Het is al heel lang rustig op deze blog, veel te rustig. De website zelf is ook hopeloos verouderd en daar zijn we ons pijnlijk van bewust. Maar beschouw dit als stilte voor de storm. Ergens in het eerste kwartaal van 2010 gooien we X-Pose helemaal overhoop. Buiten ons streven naar kwaliteit en creativiteit zal niets nog hetzelfde zijn. We zijn al maanden aan het brainstormen en sleutelen aan het nieuwe concept en er moet nog heel wat afgevinkt worden op het To Do lijstje. Toch begint alles stilaan vorm te krijgen en zitten we nu in de fase dat er heel wat concrete dingen moeten aangepakt worden.
Eén van de belangrijkste zaken waarmee we ons de komende 2 maanden intensief gaan bezighouden is het testen, op punt stellen en experimenteren met een aantal volledig nieuwe formules. We zouden hiervoor professionele modellen kunnen inhuren maar liever willen we onze trouwe klanten en bloglezers de kans geven om er samen aan te werken. Daarom zijn we op zoek naar proefkonijnen voor onze nieuwe formules. De deal is simpel: in ruil voor jouw feedback en eventueel het gebruik van de foto’s krijg je van ons een gratis fotosessie.
Wie zoeken we?
We zijn in de eerste plaats op zoek naar “echte mensen”. Kate Moss is welkom maar je hoeft helemaal geen ideale maten te hebben voor deze fotosessies. Je mag ook gerust bloednerveus zijn om voor de camera te gaan staan, zolang je je maar wil “smijten”.
Concreet zoeken we momenteel naar:
1 – Kinderen, tieners, volwassenen, koppels en gezinnen die niet bang zijn om de handen (en de rest) vuil te maken. Ga er gerust van uit dat de kleren na deze shoot voor de vuilbak zijn.
2 – Volwassen mannen en vrouwen die niet bang zijn (of zich daarover kunnen zetten) om hun sensuele kant te tonen. Je poseert in lingerie en/of (bedekt) naakt voor een sfeervol resultaat. Maten en looks zijn onbelangrijk, zolang je maar meerderjarig bent. (eventueel te publiceren foto’s worden samen besproken)
3 – Kinderen, tieners en volwassenen die zich eens creatief willen uitleven. Je hoeft hiervoor helemaal niet aan één of andere academie gestudeerd hebben.
4 – Tieners en volwassenen die zich zowel voor- als achter de camera op hun gemak voelen.
5 – Gezinnen en koppels die bereid zijn om een fragment van hun dagelijks leven te laten vastleggen
6 – Avontuurlijke koppels, vriendengroepen en gezinnen die van de buitenlucht houden (in weer en wind).
7 – Tieners en volwassenen die zich wel thuis zouden voelen op de rode loper.
De omschrijvingen zijn misschien wat kryprisch maar we willen momenteel nog niet teveel prijsgeven. Later komen er nog een aantal tryouts bij, maar we zullen voorlopig onze handen al vol hebben met deze.
Indien de reacties te massaal zouden zijn, zullen we misschien niet iedereen gelukkig kunnen maken met een gratis shoot maar we zullen iedereen die zijn kandidatuur instuurt op de één of de andere manier belonen. Als je andere mensen kent, die interesse zouden hebben, spread the word!
Hoe aanmelden?
Stuur een mailtje naar tryout@x-pose.be en vermeldt daarin:
naam (namen)
adres + telefoonnummer
het nummertje van het soort shoot waaraan je zou willen meewerken
je motivatie om je kandidaat te stellen
enkele data waarop je beschikbaar bent tijdens de komende twee maanden.
enkele recente foto’s
Vooruit, waar wachten jullie op? Begin maar te mailen!
Terwijl ik de vierde aflevering van mijn 50/50 project aan het monteren was, besefte ik dat ik aflevering 2 en 3 hier nog niet geblogd heb. Ik vertel er later wel wat meer over, maar voorlopig zullen jullie het met de foto’s moeten doen.
50/50 is een persoonlijk project waarin ik de komende 50 dagen de wereld om me heen ga fotograferen met enkel een 50mm lens.
