nu zou het echter niet verantwoorde geweest zijn. Hoewel ik graag zoveel mogelijk in de camera doe, ben ik niet principiëel tegen photoshop en heb het beeld gemaakt met de bewerkingen reeds in het hoofd.
Het voornaamste is natuurlijk de blur van de achtergrond en verder zijn er vooral wat details bewerkt. Tenslotte heb ik via adjustment layers en layer masks de levels en de kleuren nog plaatselijke aangepast. En dan kwam ik dus tot dit beeld.

Met dank aan Uplace voor de fijne opdracht, Bruce voor zijn doorzettingsvermogen en humor, Ake en Marisa voor de hulp en de weergoden voor de uitdaging.

Extra handen om met materiaal te zeulen zijn natuurlijk welkom maar een goede assistent moet veel meer zijn dan een muilezel. Ake timmert hard aan haar eigen fotografische weg en ze doet dat goed. Het feit dat ze over technische kennis beschikt, werk ziet en mijn manier van werken kent, maakt dat een half woord vaak genoeg is om iets duidelijk te maken. Sociale vaardigheden zijn een serieus onderschatte eigenschap van een goeie assistent. Omgaan met klanten zonder dat het genant wordt is een dunne lijn die Ake als een volleerd koorddanser bewandelt. Het geeft mij tijd om na te denken, creatiever te zijn en technische oplossingen te zoeken. Het allermoeilijkste van assisteren is volgens mij het creatieve aspect. Ik vraag creatieve input van mensen die me assisteren maar tegelijkertijd behou ik me wel het recht voor om die straal te negeren. Het is niks persoonlijks maar ik weet niet of ik het altijd makkelijk zou kunnen slikken.

Omdat het vandaag zo erg stormde, maakten we onze opstellingen steeds met Ake of Marisa als stand-in zodat de klant pas op het laatste moment het rotweer moest trotseren. Bij één van die testjes, maakte ik onderstaand beeld.

Dit beeld is belicht met twee flitsjes langs weerskanten achter Ake. Ze zijn zo gericht dat het grootste deel van het licht, Ake’s rug voorbijgaat. Alleen de rand van de lichtbundel raakt nog net muts, haar en vest. Op die manier verklein je de kans dat er strooilicht in de lens komt en lensflare veroorzaakt.
Rechts van de camera stond er een derde flits met mijn nieuwe Lastolite 60×60cm softbox om het gezicht op te lichten.
We hebben net genoeg aanwezig licht toegelaten om de achtergrond (een bakstenen muur) nog net een beetje op te lichten.

Hopelijk krijg ik van de klant de toestemming om binnenkort een paar resultaten van de eigenlijke shoot vrij te geven.

Enkele maanden, miljoenen en de passage van de creatieve, jonge architect Thomas Liekens later, ziet het er zo uit:

Hieronder nog een portretje van de barman/eigenaar in zijn oude bar.

Helaas was het budget niet groot genoeg om ook deze geïmporteerde norse Italiaan te vervangen door een hipper “Coyote Ugly” exemplaar.

Om te beginnen hebben de meeste bedrijven een welomlijnd doel voor ogen voor de foto’s (en terecht). Je mag nog de mooiste en creatiefste foto’s maken ter wereld, maar als ze niet geschikt zijn voor het beoogde doel, heb je gefaald als fotograaf. Daarom is het belangrijk om de klant uit te horen tot je zeker bent dat je het doel begrepen hebt. Sommige klanten weten bijna perfect hoe de foto’s er moeten uitzien maar meestal laat men de invulling van het doel aan mij over. Ik probeer dan met een idee te komen dat logistiek, budgetair en esthetisch gezien aan de vereisten voldoet. Ik overloop mijn ideeën ook uitgebreid met de klant.

Een tweede factor die vaak (bijna altijd) een grote rol speelt, is TIJD. Meestal is er geen tijd om op het moment van de shoot nog te gaan experimenteren. Dit kan je alleen maar opvangen door je heel goed voor te bereiden: locatie bekijken, testshots maken, alternatieven voorzien, …

De foto’s hieronder zijn gemaakt in opdracht van één van mijn vaste bedrijfsklanten. De opdracht bestond uit 3 delen:
- algemene groepsfoto voor gebruik op website (en ook als aandenken)
- foto’s van kleine specifieke groepjes (voor website en mailing naar klanten)
- krachtig groepsportret van de field technicians omdat hun service een belangrijke troef is (website + mailing)

Veel van hun mensen zijn voortdurend de baan op, maar één keer per jaar komen ze allemaal samen voor hun algemene vergadering(en), gevolgd door een plezante nieuwjaarsactiviteit. Dit is dan ook de enige dag op een heel jaar tijd waarop deze foto’s gerealiseerd kunnen worden.
Omdat het werk die dag gewoon doorgaat en er ook een drukke vergaderingsplanning is, blijft er slechts heel weinig tijd over om de foto’s te maken. Daarom moest dit alles tot in de puntjes voorbereid zijn.