Verwacht geen dagelijkse video van mij. Ik zal de foto’s van een aantal dagen verzamelen om zo af en toe een filmpje online te zetten. Sommige dagen zal ik meer beelden maken en op andere dagen misschien maar enkele. Wanneer ik voor klanten werk, gebruik ik uiteraard mijn normale arsenaal in functie van de job maar voor al de rest blijf ik bij de 50mm.
Ik zou jullie nog veel meer kunnen vertellen over het waarom van dit project, maar ik zou ook best wat slaap kunnen gebruiken. Daarom schrijf ik het later wel eens neer.
Vorige week twitterde ik dat ik onderweg was naar Blankenberge om een locatie te scouten. Sylviane zag dat bericht op Facebook (mijn Twitter status wordt automatisch ook op Facebook geplaatst). Aangezien Sylviane behoorlijk dicht bij de te scouten locatie woont en een beetje tijd vrij had, vroeg ze of ik zin had in een korte geïmproviseerde shoot.
Sylviane is het soort vrouw dat enkel wat water in haar gezicht moet plensen om er beter uit te zien dan de meeste mensen na 3 uur quality time met een getalenteerde visagiste. Ze kwam dan ook reeds de parking opgereden toen ik net gedaan had met mijn locatiescouting. We wandelden 200 meter verder en begonnen te shooten.
Ik had slechts één camera, een 24-70 lens en een flits in mijn cameratas (ik kwam tenslotte alleen om een locatie te scouten). In de koffer van mijn wagen vond ik ook nog een California Sunbounce Mini. Gewoonlijk sleur ik heel wat meer materiaal mee en zou ik waarschijnlijk met mijn losse flitsen aan de slag gegaan zijn in deze omstandigheden. Maar ik vind het ook altijd wel een uitdaging om met minder materiaal te werken.
Diezelfde dag had ik nog een video bekeken die me deed beseffen dat ik een bepaalde belichtingstechniek dringend nog eens wat meer moest uittesten. En dankzij deze geïmproviseerde shoot, kreeg ik daar de kans toe voor ik het weer zou vergeten. Het werkte trouwens behoorlijk goed, ik zal er later nog wel eens wat meer over vertellen wanneer ik wat meer didactisch materiaal heb.
Sylviane is natuurlijk een mooie vrouw en een uitermate goed model. Het is moeilijk om GEEN goeie foto ’s van haar te maken. Maar wat ik nog het meest appreciëer is dat ze even gepassioneerd is door haar job als ik door de mijne. Tot nu toe hebben we slechts drie korte geïmproviseerde shootes samen gedaan. We moeten eens werken maken van een grote shoot.
Het voelde ook fijn om eens even puur voor het plezier te fotograferen, ook al was het dan maar een half uurtje.
Veel van de e-mails die ik krijg van fotografen beginnen met “Ik heb slechts … ” Meestal gevolgd door het typenummer van een entry level reflexcamera en een lens of 2. Wel, ik ben zelf ook begonnen met “Ik heb slechts …”
Sommige van de grootste uitvindingen en vele smakelijke gerechten, ontstonden in tijden van oorlog. Tijden waarin de mensen beperkte middelen hadden en verplicht waren om hun creativiteit te gebruiken om te overleven. Er is de creativiteit op esthetisch vlak maar er is ook de creativiteit om te improviseren met wat je tot je beschikking hebt. Ik geloof dat fotografen beide soorten creativiteit nodig hebben.
Een beperkte hoeveelheid materiaal mag je niet tegenhouden om een betere fotograaf te worden. Een professionele fotograaf moet op een grote shoot natuurlijk niet komen opdagen met enkel een Holga maar in je traject om een betere fotograaf te worden zullen die beperkingen je verplichten om snel te denken en creatief te zijn met wat je hebt. Ik garandeer je dat dit ervaringen vroeg of laat van pas zullen komen.
Een paar weken geleden sprak ik met een gemotiveerde amateurfotograaf die beweerde dat het onmogelijk is om goeie foto’s te maken op een fuif zonder een grote tas vol duur materiaal. Zo’n uitspraak brengt meteen het snel uitgedaagde kind in mijn boven en ik kon het dan ook niet laten om een poging te wagen zijn ongelijk te bewijzen door wat met mijn compactje te spelen op een coole fuif. Hoge iso’s zijn zo goed als onbruikbaar op die dingen en ik kon ook geen gebruik maken van losse flitsen … of wacht eens even … De DJ had een stroboscoop meegebracht en dat is toch ook een soort flits. Meestal zijn die dingen op één of andere manier verbonden met het geluid zodat ze flitsen op het ritme van de muziek. En zelfs als een stroboscoop manueel bediend wordt, zal diegene die het knopje bedient waarschijnlijk beïnvloed worden door de muziek. Ik nam even de tijd en ontdekte al snel een patroon in het flitsritme en probeerde tegelijkertijd het ritme van de muziek aan te voelen. Ik ontdekte een steeds terugkerende dubbele flits op een bepaald punt in het ritme. Ik kon mijn Ixusje overtuigen om een sluitertijd van 1 seconde te gebruiken. Dat is lang genoeg om een flits te vatten waarvan je weet dat ze op een bepaald punt in het ritme zal afgaan. Eerst probeerde ik om enkel de tweede flits te vatten maar na een paar happy mistakes zag ik dat het beeld nog beter werkte als ik de twee opeenvolgende flitsen in één foto kon krijgen.
Had ik betere beelden kunnen maken, mocht ik al mijn materiaal bij gehad hebben? Waarschijnlijk wel en ik zou zeker en vast MEER goeie beelden gemaakt hebben. Maar dat is niet het punt hier. Ik was niet ingehuurd om een reportage te maken van deze fuif (integendeel, mijn bierverbruik heeft behoorlijk bijgedragen tot de winst van de organisatoren). Ik had dus geen enkele fotografische verplichtingen. Ik doe dit vaak: gewoon er op uit trekken met beperkt materiaal (en liefst nog materiaal dat als ongeschikt beschouwd kan worden voor de gelegenheid). Het is altijd interessant om te zien wat je er uit kan halen, je leert er bijna altijd iets uit. De volgende keer dat ik al mijn materiaal ter beschikking heb om een fuif te fotograferen, kan het best zijn dat ik een losse flits plaats in een gelijkaardige positie als de stroboscoop. Waarschijnlijk probeer ik zelf de flits manueel twee keer te laten afgaan om te zien wat ik daarmee krijg. Zonder het experiment met mijn compactje, zou dat waarschijnlijk nooit in me opgekomen zijn.
BEPERKT MATERIAAL IS GEEN PROBLEEM, HET IS EEN VOORDEEL!!
Toch nog even schetsen hoe dit filmpje tot stand kwam. Dit berichtje (maar dan op mijn Engelstalige blog) werd opgemerkt door de mensen van California Sunbounce. Hoewel ik het filmpje van Michael Grecco de moeite vond, kon ik het onmogelijk catalogeren als zijnde ‘Guerilla shooting’. Peter Geller van Sunbounce stelde mij voor om dan maar eens te tonen wat guerilla shooting dan wel is. Dergelijke uitdagingen inspireren me wel en daarom trok ik samen met Jean (die nu ook een blog heeft) op pad. Gelukkig konden we rekenen op de deskundige videohulp van Didier.
En hier volgen een aantal van mijn foto’s:
Een gigantisch dikke merci aan iedereen die aan dit filmpje meegewerkt heeft.
Gemonteerd, voice-overs ingesproken en op YouTube gezwierd. Hier is dan eindelijk aflevering 8 van Confessions of a Photographer:
En hier nog een paar foto’s:
Een speciaal bedankje voor Brendan Conboy die me zomaar voor niks een paar streepjes muziek aanbood.
Nog een hele dikke merci aan Ake en Frederik voor de vakkundige assistentie en het filmen. En natuurlijk ook een dikke bees aan Erika die er nooit een probleem van maakt om mee te gaan in mijn zotste ingevingen.
Hopelijk was deze aflevering het lange wachten waard.
Thursday September 11th 2008, 10:23
Filed under: creatief, ladies
Het is ondertussen weer meer dan drie maanden geleden dat ik mijn laatste Confessions filmpje over mijn shoot met Erika in het bos online gezwierd heb. Er zitten zeker nog een paar nieuwe video’s in de pijplijn en eentje daarvan is het tweede deel van die woudshoot. De foto’s van dit tweede deel zijn eindelijk verwerkt en met een beetje geluk krijg ik het filmpje één dezer gemonteerd. Hier zijn alvast een paar van de foto’s.
Het filmpje en de rest van de foto’s komen er dus aan.