1. Groepsportret

Ik ken het bedrijf na al die jaren wel, maar toch ben ik de dag voor de opdracht, de locatie nog eens gaan verkennen. Er kan immers vanalles gewijzigd zijn sinds je laatste bezoek. Een foto van een groep mensen lijkt al snel op een ordinaire klasfoto, dus daarom ging ik op zoek naar een andere hoek. Het nieuwe asfalt van de parking, leek me een geschikte neutrale achtergrond.

Om iedereen duidelijk op de foto te krijgen wou ik vanuit vogelperspectief fotograferen. Daarom vroeg ik om een heftruck (uit het magazijn) met een pallet erop klaar te zetten voor de volgende dag.
Dit was de dag van de recente grote storm en het was onduidelijk hoe het weer zou evolueren de volgende dag. Daarom voorzag ik ook een plan B. In het magazijn vond ik één ruimte die groot genoeg was om iedereen samen te brengen. Ik maakte een aantal testshots, noteerde alle instellingen en markeerde de positie van lichtbronnen en camera met tape.

Op de dag zelf arriveerde ik ruimschoots op tijd om alles nog eens te bekijken en op te stellen. De groepsfoto bleek buiten te kunnen doorgaan dus werd de heftruck geplaatst terwijl de mensen naar de parking liepen. Het is niet eenvoudig om een groep uitgelaten collega’s min of meer deftig te positioneren. Gelukkig kon ik rekenen op de kordate marketing verantwoordelijke om alles in goede banen te leiden alvorens me door de heftruck naar boven te laten tillen.
Ik koos voor een groothoeklens om genoeg scherptediepte te hebben bij het aanwezige licht. Omdat het licht zeer wisselvallig was, heb ik ook mijn flits op de camera gezet. Door invulflits te gebruiken kon ik de harde schaduwen bij zonlicht een beetje verzachten.

Mocht ik een uur krijgen om het groepsportret te maken, zou het ongetwijfeld beter geworden zijn maar ik had net 5 minuten voor de volgende vergadering begon.

2. Kleine groepjes

Men wou graag neutrale foto’s van verschillende kleine groepjes om de medewerkers waarmee verschillende klanten te maken hebben een gezicht te geven. Terwijl de vergadering bezig was, toverde ik een leegstaand bureau (in aanbouw) om tot een geïmproviseerde studio. Dit ging zeer snel omdat ik ook de vorige dag deze locatie uitgebreid getest had. Erg creatief is de belichting niet maar het moest allemaal zo neutraal mogelijk zijn en om snel te werken moest ik een 8-tal groepjes kunnen fotograferen zonder wijzigingen aan het licht.  

Het hoofdlicht komt van een studioflits met grote softbox (een beetje links ten opzichte van de camera-as) om een zo egaal mogelijke belichting van iedereen in het groepje te bekomen. Om de muur die als achtergrond fungeerde, volledig wit te maken, werder er twee kleine flitsen op gericht. Een testfoto bewees dat ik de vorige dag alles goed genoteerd en gemarkeerd had.

De groepjes werden snel naar binnen geleid en terwijl de ene groep gefotografeerd werd, werd de volgende al klaargezet. Een tiental snelle foto’s per groepje en dan de volgende. Op een tiental minuutjes was elk groepje gefotografeerd. Ook hier weer bleek de goeie communicatie met de marketing manager, goud waard. Doordat zij lijstjes had van de personen in elk groepje, werd er niemand over het hoofd gezien en verliep alles zeer snel.

3. Powerportrait Field Technicians

Een goeie service is een grote troef van dit bedrijf. Hun team van uitstekende buitendienst techniekers die eventuele problemen snel bij de klant zelf kunnen oplossen, is daar een belangrijk onderdeel van. Daarom wilden we een krachtig portret van deze groep.
Mijn oorspronkelijke plan was om deze mensen te fotograferen voor hun goed uitgerust service wagens maar toen ik naar de locatie reed, zag ik de dramatische wolken die een mooie achtergrond zouden kunnen vormen. De verantwoordelijke stemde in met het idee. De groep was trouwens ook al gefotografeerd in de geïmproviseerde studio om op zeker te spelen.

Terwijl de techniekers naar de parking kwamen, stelde ik mijn camera in om de achtergrond 2-3 stops te onderbelichten om een dramatische wolkenpartij te verkrijgen. Ik stelde de techniekers op in V-vorm en fotografeerde van onder ooghoogte om het geheel nog dramatischer te maken. Een draagbare draadloze flits werd rechts van de camera geplaatst om de techniekers correct te belichten. Dankzij de flitsmeter werd snel de juiste positie en sterkte van de flits bepaald. In minder dan 3 minuten, stonden de foto’s op de geheugenkaart.

Ik kon het niet laten om nog wat photoshopbewerkingen op deze foto los te laten. Waarschijnlijk zal de originele gebruikt worden maar de techniekers zullen de variaties misschien ook wel weten te appreciëren.

Creativiteit komt niet altijd op de eerste plaats in de bedrijfsfotografie. Maar ik hou van de technische uitdagingen van het genre. Bovendien brengt het me vaak op interessante plaatsen waar ik anders nooit zou komen. Meestal slaag ik er trouwens wel in om één of ander creatief idee zoals het techniekersportret mee in de opdracht te smokkelen.